#Verhaal

Bevrijding van Reuver

Betsie Paquay schrijft tijdens de laatste dagen van de oorlog in haar dagboek: 1 maart 1945 Hoera!!! De Moffen vertrekken. Ook de valschermtroepen en de infanterie. Evacuatie verder van de baan. Mensen die in Kaldenkerken zitten mogen terug naar Reuver. Vader en Jo zijn nu op weg terug naar huis.

In Reuver zijn verschillende bruggetjes en wegen gesprongen. Men verwacht dat we binnen een paar dagen vrij zijn. Tussen 4 en 5 uur zegt men dat we hier in Reuver vrij zijn.

We horen dat Tommy’s trekken van Kaldenkerken naar Venlo. De oranje wimpel wappert achter de tanks. Op straat is het druk. Partizanen lopen al met hun oranje mutsen rond.

vrijdag, 2 maart 1945
Nog geen Tommy’s gezien. 3-kleur vlag wappert op sommige plaatsen al vrolijk. Dan steken wij ook de vlag uit. Hiep-hiep-hoera!.

We hebben al een paar Tommy’s gezien. In Venlo hebben ze snoepgoed en sinaasappelen uitgedeeld en in Tegelen ook. Thuis lag alles op en door elkaar. Dat was een treurig gezicht. We hebben de hele dag gewerkt om ons café een beetje bewoonbaar te maken. Voorlopig slapen we nog steeds in de kelder en wonen in een gedeelte van het café. Er komt inkwartiering van Amerikaanse soldaten. We hebben de kleren uit de grond gehaald.

Het leven kan weer zijn gewone gang nemen. En ook komen er al mannen terug uit Duitsland en auto’s met geëvacueerden uit onder andere Groningen en Friesland. De sirene loeit dan. Dat is gebruikelijk als er weer evacuees aankomen en het hele dorp loopt dan uit.

Photos