Het bos van Parissavaara

Bij het uitbreken van de Fins-Sovjet Winteroorlog in 1939 rukte een regiment van de 155e Divisie van het Rode Leger via Parissavaara op naar Kallioniemi, waar het aan het einde van de eerste week van december 1939 aankwam.

De terreinomstandigheden, in combinatie met een doolhof van waterwegen dat een obstakel vormde voor de aanvaller, werkten in het voordeel van de verdedigers, die erin slaagden de vijandelijke aanval aan de oevers van de rivier de Koitajoki bij Kallioniemi tot stilstand te brengen. De Russische troepen richtten aan weerszijden van de weg op de heuvel Parissavaara een kwartiergebied in.

Aangezien het Rode Leger geen kartonnen of canvas tenten, veldkachels en andere winterkampuitrusting had, moesten de manschappen zich in de bevroren grond ingraven. Ze hakten schuilplaatsen en kuilen uit die een zekere mate van beschutting tegen de elementen boden, en bedekten deze vaak met slechts een enkele laag latten en takken. Sommige constructies waren echter bijna vergelijkbaar met de Finse, met hout verstevigde ondergrondse schuilplaatsen. De Russische troepen bouwden ook stallen, machinegeweernesten en andere bouwwerken.

In Parissavaara zijn overblijfselen van 290 schuilplaatsen van verschillende afmetingen geïdentificeerd, waarvan de kleinste amper meer dan één kubieke meter in volume besloeg. Soldaten verbouwden metalen munitiekisten en emmers tot rudimentaire kachels en probeerden deze te stoken met natte houtsnippers en vers gesneden takjes.

Op bevel van kolonel Paavo Talvela vielen twee Finse bataljons op 22 december 1939 Parissavaara aan, maar slaagden er niet in de Russische troepen te verdrijven. De aanval werd afgeblazen en de bataljons trokken zich de volgende ochtend terug naar hun vertrekpunt.

De Russische troepen bouwden ook geschutsopstellingen bij Parissavaara, vanwaar ze de Finse verdedigers bij Kallioniemi konden beschieten.