Graf van pater Aldo Mei

Aldo Mei werd op 3 maart 1912 geboren in Ruota, een gehucht van Capannori. Op veertienjarige leeftijd trad hij toe tot het seminarie en in 1935 werd hij tot priester gewijd. Vervolgens werd hij pastoor van Fiano, een dorp in de gemeente Pescaglia. Toen de oorlog uitbrak, knoopte hij contacten aan met pater Arturo Paoli en de Oblaten van het Heilig Aanschijn, een gemeenschap van jonge priesters die hulp boden aan oorlogsslachtoffers en mensen die door de fascisten werden vervolgd.

Pater Aldo Mei hielp bij het verstrekken van voedsel en steun aan partizanen die in de omgeving actief waren. Hij werd op 2 augustus 1944, kort na het vieren van de mis, door de Duitse troepen gearresteerd. Hij werd overgebracht naar de „Pia Casa” in de Via Santa Chiara in Lucca, samen met 30 andere burgers die tijdens dezelfde razzia waren gearresteerd. Daar werd hij onderworpen aan een standrechtelijk proces en ter dood veroordeeld op beschuldiging van het verbergen en beschermen van een Jood, het toedienen van de sacramenten aan partizanen en het bezit van een radio. Vóór zijn executie schreef hij vier brieven (gericht aan familieleden, zijn broer, zijn vriend Adolfo en diverse kennissen), waarin hij verklaarde: „Ik sterf in de eerste plaats uit naastenliefde – omdat ik een zeer dierbare jongeman heb beschermd en verborgen gehouden.” Ondanks pogingen van monseigneur Torrini, aartsbisschop van Lucca, om voor hem te bemiddelen, werd hij op de avond van 4 augustus 1944 te voet buiten de Medici-muren bij de Porta Elisa in Lucca gebracht en gedwongen zijn eigen graf te graven, waarna hij door een peloton van de Wehrmacht werd doodgeschoten. Zijn lichaam werd later opgegraven en overgebracht naar de Barbantine-zusters van Lucca in de Via Elisa.

Op 4 augustus 1945, de eerste verjaardag van zijn overlijden, werd op de plaats van de executie een gedenkteken ter nagedachtenis aan hem opgericht. Pater Aldo Mei werd op 30 juli 1977 onderscheiden met de Zilveren Medaille voor Militaire Dapperheid. Op 31 oktober 1987 werd zijn lichaam overgebracht en bijgezet in de kerk van San Pietro Apostolo di Fiano (Pescaglia), na een plechtige ceremonie die op grote schaal werd bijgewoond door de autoriteiten en de gemeenschap. Zijn bebloede overhemd, hoed en bril worden daar tentoongesteld in een vitrine, terwijl buiten een monument ter ere van hem is opgericht. Het „Sentiero della Memoria e della Pace“ (Pad van Herdenking en Vrede), dat van het gehucht Fiano (Pescaglia) naar de Monte Acuto loopt, is naar hem vernoemd. Een aantal plaatsen in Lucca en Toscane heeft een straat naar hem vernoemd.