For the 6th British Airborne Division, the most important mission on 6 June 1944 was to capture intact the two bridges that crossed over two parallel stretches of water: the Canal de Caen and the Orne river. This would enable the troops landed on Sword Beach to proceed rapidly east of the Orne.As the element of surprise was very important, this mission was the first D-Day action in the British sector. A company of the 2nd Oxfordshire and Buckinghamshire Light Infantry, commanded by Major Howard and reinforced by sappers, was to be deployed at 00:20 in the immediate vicinity of the two bridges. One of the six gliders went astray and landed a dozen kilometres from the objective, but the other five deployed the assault detachments as expected.At the bridge over the Canal de Caen, the best guarded of the two crossings, the assault troops surprised the small garrison and emerged victorious after a brief but vicious engagement. The bridge over the Orne river, only guarded by two German sentries, was taken without firing a shot. Reinforced by other parachutists during the night, Major Howard’s men were joined in the early hours of the afternoon by the commandos of the 1st Special Service Brigade, who had landed at dawn at Sword Beach.The museum (known as Memorial Pegasus), situated in between the two bridges, commemorates this bold action and the commitment of the 6th Airborne Division in Normandy. Inside the museum visitors will find the original bridge (nicknamed ‘Pegasus Bridge’), replaced in the 1990s to accommodate river traffic. A life-size replica of an Airspeed Horsa glider is also presented. <iframe class="ql-video" frameborder="0" allowfullscreen="true" src="https://www.youtube.com/embed/LKMlaf-EcWU?showinfo=0"></iframe>

Two important bridges across the Canal de Caen and the Orne river were the first objectives taken by airborne troops in the Normandy campaign. Just after midnight on 6 June 1944 a small detachment of the 6th British Airborne Division surprised the German garrison guarding the bridges. The Pegasus Memorial recalls their bold action and the commitment of the Division in Normandy.

For the 6th British Airborne Division, the most important mission on 6 June 1944 was to capture intact the two bridges that crossed over two parallel stretches of water: the Canal de Caen and the Orne river. This would enable the troops landed on Sword Beach to proceed rapidly east of the Orne.

As the element of surprise was very important, this mission was the first D-Day action in the British sector.

A company of the 2nd Oxfordshire and Buckinghamshire Light Infantry, commanded by Major Howard and reinforced by sappers, was to be deployed at 00:20 in the immediate vicinity of the two bridges. One of the six gliders went astray and landed a dozen kilometres from the objective, but the other five deployed the assault detachments as expected. At the bridge over the Canal de Caen, the best guarded of the two crossings, the assault troops surprised the small garrison and emerged victorious after a brief but vicious engagement. The bridge over the Orne river, only guarded by two German sentries, was taken without firing a shot. Reinforced by other parachutists during the night, Major Howard’s men were joined in the early hours of the afternoon by the commandos of the 1st Special Service Brigade, who had landed at dawn at Sword Beach.

The museum (known as Memorial Pegasus), situated in between the two bridges commemorates this bold action and the commitment of the 6th Airborne Division in Normandy. Inside the museum visitors will find the original bridge (nicknamed ‘Pegasus Bridge’), replaced in the 1990s to accommodate river traffic. A life-size replica of an Airspeed Horsa glider is also presented.

[embed]https://www.youtube.com/watch?v=LKMlaf-EcWU[/embed]

Memorial Pegasus

Le 6 juin 1944, la mission la plus importante de la 6e division aéroportée britannique fut de prendre les deux ponts qui traversaient deux cours d'eau parallèles, le canal de Caen et l'Orne, en les gardant intacts. Cette action devait permettre aux troupes débarquées sur Sword Beach d'avancer rapidement à l'est de l'Orne.Comme la dimension de surprise revêtait une importance capitale, cette mission fut la première action du Jour J dans le secteur britannique. Une compagnie de la 2e infanterie légère d'Oxfordshire et de Buckinghamshire commandée par le général Howard et bénéficiant du renfort de sapeurs devait être déployée à 00h20 dans le voisinage immédiat des deux ponts. L'un des six planeurs dériva et atterrit à une douzaine de kilomètres de l'objectif, mais les cinq autres déployèrent les détachements d'assaut comme prévu.Au niveau du pont qui enjambait le canal de Caen, le mieux gardé des deux points de passage, les troupes d'assaut surprirent la petite garnison et sortirent victorieuses après un assaut bref, mais violent. Le pont de l'Orne, gardé par deux sentinelles allemandes seulement, fut capturé sans un coup de feu. En complément des parachutistes arrivés en renfort pendant la nuit, les hommes du général Howard furent rejoints en début d'après-midi par les commandos de la 1ère brigade du service spécial qui avaient débarqué à l'aube sur Sword Beach.Le musée (connu sous le nom de Mémorial Pegasus), situé entre les deux ponts, commémore cette action audacieuse et l'engagement de la 6e division aéroportée en Normandie. À l'intérieur du musée, les visiteurs découvriront le pont d'origine (surnommé « Pont Pegasus »), remplacé dans les années 1990 pour répondre aux besoins du trafic fluvial. Une réplique grandeur nature du planeur Airspeed Horsa est également exposée. Eine Kompanie der 2. Oxfordshire and Buckinghamshire Light Infantry unter Führung von Major Howard, verstärkt durch Pioniere, sollte um 00.20 Uhr in unmittelbarer Nähe der beiden Brücken abgesetzt werden. Einer der sechs Lastensegler wurde abgetrieben und verfehlte das Ziel um ein Dutzend Kilometer, aber die anderen fünf konnten die Überfallkommandos wie geplant absetzen. An der besser bewachten Brücke über den Canal de Caen überraschten die Angreifer die kleine Garnison und siegten nach kurzem, aber heftigem Gefecht. Die nur mit zwei deutschen Wachposten besetzte Brücke über die Orne wurde ohne einen Schuss eingenommen. In der Nacht durch weitere Fallschirmjäger verstärkt, schlossen sich in den frühen Nachmittagsstunden Kommandoeinheiten der 1. Special Service Brigade, die im Morgengrauen am Sword Beach gelandet waren, Major Howards Männern an. Das Mémorial Pegasus befindet sich zwischen den beiden Brücken und erinnert an diese mutige Aktion und den von der 6. Luftlandedivision in der Normandie gezeigten Einsatz. Im Museum sieht der Besucher die Originalbrücke (auch Pegasus-Brücke genannt), die in den 1990er Jahren ersetzt wurde, um den Schiffsverkehrs zu erleichtern. Auch die Nachbildung eines Airspeed Horsa Lastenseglers in Originalgröße kann besichtigt werden. Dla 6. Brytyjskiej Dywizji Powietrznodesantowej najważniejszą misją w dniu 6 czerwca 1944 r. było przechwycenie w nienaruszonym stanie dwóch mostów przerzuconych nad dwoma równoległymi ciekami wodnymi: Kanałem Caen i rzeką Orne. Kontrola nad nimi umożliwiłaby oddziałom lądującym na plaży Sword szybkie natarcie na wschód od Orne. Ponieważ bardzo ważnym elementem było zaskoczenie, misja ta była pierwszą akcją podjętą w sektorze brytyjskim w ramach D-Day. Kompania 2. Oksfordzkiej i Buckinghamshire Piechoty Lekkiej pod dowództwem majora Howarda, wzmocniona siłami saperów, miała zostać zrzucona o godzinie 00:20 w bezpośrednim sąsiedztwie dwóch mostów. Jeden z sześciu szybowców zboczył z trasy i wylądował kilkanaście kilometrów od celu, ale pozostałe pięć rozmieściło siły natarcia zgodnie z planem. Na moście nad Kanałem Caen, lepiej strzeżonym z dwóch przejść, oddziały nacierające zaskoczyły mały garnizon i zwyciężyły po krótkiej, choć zaciekłej walce. Most nad rzeką Orne, strzeżony tylko przez dwóch niemieckich wartowników, został przejęty bez jednego strzału. Do wzmocnionych przez innych spadochroniarzy w ciągu nocy ludzi majora Howarda dołączyli we wczesnych godzinach popołudniowych komandosi z 1. Brygady Służb Specjalnych, którzy o świcie wylądowali na plaży Sword. Muzeum (znane pod nazwą Memorial Pegasus) wznoszące się pomiędzy oboma mostami upamiętnia tą śmiałą akcję oraz walki 6. Dywizji Powietrznodesantowej w Normandii. Wewnątrz znajduje się oryginalny most (zwany „Mostem Pegaza”), który w latach 90-tych został zastąpiony nowym ze względu na ruch rzeczny. Jest tu też rzeczywistej wielkości replika szybkiego szybowca Horsa. De belangrijkste missie van de 6e Britse Luchtlandingdivisie op 6 juni 1944 was de verovering van de twee bruggen over twee parallele waterstromen: de rivier de Orne en het kanaal van Caen. Dit zou de troepen die gingen landen op Sword Beach in staat stellen snel ten oosten van de Orne op te rukken. Het verrassingelement van deze missie was belangrijk, het was de eerste actie op D-Day in de Britse sector. Een companie van de 2nd Oxfordshire and Buckinghamshire Light Infantry, onder leiding van majoor Howard en versterkt met sappeurs, werd ingezet om 00:20 in de directe nabijheid van de twee bruggen. Een van de zes zweefvliegtuigen vloog uit koers en landde vele kilometers verder, maar de overige vijf leverden de aanvalstroepen af zoals gepland. De brug over het kanaal van Caen werd het best bewaakt, maar de aanvalstroepen overmeesterden het kleine garnizoen bij verrassing. De brug over de Orne, slechts bewaakt door een kleine eenheid, werd overmeesterd zonder ook maar een schot af te vuren. Versterkt met nieuwe para’s gedurende de nacht werden de mannen van majoor Howard in de middag aangevuld met commando’s van de 1st Special Service Brigade, die waren geland bij Sword Beach. Het museum (bekend als Memorial Pegasus), ligt tussen de twee bruggen en herdenkt deze moedige acties en de betrokkenheid van de 6e Luchtlandingsdivisie in Normandië. In het museum kunnen bezoekers de originele brug (bijgenaamd ‘Pegasus Bridge’) zien. Deze werd in de 1990s vervangen om het rivierverkeer beter door te laten. Een levensgrote replica van een Horsa zweefvliegtuig is hier ook te zien. Toeristische informatie Ga voor meer informatie en de openingstijden naar: http://www.memorial-pegasus.org/mmp/musee_debarquement/index.php?lang=nl Per la Sesta divisione aviotrasportata, la missione più importante del 6 giugno 1944 era conquistare e mantenere intatti due ponti che attraversavano due corsi d’acqua paralleli, il canale di Caen e il fiume Orne. Ciò avrebbe permesso alle truppe sbarcate su Sword Beach di procedere rapidamente ad est del fiume Orne.  Poiché l’elemento sorpresa era molto importante, questa missione fu la prima azione del D-Day nel settore britannico.  Una compagnia della Seconda brigata di fanteria leggera Oxfordshire e Buckinghamshire, comandata dal Maggiore Howard e rafforzata da artificieri, doveva essere impiegata alle 00.20 nelle immediate vicinanze dei due ponti. Uno dei sei alianti sviò e atterrò una dozzina di chilometri dal luogo prestabilito, ma gli altri cinque trasportarono i gruppi d’assalto come previsto. Al ponte sul canale di Caen, il meglio presidiato dei due, le truppe d’assalto sorpresero la piccola guarnigione e ne uscirono vittoriosi dopo un combattimento breve ma intenso. Il ponte sul fiume Orne, presidiato solo da due sentinelle tedesche, fu preso senza sparare un colpo. Supportati da altri paracadutisti durante la notte, gli uomini del Maggiore Howard furono raggiunti nelle prime ore del pomeriggio dai commando della Prima brigata di servizio speciale, che era sbarcata all’alba su Sword Beach.  Il museo, conosciuto come Memoriale Pegasus, situato tra i due ponti, commemora questa coraggiosa azione e la determinazione della Sesta divisione aviotrasportata in Normandia. All'interno del museo i visitatori possono trovare il ponte originale, soprannominato ‘Ponte Pegasus’, sostituito negli anni Novanta per permettere il traffico fluviale. Inoltre, una replica a grandezza naturale di un aliante Airspeed Horsa è in esposizione. For the 6th British Airborne Division, the most important mission on 6 June 1944 was to capture intact the two bridges that crossed over two parallel stretches of water: the Canal de Caen and the Orne river. This would enable the troops landed on Sword Beach to proceed rapidly east of the Orne.As the element of surprise was very important, this mission was the first D-Day action in the British sector. A company of the 2nd Oxfordshire and Buckinghamshire Light Infantry, commanded by Major Howard and reinforced by sappers, was to be deployed at 00:20 in the immediate vicinity of the two bridges. One of the six gliders went astray and landed a dozen kilometres from the objective, but the other five deployed the assault detachments as expected.At the bridge over the Canal de Caen, the best guarded of the two crossings, the assault troops surprised the small garrison and emerged victorious after a brief but vicious engagement. The bridge over the Orne river, only guarded by two German sentries, was taken without firing a shot. Reinforced by other parachutists during the night, Major Howard’s men were joined in the early hours of the afternoon by the commandos of the 1st Special Service Brigade, who had landed at dawn at Sword Beach.The museum (known as Memorial Pegasus), situated in between the two bridges, commemorates this bold action and the commitment of the 6th Airborne Division in Normandy. Inside the museum visitors will find the original bridge (nicknamed ‘Pegasus Bridge’), replaced in the 1990s to accommodate river traffic. A life-size replica of an Airspeed Horsa glider is also presented. <iframe class="ql-video" frameborder="0" allowfullscreen="true" src="https://www.youtube.com/embed/LKMlaf-EcWU?showinfo=0"></iframe>

 Mémorial Pegasus Gedenkstätte Pegasus Muzeum Pegaza Herinneringscentrum Pegasus Memoriale Pegasus Memorial Pegasus

Two museums can be found in Saint-Côme-du-Mont: the D-Day Experience exhibits the American side and Dead Man’s Corner Museum, the German perspective. The museum tells the story of the liberators of Europe through an interactive route with the possibility to take part in virtual experiences and simulations. <iframe class="ql-video" frameborder="0" allowfullscreen="true" src="https://www.youtube.com/embed/lW7WZoL5kcE?showinfo=0"></iframe>

Two museums can be found in Saint-Côme-du-Mont: the D-Day Experience exhibits the American side and Dead Man’s Corner Museum, the German perspective. The museum tells the story of the liberators of Europe through an interactive route with the possibility to take part in virtual experiences and simulations.

[embed]https://www.youtube.com/watch?v=lW7WZoL5kcE[/embed]

Elvin via Flickr

Tomasino via Wiki Commons

D-Day Experience / Dead Man's Corner Museum

Twee musea zijn te vinden in Saint-Côme-du-Mont: de D-Day Experience vertoont de Amerikaanse kant en het Dead Man's Corner Museum, het Duitse perspectief. Het museum vertelt het verhaal van de bevrijders van Europa via een interactieve route met de mogelijkheid om deel te nemen aan virtuele ervaringen en simulaties. W Saint-Côme-du-Mont znajdują się dwa muzea: D-Day Experience przedstawia zdarzenia z amerykańskiej, a Dead Man’s Corner z niemieckiej perspektywy. Interaktywna ścieżka w muzeum przybliża historię wyzwolicieli Europy. Zwiedzający mogą wziąć udział w wirtualnych doświadczeniach i symulacjach. In Saint-Côme-du-Mont gibt es zwei Museen: Die Ausstellung „D-Day Experience“ zeigt die amerikanische Sicht der Invasion und das „Dead Man's Corner Museum“ die deutsche. Die Besucher können die Geschichte der Befreier Europas im Rahmen eines Rundgangs anhand von virtuellen Erlebnissen und interaktiven Simulationen nachvollziehen. À Saint-Côme-du-Mont, deux musées sont à découvrir : le D-Day Experience et le Dead Man’s Corner Museum, qui présentent les évènements du débarquement vus, dans l’un, par les Américains et, dans l’autre, par les Allemands. Le musée retrace l’histoire des libérateurs de l’Europe à travers un parcours immersif qui offre la possibilité aux visiteurs de prendre part à des expériences virtuelles et des simulations. Two museums can be found in Saint-Côme-du-Mont: the D-Day Experience exhibits the American side and Dead Man’s Corner Museum, the German perspective. The museum tells the story of the liberators of Europe through an interactive route with the possibility to take part in virtual experiences and simulations. <iframe class="ql-video" frameborder="0" allowfullscreen="true" src="https://www.youtube.com/embed/lW7WZoL5kcE?showinfo=0"></iframe>

 D-Day Experience/ Dead Man's Corner Museum Muzea D-Day Experience / Dead Man’s Corner D-Day Experience / Dead Man's Corner Museum Centre historique des Parachutistes du Jour J D-Day Experience / Dead Man's Corner Museum

The British War Cemetery in Bayeux is the largest British military cemetery of the Second World War in France, holding the remains 4000 British and 181 Canadian soldiers. It also contains the graves of a number of Australians, New Zealanders, South Africans, Poles, Russians, French, Czechs, Italians and Germans.British tradition prescribes that soldiers are buried with their comrades in arms, close to where they died. This explains the wide dispersal of British military graves. In the department of Calvados alone, there are nineteen military cemeteries and nearly a hundred monuments.The town of Bayeux was liberated on 7 June 1944, suffering only minor damage, as no major battle took place here. Bayeux served as a base for the British army during the Battle of Normandy. Many soldiers who are buried in this cemetery died in field hospitals southwest of the town.A memorial on the other side of the road bears the names of 1801 Commonwealth soldiers who died during the Battle of Normandy and whose remains could not be found or identified. An inscription on the monument recalls William the Conqueror, the duke of Normandy who became king of England in 1066: “Nos a Gulielmo victi victoris patriam liberavimus” (“We, once conquered by William, have now set free the conqueror's native land”).

With nearly 4.000 British soldiers buried here, the Bayeux War Cemetery is the largest British military cemetery of the Second World War in France. The adjacent memorial commemorates the unidentified Commonwealth soldiers who fell during the Battle of Normandy and recalls the close links between Normandy and Britain.

The British War Cemetery in Bayeux is the largest British military cemetery of the Second World War in France, holding the remains 4.000 British and 181 Canadian soldiers. It also contains the graves of a number of Australians, New Zealanders, South Africans, Poles, Russians, French, Czechs, Italians and Germans.

British tradition prescribes that soldiers are buried with their comrades in arms, close to where they died. This explains the wide dispersal of British military graves. In the department of Calvados alone, there are nineteen military cemeteries and nearly a hundred monuments.
The town of Bayeux was liberated on 7 June 1944. The town suffered only minor damage, as no major battle took place here. Bayeux served as a base for the British army during the Battle of Normandy. Many soldiers who are buried in this cemetery died in field hospitals southwest of the town.

A memorial on the other side of the road bears the names of 1.801 Commonwealth soldiers who died during the Battle of Normandy and whose remains could not be found or identified. An inscription on the monument recalls William the Conqueror, the duke of Normandy who became king of England in 1066: “Nos a Gulielmo victi victoris patriam liberavimus” (“We, once conquered by William, have now set free the conqueror's native land”).

Calvados tourisme

Le Mémorial de Caen

Bayeux British Military Cemetery

Le cimetière militaire britannique de Bayeux, qui abrite les corps de 4 000 soldats britanniques et de 181 soldats canadiens, est le plus grand cimetière militaire britannique de la Seconde Guerre mondiale en France. On y trouve également les tombes de soldats australiens, néo-zélandais, sud-africains, polonais, russes, français, tchèques, italiens et allemands. La tradition britannique veut que les soldats soient inhumés avec leurs frères d'armes près du lieu où ils ont trouvé la mort, ce qui explique l'éparpillement des tombes militaires britanniques. Le département du Calvados compte à lui seul dix-neuf cimetières militaires et près de cent monuments. La ville de Bayeux fut libérée le 7 juin 1944. Aucun combat ne s'y étant déroulé, elle n'avait subi que peu de dommages. Bayeux servit de base à l'armée britannique durant la Bataille de Normandie, et de nombreux soldats inhumés dans ce cimetière sont décédés dans l'hôpital de campagne qui se trouvait au sud-ouest de la ville. De l'autre côté de la route se trouve un mémorial, sur lequel sont gravés les noms de 1 801 soldats du Commonwealth tombés au cours de la Bataille de Normandie et dont les corps n'ont pas pu être identifiés. Une inscription sur le mémorial rappelle Guillaume le Conquérant, duc de Normandie qui devint roi d'Angleterre en 1066 : « Nos a Gulielmo victi victoris patriam liberavimus » (« Nous qui avons été vaincus par Guillaume, avons libéré la patrie du vainqueur »). Die britische Tradition gebietet es, Soldaten zusammen mit ihren Waffenbrüdern in der Nähe des Ortes zu bestatten, wo sie gestorben sind. Das erklärt, warum sich die britischen Soldatengräber an so zerstreut liegenden Orten befinden. Allein im Département Calvados gibt es neunzehn Soldatenfriedhöfe und fast einhundert Mahnmale. Bayeux wurde am 7. Juni 1944 befreit. Da hier keine größeren Gefechte stattgefunden hatten, war die Stadt nur wenig zerstört. Bayeux diente der britischen Armee während der Schlacht um die Normandie als Stützpunkt. Viele auf diesem Friedhof bestattete Soldaten starben in den südöstlich der Stadt eingerichteten Feldlazaretten. Ein Mahnmal auf der gegenüberliegenden Seite der Straße trägt die Namen von 1.801 Soldaten aus Ländern des Commonwealth, die während der Schlacht um die Normandie ihr Leben ließen und deren sterbliche Überreste entweder nicht gefunden oder nicht identifiziert werden konnten. Eine Inschrift auf dem Monument erinnert an Wilhelm den Eroberer, den Herzog der Normandie, der im Jahr 1066 König von England wurde: “Nos a Gulielmo victi victoris patriam liberavimus” („Wir, die wir einst von Wilhelm besiegt wurden, haben nun das Heimatland des Siegers befreit.“). Brytyjski Cmentarz Wojenny w Bayeux jest największym angielskim cmentarzem z czasów II wojny światowej we Francji. Jest na nim pochowanych 4.000 żołnierzy brytyjskich i 181 kanadyjskich. Są tu też groby Australijczyków, Nowozelandczyków, żołnierzy z Afryki Południowej, Polaków, Rosjan, Francuzów, Czechów, Włochów i Niemców. Brytyjska tradycja nakazuje grzebanie żołnierzy wraz z innymi towarzyszami broni, w pobliżu miejsca, w którym zginęli. Fakt ten wyjaśnia liczebność i zasięg geograficzny miejsc, w których można znaleźć groby żołnierzy brytyjskich. W samym departamencie Calvados jest dziewiętnaście cmentarzy wojskowych i niemal sto pomników. Miasto Bayeux zostało wyzwolone 7 czerwca 1944 r. Zniszczenia były marginalne, ponieważ nie rozegrała się tu żadna większa bitwa. Bayeux służyło armii brytyjskiej za bazę podczas bitwy o Normandię. Wielu pochowanych tu żołnierzy zmarło w szpitalach polowych na południowy zachód od miasta. Pomnik po drugiej stronie drogi wymienia nazwiska 1.801 żołnierzy Wspólnoty Brytyjskiej, którzy zginęli w bitwie o Normandię, a których ciał nie udało się znaleźć lub zidentyfikować. Napis na pomniku nawiązuje do Wilhelma Zwycięzcy, księcia Normandii koronowanego na króla Anglii w 1066 r.: “Nos a Gulielmo victi victoris patriam liberavimus” (“My, niegdyś zwyciężeni przez Wilhelma, teraz oswobodziliśmy kraj rodzimy zwycięzcy”). De British War Cemetery in Bayeux is de grootste Britse militaire begraafplaats van de Tweede Wereldoorlog in Frankrijk. Hier liggen de stoffelijke resten van 4.000 Britse en 181 Canadese soldaten, alsmede een aantal Australiërs, Nieuw-Zeelanders, Zuid-Afrikanen, Polen, Russen, Fransen, Tsjechen, Italianen en Duitsers. Volgens Britse traditie dienen soldaten te worden begraven met hun strijdmakkers, dichtbij de plek waar ze stierven. Dat verklaart de sterke versnippering van de Britse militaire begraafplaatsen in Normandië. Alleen al in het departement Calvados zijn er negentien militaire begraafplaatsen en bijna honderd monumenten. De stad Bayeux werd bevrijd op 7 juni 1944. De stad leed slechts geringe schade omdat er geen grote veldslag plaatsvond. Bayeux diende tijdens de daaropvolgende fasen van de Slag om Normandië als basis voor het Britse leger. Veel soldaten die zijn begraven op deze begraafplaats, stierven in veldhospitalen ten zuidwesten van de stad. Op een gedenkteken aan de andere kant van de weg staan de namen van 1.801 Gemenebest soldaten die tijdens de Slag om Normandië stierven en waarvan de resten niet zijn gevonden of geïdentificeerd. Een inscriptie op het monument herinnert aan Willem de Veroveraar, de hertog van Normandië die in 1066 koning van Engeland werd: “Nos a Gulielmo victi victoris patriam liberavimus” (“Wij, ooit veroverd door Willem, hebben nu het land van de veroveraar bevrijd”). Toeristische informatie Het Memorial Museum is dichtbij de begraafplaats evenals het gedenkteken voor de meer dan 2.000 oorlogscorrespondenten en journalisten die stierven toen ze de oorlog versloegen. Ga voor meer informatie en de openingstijden naar:&nbsp;http://www.cwgc.org/find-a-cemetery/cemetery/2033300/BAYEUX%20WAR%20CEMETERY Il cimitero militare britannico di Bayeux è il più grande cimitero di guerra britannico della Seconda guerra mondiale in Francia, e conserva le spoglie di 4.000 soldati britannici e di 181 soldati canadesi. In questo cimitero riposano anche alcuni australiani, neozelandesi, sudafricani, polacchi, russi, francesi, cechi, italiani e tedeschi. La tradizione britannica prevede che i soldati siano sepolti con i loro compagni in armi, vicino a dove sono morti. Questo spiega perché le tombe militari britanniche siano così diffuse. Solo nel dipartimento di Calvados, ci sono diciannove cimiteri militari e quasi un centinaio di monumenti. La città di Bayeux fu liberata il 7 giugno 1944. La città ha solo sofferto danni minori, perché nessuna grande battaglia vi ebbe luogo. Bayeux fu la base dell’esercito britannico durante la Battaglia di Normandia. Molti soldati che sono sepolti in questo cimitero morirono negli ospedali da campo nel sud-ovest della città. Un memoriale sull’altro lato della strada porta i nomi del 1.801 soldati del Commonwealth che morirono durante la Battaglia di Normandia e i cui resti non sono stati ritrovati o identificati. Un’iscrizione sul monumento ricorda Guglielmo il Conquistatore, Duca di Normandia, che divenne re d’Inghilterra nel 1066: “Nos a Gulielmo victi victoris patriam liberavimus” (“Noi, conquistati da Guglielmo, abbiamo ora liberato la sua patria”). The British War Cemetery in Bayeux is the largest British military cemetery of the Second World War in France, holding the remains 4000 British and 181 Canadian soldiers. It also contains the graves of a number of Australians, New Zealanders, South Africans, Poles, Russians, French, Czechs, Italians and Germans.British tradition prescribes that soldiers are buried with their comrades in arms, close to where they died. This explains the wide dispersal of British military graves. In the department of Calvados alone, there are nineteen military cemeteries and nearly a hundred monuments.The town of Bayeux was liberated on 7 June 1944, suffering only minor damage, as no major battle took place here. Bayeux served as a base for the British army during the Battle of Normandy. Many soldiers who are buried in this cemetery died in field hospitals southwest of the town.A memorial on the other side of the road bears the names of 1801 Commonwealth soldiers who died during the Battle of Normandy and whose remains could not be found or identified. An inscription on the monument recalls William the Conqueror, the duke of Normandy who became king of England in 1066: “Nos a Gulielmo victi victoris patriam liberavimus” (“We, once conquered by William, have now set free the conqueror's native land”).

 Le cimetière militaire britannique de Bayeux Britische Soldatenfriedhof in Bayeux Brytyjski Cmentarz Wojskowy w Bayeux Britse militaire begraafplaats Bayeux Cimitero militare britannico di Bayeux Bayeux British Military Cemetery

The Overlord Museum can be found in Colleville-sur-mer just a short distance from Omaha beach. The museum retraces the period of the Allied landings in Normandy until the liberation of Paris on August 25, 1944. The museum’s collection displays personal items from individual soldiers and armoured fighting vehicles from the six armies in Normandy.

Uwe Brodrecht via Flickr

Overlord Museum

 Het Overlord Museum bevindt zich in Colleville-sur-Mer, op korte afstand van het strand van Omaha. Het museum vertelt de periode van de geallieerde landingen in Normandië tot de bevrijding van Parijs op 25 augustus 1944. De collectie van het museum toont persoonlijke voorwerpen van individuele soldaten en gepantserde gevechtsvoertuigen van de zes legers in Normandië. Muzeum Overlord znajduje się w Colleville-sur-mer, nieopodal plaży Omaha. Muzeum przybliża przebieg okresu lądowań alianckich w Normandii, aż do wyzwolenia Paryża 25 sierpnia 1944 roku. Kolekcja muzeum obejmuje osobiste przedmioty indywidualnych żołnierzy oraz pojazdy opancerzone sześciu armii w Normandii. Das Overlord Museum befindet sich in Colleville-sur-Mer, unweit vom Omaha Beach. In der Ausstellung wird die Zeit der alliierten Landungen in der Normandie bis zur Befreiung von Paris am 25. August 1944 nachgezeichnet. Zur Sammlung des Museums gehören persönliche Gegenstände einzelner Soldaten sowie gepanzerten Kampffahrzeuge der sechs Armeen, die in der Normandie gekämpft haben. Situé à Colleville-sur-mer, à deux pas d’Omaha Beach, le musée Overlord retrace la période des débarquements alliés en Normandie jusqu’à la libération de Paris le 25 août 1944. La collection du musée expose des effets personnels de soldats et des véhicules blindés appartenant aux six armées en présence en Normandie. The Overlord Museum can be found in Colleville-sur-mer just a short distance from Omaha beach. The museum retraces the period of the Allied landings in Normandy until the liberation of Paris on August 25, 1944. The museum’s collection displays personal items from individual soldiers and armoured fighting vehicles from the six armies in Normandy.

 Het Overlord Museum Muzeum Overlord Overlord Museum Musée Overlord Overlord Museum

The Memorial Museum of Civilians at War in Falaise opened in 2016 and covers over 1,000 m² of exhibition. Each of the three floors focuses on a different theme: Occupation, Liberation and Reconstruction. The museum is dedicated to both the life and survival of civilians during WWII. Testimonies of survivors and a collection of objects and archives are presented.

Edwin

Civilians at War Museum

 Het Memorial Museum of Civilians in War in Falaise werd geopend in 2016 en beslaat meer dan 1.000 m² tentoonstelling. Elk van de drie verdiepingen richt zich op een ander thema: bezetting, bevrijding en wederopbouw. Het museum is gewijd aan zowel het leven als het overleven van burgers tijdens de Tweede Wereldoorlog. Getuigenissen van overlevenden en een verzameling van objecten en archieven worden gepresenteerd. Muzeum Pomnik Ludności Cywilnej w czasach Wojny w Falaise zostało otwarte w 2016 roku. Ekspozycja rozciąga się na przeszło 1000 metrów kwadratowych. Każde z trzech pięter poświęcone jest odrębnemu tematowi: okupacji, wyzwoleniu oraz rekonstrukcji. Muzeum przybliża zarówno życie, jak i ocalenie ludności cywilnej podczas II wojny światowej. Na wystawach zaprezentowane są świadectwa ocalałych oraz zbiory przedmiotów. Das Mémorial des Civils dans la Guerre in Falaise wurde 2016 eröffnet und verfügt über eine Ausstellungsfläche von über 1.000 m². Die drei Etagen des Museums beschäftigen sich mit den folgenden thematischen Schwerpunkten: Besetzung, Befreiung und Wiederaufbau. Das Museum ist dem Leben und Überleben von Zivilisten während des Zweiten Weltkriegs gewidmet. Zur Ausstellung gehören unter anderem Augenzeugenberichte von Überlebenden sowie eine Sammlung von Objekten und Archiven. Ouvert depuis 2016, le Musée-Mémorial des Civils dans la Guerre de Falaise propose plus de 1 000 m² d’exposition. Les trois étages du musée sont chacun consacrés à un thème : l’Occupation, la Libération et la Reconstruction. Le musée est dédié à la vie et à la survie des civils pendant la Seconde Guerre mondiale. Des témoignages des survivants et une collection d’objets et d’archives de l’époque sont présentés aux visiteurs tout au long de leur visite. The Memorial Museum of Civilians at War in Falaise opened in 2016 and covers over 1,000 m² of exhibition. Each of the three floors focuses on a different theme: Occupation, Liberation and Reconstruction. The museum is dedicated to both the life and survival of civilians during WWII. Testimonies of survivors and a collection of objects and archives are presented.

 Memorial Museum of Civilians in War Muzeum Ludności Cywilnej w czasach Wojny Zivilisten im Krieg Museum Mémorial des Civils dans la Guerre Civilians at War Museum

Omaha is the most famous of the five beaches of 6 June 1944. The U.S. divisions involved lost some 4700 men, who were either killed, wounded or missing. It was the highest rate of D-Day losses in any of the five landing zones, and soon the beach was dubbed ‘Bloody Omaha’.The two U.S. infantry divisions which landed from 06:30 onwards (the 1st Division on the eastern half of the beach and the 29th division on the western half) experienced critical moments. The first two assault waves were decimated within a few minutes. All engineer battalions of the Army and Navy suffered heavy losses; they were responsible for clearing the beaches of the many obstacles that encumbered quick progress, the sappers were exposed to enemy fire without much protection. Amidst the chaos, small groups were still able to infiltrate between the German fortifications and gain a foothold inland. On the evening of D-Day, however, the situation still remained precarious.Several factors explain the heavy losses: the preparatory bombardments had left almost all defences intact, the German troops were more numerous than expected, the amphibious tanks failed badly at the beginning of the assault, some of them sank in the rough sea, after jumping off the landing craft the attackers had to wade unprotected for several hundred meters through water up to the waist (the flat-bottomed landing craft halted as soon as they hit the rolling beach), and finally, from the 15 German strongpoints called Widerstandsnester, the defenders had a perfect shooting range. Standing on the hillsides today, one understands the advantage enjoyed by the defenders.<iframe class="ql-video" frameborder="0" allowfullscreen="true" src="https://www.youtube.com/embed/1wiRbRsxJPU?showinfo=0"></iframe>

Omaha is the most renowned of the five landing beaches of D-Day, 6 June 1944. On this 6-km-long beach the U.S. troops had to deal with German defences that were still virtually intact. They suffered heavy losses and came close to disaster.

Omaha is the most famous of the five beaches of 6 June 1944. The U.S. divisions involved lost some 4.700 men, who were either killed, wounded or missing. It was the highest rate of D-Day losses in any of the five landing zones. Soon the beach was dubbed ‘Bloody Omaha’.
The two U.S. infantry divisions which landed from 06:30 onwards (the 1st Division on the eastern half of the beach and the 29th division on the western half) experienced critical moments. The first two assault waves were decimated within a few minutes.

All engineer battalions of the Army and Navy suffered heavy losses: they were responsible for clearing the beaches of the many obstacles that encumbered quick progress; the sappers were exposed to enemy fire without much protection. Amidst the chaos, small groups were still able to infiltrate between the German fortifications and gain a foothold inland. On the evening of D-Day, however, the situation still remained precarious.

Several factors explain the heavy losses. The preparatory bombardments, to start with, had left almost all defences intact. The German troops were more numerous than expected. The amphibious tanks failed badly at the beginning of the assault, some of them sank in the rough sea. After jumping off the landing craft, the attackers had to wade unprotected for several hundred meters through water up to the waist (the flat-bottomed landing craft halted as soon as they hit the rolling beach). Finally, from the 15 German strongpoints called Widerstandsnester, the defenders had a perfect shooting range. Standing on the hillsides today, one understands the advantage enjoyed by the defenders.

[embed]https://www.youtube.com/watch?v=1wiRbRsxJPU[/embed]

US Coast Guard / Le Mémorial de Caen

US Army / Le Mémorial de Caen

Archives municipales de Caen / Le Mémorial de Caen

Omaha Beach

Omaha Beach est la plus célèbre des cinq plages du 6 juin 1944. Les divisions américaines engagées dans l'opération perdirent quelques 4 700 hommes, lesquels furent tués, blessés ou encore portés disparus. Ce fut le taux de pertes le plus élevé du Jour J sur l'ensemble des cinq zones de débarquement. La plage fut rapidement surnommée « Bloody Omaha » (Omaha, la sanglante).Les deux divisions d'infanterie américaines qui débarquèrent à partir de 06h30 (la 1ère division sur la moitié est de la plage et la 29e division sur la moitié ouest) vécurent des moments critiques. Les deux premières vagues d'assaut furent décimées en quelques minutes. Tous les bataillons du génie de l'armée et de la marine subirent de lourdes pertes : leur mission consistait à éliminer les nombreux obstacles disséminés sur les plages qui empêchaient une avancée rapide ; les sapeurs furent exposés aux tirs ennemis sans véritable couverture. Dans le chaos, de petits groupes réussirent malgré tout à s'infiltrer dans les fortifications allemandes et à pénétrer à l'intérieur des terres. La veille du Jour J, cependant, la situation était encore précaire.Plusieurs facteurs expliquent ces lourdes pertes. Pour commencer, les bombardements préliminaires avaient laissé presque toutes les défenses intactes. Les troupes allemandes étaient plus nombreuses que prévues. Les chars amphibies avaient essuyé un échec total au début de l'assaut ; certains avaient sombré dans la mer démontée. Une fois hors de la barge de débarquement, les assaillants avaient dû avancer sans protection sur plusieurs centaines de mètres avec de l'eau jusqu'à la taille (les barges de débarquement à fond plat s'arrêtaient dès qu'elles atteignaient les rouleaux de la plage). Enfin, depuis les 15 bastions allemands appelés Widerstandsnester, la défense disposait d'une fenêtre de tir parfaite. En se postant sur les coteaux aujourd'hui, on se rend bien compte de l'avantage dont elle jouissait. Omaha Beach ist der bekannteste der fünf Landungsabschnitte vom 6. Juni 1944, dem D-Day. An diesem sechs Kilometer langen Strand hatten die US-Einheiten gegen eine nahezu vollständig intakte deutsche Verteidigung anzukämpfen. Sie erlitten schwere Verluste und standen kurz vor dem Scheitern. Omaha jest najsławniejszą z pięciu plaż z 6 czerwca 1944 r. Lądujące tu dywizje USA straciły około 4.700 ludzi: zabitych, rannych lub zaginionych. Były to najwyższe straty D-Day ze wszystkich z pięciu stref lądowania. Wkrótce plaża zyskała sobie przydomek „Krwawa Omaha”. Dwie amerykańskie dywizje piechoty, które lądowały tu począwszy od godz. 06:30 (1. Dywizja po wschodniej stronie plaży, zaś 29. Dywizja po zachodniej) przeżywały krytyczne chwile. Siły pierwszych dwóch fal natarcia zostały zdziesiątkowane w ciągu kilku minut. Wszystkie bataliony inżynieryjne Sił Lądowych i Marynarki odniosły ciężkie straty: odpowiadały one za usuwanie z plaży licznych przeszkód, które opóźniały szybkie parcie naprzód. Saperzy nie dysponując solidną ochroną byli narażeni na ogień nieprzyjacielski. W chaosie niewielkim grupkom udało się wedrzeć na fortyfikacje niemieckie i zyskać przyczółek na lądzie. Niemniej, wieczorem w dniu D-Day sytuacja nadal pozostawała niepewna. Ciężkie straty tłumaczy kilka czynników. Na początek, poprzedzające desant bombardowania niemal nie naruszyły stanowisk obrony. Oddziały niemieckie były liczniejsze, niż oczekiwano. Pływające czołgi zawiodły poważnie na początku natarcia, niektóre zatonęły w wysokiej fali. Wyskoczywszy z barek desantowych atakujący musieli brodząc po pas w wodzie i bez ochrony pokonać kilkaset metrów (płaskodenne barki desantowe zatrzymywały się, jak tylko dotknęły szerokiej plaży. Wreszcie, z 15 niemieckich punktów obrony zwanych Widerstandsnester, obrońcy mieli idealne pole ostrzału. Stojąc dziś na wzgórzach można zrozumieć, jaką przewagę mieli broniący. Omaha is het beroemdste van de vijf stranden van 6 juni 1944. De betrokken Amerikaanse divisies verloren ongeveer 4700 man, die gedood, gewond of vermist werden. Dit was het hoogste aantal verliezen op D-Day in één van de vijf landingszones en het strand kreeg al snel de bijnaam 'Bloody Omaha'.De twee Amerikaanse infanteriedivisies die vanaf 06.30 uur landden (de 1ste divisie op de oostelijke helft van het strand en de 29ste divisie op de westelijke helft) beleefden kritieke momenten. De eerste twee aanvalsgolven werden binnen een paar minuten gedecimeerd. Alle geniebataljons van het leger en de marine leden zware verliezen; zij waren verantwoordelijk voor het vrijmaken van de stranden van de vele obstakels die een snelle voortgang in de weg stonden, de sappeurs stonden zonder veel bescherming bloot aan vijandelijk vuur. Te midden van de chaos waren kleine groepen nog steeds in staat om tussen de Duitse versterkingen te infiltreren en voet aan wal te krijgen in het binnenland. Op de avond van D-Day was de situatie echter nog steeds precair.Verschillende factoren verklaren de zware verliezen: de voorbereidende bombardementen hadden bijna alle verdedigingswerken intact gelaten, de Duitse troepen waren talrijker dan verwacht, de amfibische tanks faalden slecht aan het begin van de aanval, sommige zonken in de ruwe zee, na het springen van de landingsvaartuigen moesten de aanvallers enkele honderden meters onbeschermd door het water tot aan het middel waden (de landingsvaartuigen met platte bodem stopten zodra ze het glooiende strand raakten), en tot slot hadden de verdedigers vanaf de 15 Duitse bolwerken, Widerstandsnester genoemd, een perfect schietbereik. Als je vandaag op de hellingen staat, begrijp je het voordeel dat de verdedigers genoten.<iframe class="ql-video" frameborder="0" allowfullscreen="true" src="https://www.youtube.com/embed/1wiRbRsxJPU?showinfo=0"></iframe> Omaha è la più famosa delle cinque spiagge del 6 giugno 1944. Le divisioni statunitensi coinvolte persero circa 4.700 uomini, che furono uccisi, feriti o dispersi. Fu il più alto tasso di perdite del D-Day in tutte e cinque le zone di sbarco. Presto la spiaggia fu soprannominata 'Bloody Omaha', la sanguinosa Omaha. Le due divisioni di fanteria statunitensi che sbarcarono dalle 06:30 in poi (la 1ª divisione sulla metà orientale della spiaggia e la 29ª divisione sulla metà occidentale) vissero momenti critici. Le prime due ondate d'assalto furono decimate in pochi minuti. Tutti i battaglioni di ingegneri dell'esercito e della marina subirono pesanti perdite: erano responsabili di liberare le spiagge dai molti ostacoli che impedivano un rapido avanzamento; i genieri erano esposti al fuoco nemico senza molta protezione. In mezzo al caos, piccoli gruppi erano ancora in grado di infiltrarsi tra le fortificazioni tedesche e guadagnare un punto d'appoggio nell'entroterra. La sera del D-Day, tuttavia, la situazione era ancora precaria. Diversi fattori spiegano le pesanti perdite. I bombardamenti preparatori, per cominciare, avevano lasciato quasi tutte le difese intatte. Le truppe tedesche erano più numerose del previsto. I carri armati anfibi fallirono gravemente all'inizio dell'assalto, alcuni di essi affondarono nel mare mosso. Dopo essere saltati giù dai mezzi da sbarco, gli aggressori dovettero camminare senza protezione per diverse centinaia di metri nell'acqua fino alla vita (i mezzi da sbarco a fondo piatto si fermarono non appena toccarono la spiaggia ondulata). Infine, dai 15 punti di forza tedeschi chiamati Widerstandsnester, i difensori avevano un perfetto campo di tiro. Oggi, stando sulle colline, si capisce il vantaggio di cui godevano i difensori. Omaha is the most famous of the five beaches of 6 June 1944. The U.S. divisions involved lost some 4700 men, who were either killed, wounded or missing. It was the highest rate of D-Day losses in any of the five landing zones, and soon the beach was dubbed ‘Bloody Omaha’.The two U.S. infantry divisions which landed from 06:30 onwards (the 1st Division on the eastern half of the beach and the 29th division on the western half) experienced critical moments. The first two assault waves were decimated within a few minutes. All engineer battalions of the Army and Navy suffered heavy losses; they were responsible for clearing the beaches of the many obstacles that encumbered quick progress, the sappers were exposed to enemy fire without much protection. Amidst the chaos, small groups were still able to infiltrate between the German fortifications and gain a foothold inland. On the evening of D-Day, however, the situation still remained precarious.Several factors explain the heavy losses: the preparatory bombardments had left almost all defences intact, the German troops were more numerous than expected, the amphibious tanks failed badly at the beginning of the assault, some of them sank in the rough sea, after jumping off the landing craft the attackers had to wade unprotected for several hundred meters through water up to the waist (the flat-bottomed landing craft halted as soon as they hit the rolling beach), and finally, from the 15 German strongpoints called Widerstandsnester, the defenders had a perfect shooting range. Standing on the hillsides today, one understands the advantage enjoyed by the defenders.<iframe class="ql-video" frameborder="0" allowfullscreen="true" src="https://www.youtube.com/embed/1wiRbRsxJPU?showinfo=0"></iframe>

 Omaha Beach Omaha Beach Plaża Omaha Omaha Beach Herdenkingsmuseum Omaha Beach Omaha Beach

The Sainte-Mère-Église Museum opened its doors in 1964. Over the years it has become one of the major attractions in the landings area. Sainte-Mère-Église became famous after the release of the film ‘The Longest Day’ by Darryl F. Zanuck, based on a book by Cornelius Ryan. This museum is essentially dedicated to the memory of American paratroopers from the 82nd and 101st Airborne Divisions who were dropped over the base of the Cotentin Peninsula during the night of 5 to 6 June 1944. Visitors can appreciate the weaponry used by American airborne units during the Second World War. The American paratroopers and their role in the Landing in Normandy are the focus of the Sainte-Mère-Église Museum. The collection features the deservedly famous troop transportation plane Douglas C-47 (also known as ‘Skytrain’) as well as a Waco glider which cannot be seen anywhere in France other than in Sainte-Mère-Église. Since its opening, veterans have ceaselessly donated war items related to their individual experiences within the bigger war effort and have thus endowed the museum with a deeply moving human approach. In June 2014, an extension of the museum opened its doors. It makes visitors even more knowledgeable about the historical battles the American paratroopers were involved in after landing in Normandy. The modern scenography featured in a special area enables visitors to almost share the inner feelings of those American paratroopers as they were, for example, flying over the Channel, squeezed inside the cabin of a C-47 plane. A legendary American training and reconnaissance plane known as the Piper Cub has pride of place in the hall of the extension.

The Sainte-Mère-Église museum was inaugurated in 1964 right where American paratroopers were involved in fierce battles during the night of 5 to 6 June and the following days. The museum holds an important collection of uniforms, weaponry and other war memorabilia. Two additional buildings opened in June 2014.

The Sainte-Mère-Église Museum opened its doors in 1964. Over the years it has become one of the major attractions in the landings area. Sainte-Mère-Église became famous after the release of the film ‘The Longest Day’ by Darryl F. Zanuck, based on a book by Cornelius Ryan. This museum is essentially dedicated to the memory of American paratroopers from the 82nd and 101st Airborne Divisions who were dropped over the base of the Cotentin Peninsula during the night of 5 to 6 June 1944.

Visitors can appreciate the weaponry used by American airborne units during the Second World War. The American paratroopers and their role in the Landing in Normandy are the focus of the Sainte-Mère-Église Museum. The collection features the deservedly famous troop transportation plane Douglas C-47 (also known as ‘Skytrain’) as well as a Waco glider which cannot be seen anywhere in France other than in Sainte-Mère-Église.

Since its opening, veterans have ceaselessly donated war items related to their individual experiences within the bigger war effort and have thus endowed the museum with a deeply moving human approach.

In June 2014, an extension of the museum opened its doors. It makes visitors even more knowledgeable about the historical battles the American paratroopers were involved in after landing in Normandy.

The modern scenography featured in a special area enables visitors to almost share the inner feelings of those American paratroopers as they were, for example, flying over the Channel, squeezed inside the cabin of a C-47 plane. A legendary American training and reconnaissance plane known as the Piper Cub has pride of place in the hall of the extension.

Door Duch.seb, via Wikimedia Commons

The Airborne Museum Sainte-Mère-Église

 Le musée de Sainte-Mère-Église a ouvert ses portes en 1964. Au fil des ans, il est devenu l'une des attractions majeures de la zone du débarquement. Sainte-Mère-Église est devenue célèbre après la sortie du film « Le jour le plus long » de Darryl F. Zanuck basé sur le livre de Cornelius Ryan. Ce musée est principalement dédié à la mémoire des parachutistes américains des 82e et 101e divisions aéroportées qui furent largués sur la base de la péninsule du Cotentin dans la nuit du 5 au 6 juin 1944. Les visiteurs peuvent apprécier les armes utilisées par les unités aéroportées américaines au cours de la Seconde Guerre mondiale. Le musée de Sainte-Mère-Église est consacré aux parachutistes américains, ainsi qu'à leur rôle dans le débarquement en Normandie. La collection possède un avion de transport de soldats Douglas C-47 (également connu sous le nom de « Skytrain ») à la réputation largement méritée, ainsi qu'un planeur Waco que l'on ne trouvera nulle part ailleurs en France. Depuis son ouverture, le musée n'a cessé de recevoir de la part des vétérans des objets de guerre qui retracent leurs expériences individuelles à ce moment le plus important de la guerre, et qui confèrent au musée une dimension humaine profondément émouvante. En juin 2014, une annexe du musée a ouvert ses portes. Elle permet aux visiteurs d'approfondir leurs connaissances sur les batailles historiques menées par les parachutistes américains suite au débarquement en Normandie. Le décor moderne mis en scène dans un espace dédié permet quasiment aux visiteurs de partager l'intimité de ces parachutistes américains lors d’un vol au-dessus de la Manche ou confinés dans la cabine d'un avion C-47 par exemple. Un avion légendaire d'entraînement et de reconnaissance connu sous le nom de Piper Cub occupe une place privilégiée dans le hall de l'annexe. Seine Besucher können die von den amerikanischen Luftlandeeinheiten im Zweiten Weltkrieg verwendeten Waffen besichtigen. Das Museum richtet dabei das Augenmerk insbesondere auf die amerikanischen Fallschirmjäger und ihre Rolle bei der Landung in der Normandie. Ausgestellt sind die zu Recht berühmte Douglas C-47 (ein auch als Skytrain bekanntes Truppentransportflugzeug) und ein auf französischem Boden nur in Sainte-Mère-Église gezeigter Waco-Lastensegler. Seit seiner Eröffnung haben Kriegsveteranen dem Museum immer wieder persönliche Erinnerungsstücke aus dem Krieg insgesamt zukommen lassen und das Museum damit um einen sehr bewegenden menschlichen Aspekt bereichert. Im Juni 2014 wurde ein weiterer Teil des Museums eröffnet, in dem der Besucher noch mehr Informationen über die historischen Gefechte bekommt, an denen die amerikanischen Fallschirmjäger nach der Landung in der Normandie beteiligt waren. Durch eine moderne Szenografie kann der Besucher nachempfinden, wie sich die Fallschirmjäger fühlten, wenn sie beispielsweise eingepfercht in einer C-47 über den Ärmelkanal geflogen wurden. Einen Ehrenplatz in der Erweiterungshalle nimmt eine Piper Cub ein. Sie war ein legendäres amerikanisches Ausbildungs- und Aufklärungsflugzeug. Muzeum w Sainte-Mère-Église zostało otwarte w 1964 r. i z biegiem lat urosło do miana jednej z głównych atrakcji na terenie lądowań. Miejscowość Sainte-Mère-Église stała się znana po premierze opartego na książce Corneliusa Ryana filmu “Najdłuższy dzień” w reżyserii Darryla F. Zanucka. Muzeum jest zasadniczo poświęcone pamięci spadochroniarzy amerykańskich z 82. i 101. Dywizji Powietrznodesantowych, których zrzucono przy podstawie półwyspu Cotentin w nocy z 5 na 6 czerwca 1944 r. Zwiedzający mogą obejrzeć broń, jaką posługiwały się amerykańskie jednostki powietrznodesantowe w czasie II wojny światowej. W centrum uwagi Muzeum Sainte-Mère-Église Museum są amerykańscy skoczkowie i ich rola w lądowaniu w Normandii. W kolekcji znajduje się słusznie osławiony samolot transportujący oddziały, Douglas C-47 (znany również jako “Powietrzny pociąg”), a także szybowiec Waco – jedyny egzemplarz w całej Francji. Od momentu otwarcia weterani nieustannie przekazują darowizny artefaktów wojennych, związanych z ich osobistymi przeżyciami w ramach ogólnego wysiłku wojennego i w ten sposób nadają muzeum głęboko poruszający ludzki charakter. W czerwcu 2014 r. otwarto nowe skrzydło muzeum. Wprowadza ono jeszcze głębiej w historyczne bitwy toczone przez amerykańskich skoczków spadochronowych po lądowaniu w Normandii. Nowoczesna scenografia w specjalnie wydzielonej części pozwala zwiedzającym niemal podzielić wewnętrzne odczucia, jakie towarzyszyły spadochroniarzom amerykańskim na przykład podczas lotu nad Kanałem w ciasnocie kabiny C-47. W holu nowego skrzydła stoi duma muzeum: legendarny amerykański samolot szkoleniowo-rekonesansowy znany jako Piper Cub. Het Sainte-Mère-Église Museum opende haar deuren in 1964. Door de jaren heen werd het een van de belangrijkste attracties in het gebied van de landingen. Sainte-Mère-Église werd beroemd na het uitbrengen van de film The Longest Day van Darryl F. Zanuck, gebaseerd op een boek van Cornelius Ryan. Het museum is hoofdzakelijk gewijd aan de nagedachtenis van de Amerikaanse paratroepen van de 82e en 101e Luchtlandingsdivisies. Deze divisies landden aan de basis van het schiereiland Cotentin in de nacht van 5 op 6 juni 1944. Bezoekers kunnen de wapens bekijken die gebruikt werden door de Amerikaanse luchtlandingstroepen tijdens de Tweede Wereldoorlog. De rol van de Amerikaanse para’s tijdens de landingen in Normandië is het belangrijkste onderwerp van het Sainte-Mère-Église Museum. De collectie bevat onder andere het beroemde troepen-transportvliegtuig de Douglas C-47 (de skytrain) en het Waco zweefvliegtuig. De laatste is nergens anders in Frankrijk te zien. Sinds de opening hebben veteranen onophoudelijk privé items gedoneerd. Door de persoonlijke ervaringen van de oorlog te vertellen, kan het museum de menselijke kant van het verhaal laten zien. In juni 2014 is het museum uitgebreid. Hier worden bezoekers verder geïnformeerd over de historische veldslagen waarin de Amerikanen betrokken waren na de landing in Normandië. Een speciale ruimte maakt het de bezoeker mogelijk om te voelen hoe het was voor de Amerikaanse para’s om over het Kanaal te vliegen, samengeperst in de cabine van een C-47 vliegtuig. Een legendarisch Amerikaans trainings- en verkenningsvliegtuig, de Piper Cub, schittert in de hal van de uitbreiding van het museum. Toeristische informatie Ga voor meer informatie en de openingstijden naar: http://www.airborne-museum.org/nl/ Il museo di Sainte-Mère-Église aprì i battenti nel 1964. Negli anni è diventato una delle maggiori attrazioni dell’area degli sbarchi. Sainte-Mère-Église è diventata famosa dopo l’uscita del film ‘Il giorno più lungo’ di Derryl F. Zanuck, basato su un libro di Cornelius Ryan. Il museo è sostanzialmente dedicato alla memoria dei paracadutisti americani della 82esima e 101esima Divisione aerotrasportata che furono lanciati sulla base della penisola di Cotentin durante la notte tra il 5 e il 6 giugno 1944.  I visitatori possono apprezzare le armi usate dalle unità aviotrasportate americane durante la Seconda guerra mondiale. I paracadutisti americani e il loro ruolo negli sbarchi in Normandia sono il punto chiave del museo di Sainte-Mère-Église. La collezione comprende il famoso aereo per il trasporto delle truppe Douglas C-47, conosciuto anche come ‘Skytrain’, ma anche un aliante Waco che non è visibile altrove in Francia.  I veterani hanno continuamente donato al museo cimeli di guerra relativi alle loro esperienze personali degli enormi sforzi di guerra, dotando dunque il museo di un approccio profondamente umano ed emozionante.  Nel giugno 2014, un’estensione del museo ha aperto i battenti. Essa fornisce ai visitatori ancor più informazioni sulle battaglie storiche in cui furono coinvolti i paracadutisti americani dopo lo sbarco in Normandia.  La scenografia moderna di questo luogo speciale permette ai visitatori di condividere gli stessi sentimenti dei paracadutisti americani che, ad esempio, volavano sopra la Manica schiacciati nella cabina di un aereo C-47. Un leggendario aereo di allenamento e ricognizione conosciuto come Piper Cub ha il suo posto d’onore nella hall della nuova estensione. The Sainte-Mère-Église Museum opened its doors in 1964. Over the years it has become one of the major attractions in the landings area. Sainte-Mère-Église became famous after the release of the film ‘The Longest Day’ by Darryl F. Zanuck, based on a book by Cornelius Ryan. This museum is essentially dedicated to the memory of American paratroopers from the 82nd and 101st Airborne Divisions who were dropped over the base of the Cotentin Peninsula during the night of 5 to 6 June 1944. Visitors can appreciate the weaponry used by American airborne units during the Second World War. The American paratroopers and their role in the Landing in Normandy are the focus of the Sainte-Mère-Église Museum. The collection features the deservedly famous troop transportation plane Douglas C-47 (also known as ‘Skytrain’) as well as a Waco glider which cannot be seen anywhere in France other than in Sainte-Mère-Église. Since its opening, veterans have ceaselessly donated war items related to their individual experiences within the bigger war effort and have thus endowed the museum with a deeply moving human approach. In June 2014, an extension of the museum opened its doors. It makes visitors even more knowledgeable about the historical battles the American paratroopers were involved in after landing in Normandy. The modern scenography featured in a special area enables visitors to almost share the inner feelings of those American paratroopers as they were, for example, flying over the Channel, squeezed inside the cabin of a C-47 plane. A legendary American training and reconnaissance plane known as the Piper Cub has pride of place in the hall of the extension.

 Musée Airborne de Sainte-Mère-Église Landungs-Museum in Sainte-Mère-Église Muzeum Sił Powietrznodesantowych Sainte-Mère-Église Het Luchtlandingsmuseum Sainte-Mère-Église Il Museo Airborne di Sainte-Mère-Église The Airborne Museum Sainte-Mère-Église

The Second World War, the most terrifying conflict in the history of the human race, caused the death of approximately 60 million persons, half of them civilians. The violence directed against civilians is in effect one of the characteristics of this war, be it through massive aerial bombardments on urban centers, the all-out war in the East, the greatest genocide in world history and the use of the atomic bomb for the first time at Hiroshima and Nagasaki.A large space in the Mémorial de Caen Museum is dedicated to the varied individual experiences of men and women confronted with this war: rationing, occupation, participation in the war effort, life under aerial attack and direct combat. Another space tells the story of D-Day and the Battle of Normandy. The exhibitions at the museum, in constant evolution since its creation, permit the visitor to experience the Second World War in all its complexity and scope. It prompts us to ask ourselves questions about this rapidly fading past that nevertheless is still close and familiar, and certainly very relevant, as it profoundly changed the face of Europe and the world.The Mémorial de Caen Museum is situated on the spot where the underground command post of the 716th German Infantry Division was located. In 1944 this Division was responsible for the defence of the coastal sector north of Caen. The command post, 70 metres long and 5 metres wide, was restored in the autumn of 2013. Besides a display of the German defences in the Caen area, it shows aspects of life under German occupation.

One of its kind in France, the Mémorial de Caen Museum gives the public the keys to understanding the Second World War, from its origins after the First World War to its latest consequences in 1989. It prompts the visitor to ask himself questions about this rapidly fading episode that changed the face of Europe and the world.

The Second World War, the most terrifying conflict in the history of the human race, caused the death of approximately 60 million persons, half of them civilians. The violence directed against civilians is in effect one of the characteristics of this war, be it through massive aerial bombardments on urban centers, the all-out war in the East, the greatest genocide in world history and the use of the atomic bomb for the first time at Hiroshima and Nagasaki.
A large space in the Mémorial de Caen Museum is dedicated to the varied individual experiences of men and women confronted with this war: rationing, occupation, participation in the war effort, life under aerial attack and direct combat. Another space tells the story of D-Day and the Battle of Normandy.

The exhibitions at the museum, in constant evolution since its creation, permit the visitor to experience the Second World War in all its complexity and scope. It prompts us to ask ourselves questions about this rapidly fading past that nevertheless is still close and familiar, and certainly very relevant, as it profoundly changed the face of Europe and the world.

The Mémorial de Caen Museum is situated on the spot where the underground command post of the 716th German Infantry Division was located. In 1944 this Division was responsible for the defence of the coastal sector north of Caen. The command post, 70 meters long and 5 meters wide, was restored in the fall of 2013. Besides a display of the German defences in the Caen area, it shows aspects of life under German occupation.

Sylvain Guichard / Le Mémorial de Caen

M. Desdoits / Le Mémorial de Caen

Mémorial de Caen Museum

La Seconde Guerre mondiale, le conflit le plus terrifiant dans l'histoire de l'humanité, a causé la mort d'environ 60 millions de personnes, dont la moitié était des civils. Cette guerre se caractérise en effet par la violence dirigée à l'encontre des civils : que ce soit à travers les bombardements aériens massifs sur des centres urbains, la guerre totale à l'Est, le plus grand génocide de l'histoire mondiale ou le recours, pour la première fois, à la bombe atomique sur Hiroshima et Nagasaki. Dans le musée du Mémorial de Caen, un vaste espace est consacré aux diverses expériences d'hommes et de femmes confrontés à cette guerre : rationnement, occupation, participation à l'effort de guerre, la vie sous les attaques aériennes et le combat sur le front. Un autre espace raconte l'histoire du Jour J et la Bataille de Normandie.Les expositions du musée, en évolution constante depuis sa création, permettent au visiteur d'aborder la Seconde Guerre mondiale dans toute sa complexité et toute son ampleur. Il nous invite à nous interroger sur ce passé que l'on a tendance à oublier, mais qui reste cependant proche et familier, et certainement encore d'actualité, tant il a changé profondément la face de l'Europe et du monde.Le musée du Mémorial de Caen est situé sur le site où était basé le poste de commandement souterrain de la 716e division d'infanterie allemande. En 1944, cette division fut chargée de défendre le secteur côtier au nord de Caen. Le poste de commandement, de 70 mètres de long et 5 mètres de large, a été restauré à l'automne 2013. Outre une présentation des défenses allemandes dans la région de Caen, il permet de découvrir des aspects de la vie sous l'occupation allemande. Das Mémorial de Caen widmet den unterschiedlichen persönlichen Erfahrungen von Männern und Frauen in diesem Krieg breiten Raum: Rationierung, Besatzung, Teilnahme an Kriegshandlungen, das Leben mit den Luftangriffen und in den Kampfzonen. Eine andere Abteilung erzählt die Geschichte des D-Day und der Schlacht um die Normandie. Die seit der Gründung ständig weiter entwickelten Ausstellungen lassen den Besucher den Zweiten Weltkrieg in seinem ganzen Umfang und seiner Komplexität nacherleben. Wir werden aufgefordert, uns Fragen über diese schnell verblassende Vergangenheit zu stellen, die doch so nah und vertraut und zweifellos auch für uns wichtig ist, hat sie doch das Antlitz Europas und der Welt grundlegend verändert. Das Mémorial de Caen befindet sich dort, wo ursprünglich der unterirdische Befehlsbunker der 716. deutschen Infanteriedivision war. Diese Division sollte 1944 den Küstenbereich nördlich von Caen verteidigen. Der 70 Meter lange und 5 Meter breite Befehlsstand wurde im Herbst 2013 restauriert. Neben einer Darstellung der deutschen Verteidigungsstellungen in der Gegend von Caen werden Facetten des Lebens unter der deutschen Besatzung gezeigt. II wojna światowa, najstraszliwszy konflikt w historii ludzkości, przyniosła śmierć około 60 milionów ludzi, z czego połowę stanowili cywile. Przemoc skierowana wobec ludności cywilnej staje się wobec tego jedną z cech tej wojny, przejawiającą się w masowych nalotach bombowych na ośrodki miejskie, następnie wojną na totalne wyniszczenie na Wchodzie, największym ludobójstwem w historii świata, a także użyciem po raz pierwszy bomby atomowej w Hiroszimie i Nagasaki. Dużo miejsca w Muzeum Mémorial de Caen poświęcono różnym doświadczeniom osobistym mężczyzn i kobiet, którzy stanęli w obliczu wojny: racjonowanie żywności, okupacja, uczestnictwo w działaniach wojennych, życie pod nalotami i w bezpośredniej walce. Inne pomieszczenia opowiadają historię D-Day i Bitwy o Normandię. Muzealne wystawy, podlegające stałej ewolucji od momentu powstania instytucji, pozwalają zwiedzającym odczuć II wojnę światową w całej jej złożoności i zakresie. Muzeum pobudza nas do zadania sobie pytań o tę tak szybko znikającą z pamięci przeszłość, która mimo to pozostaje wciąż bliska i znana, a z pewnością bardzo istotna, ponieważ zmieniła oblicze Europy i świata. Muzeum Mémorial de Caen mieści się w miejscu, gdzie zlokalizowany był podziemny punkt dowodzenia 716. Niemieckiej Dywizji Piechoty odpowiedzialnej za obronę sektora wybrzeża na północ od Caen. Jesienią 2013 r. pomieszczenia punktu dowodzenia zajmujące przestrzeń 70 m na 5 m, zostały odrestaurowane. Oprócz wystawy pokazującej niemiecką obronę w sąsiedztwie Caen, pokazano tam aspekty życia pod niemiecką okupacją. De Tweede Wereldoorlog is het meest angstaanjagende conflict in de geschiedenis, waarbij ongeveer 60 miljoen mensen om het leven zijn gekomen. De helft hiervan waren burgers. Het geweld dat werd ingezet tegen burgers was een van de karakteristieken van deze oorlog. Het waren de massale bombardementen op stedelijke centra, de totale oorlog in Oost-Europa, de grootste genocide op minderheden ooit en het eerste gebruik van atoombommen op de steden Hiroshima en Nagasaki. Een groot deel van het Mémorial de Caen Museum is gewijd aan individuele ervaringen van mannen en vrouwen die in de oorlog werden meegesleurd: vervolging, rantsoenering, bezetting, arbeidsinzet, leven tijdens bombardementen en gevechten, enzovoorts. Een deel van het museum vertelt het verhaal van D-Day en de slag om Normandië. De tentoonstellingen veranderen continu en geven de bezoeker de mogelijkheid om de oorlog te beleven in al zijn complexiteit. Het prikkelt de toeschouwer zich vragen te stellen bij deze nu snel verdwijnende episode, die Europa en de wereld radicaal heeft veranderd, maar die nog steeds zo dichtbij en bekend is. Het Mémorial de Caen Museum ligt op de plek waar de ondergrondse commandobunker van het 716e Duitse Infanteriedivisie lag. In 1944 was deze divisie verantwoordelijk voor de verdediging van de kust ten noorden van Caen. De commandopost, 70 meter lang en 5 meter breed is gerestaureerd in 2013. Het geeft een beeld van het leven van de kustverdediging en het leven tijdens de bezetting. Toeristische informatie Ga voor meer informatie en de openingstijden naar: http://normandy.memorial-caen.com/ The Second World War, the most terrifying conflict in the history of the human race, caused the death of approximately 60 million persons, half of them civilians. The violence directed against civilians is in effect one of the characteristics of this war, be it through massive aerial bombardments on urban centers, the all-out war in the East, the greatest genocide in world history and the use of the atomic bomb for the first time at Hiroshima and Nagasaki.A large space in the Mémorial de Caen Museum is dedicated to the varied individual experiences of men and women confronted with this war: rationing, occupation, participation in the war effort, life under aerial attack and direct combat. Another space tells the story of D-Day and the Battle of Normandy. The exhibitions at the museum, in constant evolution since its creation, permit the visitor to experience the Second World War in all its complexity and scope. It prompts us to ask ourselves questions about this rapidly fading past that nevertheless is still close and familiar, and certainly very relevant, as it profoundly changed the face of Europe and the world.The Mémorial de Caen Museum is situated on the spot where the underground command post of the 716th German Infantry Division was located. In 1944 this Division was responsible for the defence of the coastal sector north of Caen. The command post, 70 metres long and 5 metres wide, was restored in the autumn of 2013. Besides a display of the German defences in the Caen area, it shows aspects of life under German occupation.

 Mémorial de Caen Gedenkstätte von Caen – Zentrum der Geschichte für den Frieden Muzeum Mémorial de Caen Herdenkingsmuseum Caen – historische stad van de vrede Mémorial de Caen Museum

One of the essential missions of the 82nd American Airborne Division was to take the bridges spanning the Merderet river and the ones in Chef-du-Pont, all located west of Sainte-Mère-Église. Between 6 and 9 June 1944, fierce battles took place in the surrounding area of Merderet, in the midst of swamps purposely flooded by German forces. On 6 June, at daybreak, a company belonging to the 505th Parachute Infantry Regiment (PIR) as well as soldiers from the 507th and 508th regiments took the La Fière manor as well as the bridge over the Merderet river by storm. At the end of the afternoon, German forces, though backed up by tanks, failed to recapture the bridge. The following two days German forces counter-attacked repeatedly. Yet, in spite of a lack of ammunitions, the American soldiers stood their ground. On 9 June General James Gavin led a bloody assault through the flooded areas to take control of the road and make it safe. Backed up by tanks from Utah Beach, American paratroopers managed, once and for all, to take the village of Cauquigny. This victory put an end to the battle of the Merderet river. To pay tribute to the numerous American paratroopers and infantry men who lost their lives in this area, a statute baptized ‘Iron Mike’ was erected. This statute is similar to the one which can be seen in Fort Bragg (USA) where the 82nd Airborne Division was – and still is - based. Every year, on 6 June, ceremonies and demonstration jumps are organized in the La Fière area.

One of the essential missions of the 82nd American Airborne Division was to take the bridges spanning the merderet river, west of Sainte-Mère-Église. Between 6 and 9 June 1944, fierce battles took place there. To pay tribute to the numerous American paratroopers who lost their lives in this area, a statue baptized ‘Iron Mike’ was erected here.

One of the essential missions of the 82nd American Airborne Division was to take the bridges spanning the Merderet river and the ones in Chef-du-Pont, all located west of Sainte-Mère-Église. Between 6 and 9 June 1944, fierce battles took place in the surrounding area of Merderet, in the midst of swamps purposely flooded by German forces.

On 6 June, at daybreak, a company belonging to the 505th Parachute Infantry Regiment (PIR) as well as soldiers from the 507th and 508th regiments took the La Fière manor as well as the bridge over the Merderet river by storm. At the end of the afternoon, German forces, though backed up by tanks, failed to recapture the bridge.

The following two days German forces counter-attacked repeatedly. Yet, in spite of a lack of ammunitions, the American soldiers stood their ground. On 9 June General James Gavin led a bloody assault through the flooded areas to take control of the road and make it safe. Backed up by tanks from Utah Beach, American paratroopers managed, once and for all, to take the village of Cauquigny. This victory put an end to the battle of the Merderet river.

To pay tribute to the numerous American paratroopers and infantry men who lost their lives in this area, a statute baptized ‘Iron Mike’ was erected. This statute is similar to the one which can be seen in Fort Bragg (USA) where the 82nd Airborne Division was – and still is - based. Every year, on 6 June, ceremonies and demonstration jumps are organized in the La Fière area.

La Fière Bridge and Monument Iron Mike

L'une des missions essentielles de la 82e division aéroportée américaine fut de prendre les ponts qui enjambaient la Fière et ceux de Chef-du-Pont, tous situés à l'ouest de Sainte-Mère-Église. Entre le 6 et le 9 juin 1944, de violentes batailles se déroulèrent dans la région voisine de La Merderet, au cœur des marécages volontairement inondés par les forces allemandes. Le 6 juin, au lever du jour, une compagnie appartenant au 505e régiment d'infanterie parachutiste (Parachute Infantry Regiment - PIR) soutenue par des soldats des 507e et 508e régiments prit d'assaut le manoir de La Fière ainsi que le pont surplombant la Merderet. À la fin de l'après-midi, les forces allemandes, bien qu'ayant reçu le renfort de chars, n'avaient pas réussi à reprendre le pont. Dans les deux jours qui suivirent, les forces allemandes contre-attaquèrent à plusieurs reprises. Cependant, malgré le manque de munitions, les soldats américains réussirent à tenir leur position. Le 9 juin, le général James Gavin mena un assaut sanglant à travers les zones inondées pour prendre le contrôle de la route et la sécuriser. Grâce au renfort de chars en provenance d’Utah Beach, les parachutistes américains réussirent, une fois pour toutes, à prendre le village de Cauquigny. Cette victoire mit fin à la bataille de La Merderet. Pour rendre hommage aux nombreux parachutistes et soldats d'infanterie américains qui perdirent la vie dans cette région, une statue baptisée « Iron Mike » y fut érigée. Cette statue est semblable à celle qui peut être observée à Fort Bragg (USA), où était - et est toujours - basée la 82e division aéroportée. Chaque année, le 6 juin, des cérémonies et sauts de démonstration sont organisés dans la région de La Fière. Mit Tagesanbruch des 6. Juni nahmen eine Kompanie des 505. Fallschirmjägerinfanterieregiments (PIR) sowie Soldaten des 507. und 508. Regiments das kleine Anwesen La Fière und die Brücke über den Fluss Merderet im Sturm. Am späten Nachmittag gelang es deutschen Einheiten trotz Panzerunterstützung nicht, die Brücke zurückzuerobern. An den folgenden beiden Tagen gingen die Deutschen wiederholt zum Gegenangriff über, aber die amerikanischen Soldaten hielten trotz Munitionsmangels die Stellung. Am 9. Juni befehligte General James Gavin einen blutigen Angriff über das überflutete Gebiet, um die Straße unter Kontrolle zu bringen und zu sichern. Unterstützt durch Panzer vom Küstenabschnitt Utah Beach, gelang es amerikanischen Fallschirmjägern, das Dorf Cauquigny endgültig einzunehmen. Dieser Sieg beendete die Kampfhandlungen um La Fière.Um die vielen amerikanischen Fallschirmjäger und Infanteristen zu ehren, die in dieser Gegend ihr Leben verloren, wurde hier eine Iron Mike genannte Statue aufgestellt. Sie ähnelt derjenigen, die in Fort Bragg (USA) zu sehen ist, wo die 82. Luftlandedivision damals stationiert war und heute noch ist. Jedes Jahr am 6. Juni finden in der Gegend um La Fière Feierlichkeiten mit Demonstrationsfallschirmsprüngen statt. Jedną z zasadniczych misji 82. Amerykańskiej Dywizji Powietrznodesantowej było zajęcie mostów przez rzekę Merderet oraz mostów w Chef-du-Pont, na zachód od Sainte-Mère-Église. W okolicach La Fière, pośród bagien celowo zalanych przez siły niemieckie, w dniach 6 do 9 czerwca 1944 r. toczyły się zacięte walki. O świcie w dniu 6 czerwca kompania należąca do 505. Pułku Piechoty Spadochronowej (PIR) oraz żołnierze z 507. i 508. Pułku zajęli szturmem dwór La Fière&nbsp;oraz most na rzece Merderet. U schyłku popołudnia tego samego dnia, siły niemieckie wsparte przez czołgi bezskutecznie próbowały odbić most. Przez następne dwa dni Niemcy kontratakowali raz za razem. Jednakże, mimo braku amunicji, amerykańscy żołnierze utrzymali się. 9 czerwca generał James Gavin poprowadził krwawe natarcie przez zalane tereny, żeby przejąć kontrolę nad drogą i zapewnić jej bezpieczeństwo. Przy wsparciu czołgów z plaży Utah amerykańskim spadochroniarzom udało się na dobre zająć wieś Cauquigny. Zwycięstwo to zakończyło bitwę o rzekę Merderet. Aby oddać honor licznym spadochroniarzom i piechurom amerykańskim, którzy zginęli w okolicy, wzniesiono tu statuę ochrzczoną imieniem „Żelazny Mike”. Jest ona podobna do posągu, który można obejrzeć w Fort Bragg (USA), gdzie stacjonowała i nadal stacjonuje 82. Dywizja Powietrznodesantowa. Co roku, 6 czerwca, na terenie La Fière organizowane są ceremonie i pokazy skoków spadochronowych. Een van de cruciale missies van de 82e Amerikaanse Luchtlandingsdivisie was om de bruggen over de Merderet rivier en die in Chef-du-Pont, west van Sainte-Mère-Église in te nemen. Tussen 6 en 9 juni 1944, waren er felle gevechten in de buurt van La Fière, midden in het moeras dat bij opzet door de Duitsers onder water was gezet. Vroeg in de ochtend op 6 juni, veroverde een companie van de 505th Parachute Infantry Regiment (PIR) en van de 507th and 508th regiments het landhuis bij La Fière als ook de brug over de Merderet rivier. Later die middag lukte het een Duitse eenheid, gesteund door tanks, niet om de brug weer in te nemen. De volgende twee dagen bleven de Duitse troepen aanvallen. Ondanks het gebrek aan munitie hielden de Amerikanen hun posities. Op 9 juni leidde generaal James Gavin een bloedige aanval door het ondergelopen land om de weg in te nemen en veilig te stellen. Gesteund door tanks afkomstig van Utah Beach slaagden de Amerikaanse para’s er in, om voor eens en altijd, het dorp Cauquigny in te nemen. De overwinning was het einde van de slag om de Merderet rivier. Ter ere van de talloze Amerikaanse para’s en infanteristen die in deze streek hun leven verloren, is een monument opgericht met de naam ‘Iron Mike’. Het standbeeld is gelijk aan een beeld in Fort Bragg (VS) waar de 82e Luchtlandingsdivisie zijn thuisbasis heeft. Ieder jaar zijn er op 6 juni ceremonies en demonstratievluchten in de buurt van La Fière. Una delle missioni cruciali dell’82esima Divisione aerotrasportata statunitense era prendere il controllo dei ponti sul fiume Merderet e presso Chef-du-Pont, situati ad ovest di Sainte-Mère-Église. Tra il 6 e il 9 giugno 1944, feroci combattimenti ebbero luogo nelle vicinanze di Merderet, nel mezzo di alcune paludi inondate di proposito dalle forze tedesche. All’alba del 6 giugno, una compagnia del 505° Reggimento di fanteria paracadutisti e soldati appartenenti al 507° e 508° reggimento conquistarono La Fière, come pure il ponte sul fiume Merderet. Alla fine del pomeriggio, le forze tedesche, anche se supportate da carri armati, non riuscirono a riconquistare il ponte. Nei due giorni seguenti le forze tedesche contrattaccarono molte volte. Tuttavia, nonostante la mancanza di munizioni, i soldati americani mantennero la posizione. Il 9 giugno il generale James Gavin guidò un sanguinoso attacco attraverso le aree allagate per prendere il controllo della strada e renderla sicura. Aiutati dai carri armati provenienti da Utah Beach, i paracadutisti americani riuscirono a prendere il controllo del villaggio di Cauquigny una volta per tutte. Questa vittoria pose fine alla battaglia del fiume Merderet. Per ricordare i numerosi fanti e paracadutisti che persero la vita in quest’area, è stata eretta una statua chiamata ‘Iron Mike’. Questa statua è simile a quella visibile a Fort Bragg negli Stati Uniti, dove l’82esima Divisione aerotrasportata era ed è ancora situata. Ogni anno il 6 giugno, vengono organizzate cerimonie e salti nell’area di La Fière. One of the essential missions of the 82nd American Airborne Division was to take the bridges spanning the Merderet river and the ones in Chef-du-Pont, all located west of Sainte-Mère-Église. Between 6 and 9 June 1944, fierce battles took place in the surrounding area of Merderet, in the midst of swamps purposely flooded by German forces. On 6 June, at daybreak, a company belonging to the 505th Parachute Infantry Regiment (PIR) as well as soldiers from the 507th and 508th regiments took the La Fière manor as well as the bridge over the Merderet river by storm. At the end of the afternoon, German forces, though backed up by tanks, failed to recapture the bridge. The following two days German forces counter-attacked repeatedly. Yet, in spite of a lack of ammunitions, the American soldiers stood their ground. On 9 June General James Gavin led a bloody assault through the flooded areas to take control of the road and make it safe. Backed up by tanks from Utah Beach, American paratroopers managed, once and for all, to take the village of Cauquigny. This victory put an end to the battle of the Merderet river. To pay tribute to the numerous American paratroopers and infantry men who lost their lives in this area, a statute baptized ‘Iron Mike’ was erected. This statute is similar to the one which can be seen in Fort Bragg (USA) where the 82nd Airborne Division was – and still is - based. Every year, on 6 June, ceremonies and demonstration jumps are organized in the La Fière area.

 Pont de La Fière et monument Iron Mike Brücke bei La Fière und Iron-Mike-Statue Most La Fière i pomnik Żelaznego Mike’a De La Fière Brug en het Iron Mike Monument Ponte “La Fière” e monumento Iron Mike La Fière Bridge and Monument Iron Mike

On D-Day, 6 June 1944, the 3rd Canadian Division of Major General Rod Keller was tasked with the mission to land on the beach coded Juno, corresponding to the towns of Graye, Courseulles, Bernières and Saint-Aubin-sur-Mer.Quite a few things went wrong that morning: the preliminary naval bombardments, for instance, were not very effective, and the stormy sea caused delays. Consequently, the German defenders, holed up in their bunkers, could offer serious resistance. Many landing crafts were hit by gunfire or damaged by underwater obstacles.The Canadian assault units nevertheless succeeded, with the support of tanks, to destroy the German positions one at a time. The fighting was particularly heavy at Bernières and even more so at Courseulles. This small port at the mouth of the Seulles was indeed heavily defended. It was, however, in Saint-Aubin that the fighting was fiercest: it took a good part of the day to neutralise a 50mm gun overlooking the beach and protected by field-fortifications (felled trees) blocking the narrow streets of the village.The village was only finally secured during the night. This resistance led to congestion at the few beach exits. Hampered by the build-up of vehicles, Canadian troops still managed to advance deep inland. Tolled at 961 casualties, including 319 killed, they made remarkable progress on D-Day. The next day, however, their advancement was cut short northwest of Caen by the arrival of German armoured reinforcements. <iframe class="ql-video" frameborder="0" allowfullscreen="true" src="https://www.youtube.com/embed/-e_KLuBoTug?showinfo=0"></iframe>

Devolved to the 3rd Canadian Infantry Division, Juno Beach stretched from Graye-sur-Mer to Saint-Aubin-sur-Mer. On D-Day, despite the difficulties to neutralize some German strongpoints and a relatively high casualty rate, Canadian troops were able to penetrate deep inland before being blocked overnight northwest of Caen.

On D-Day, 6 June 1944, the 3rd Canadian Division of Major General Rod Keller was tasked with the mission to land on the beach coded Juno, corresponding to the towns of Graye, Courseulles, Bernières and Saint-Aubin-sur-Mer. Quite a few things went wrong that morning: The preliminary naval bombardments, for instance, were not very effective, and the stormy sea caused delays. Consequently, the German defenders, holed up in their bunkers, could offer serious resistance. Many landing crafts were hit by gunfire or damaged by underwater obstacles. The Canadian assault units nevertheless succeeded, with the support of tanks, to destroy the German positions one at a time.

The fighting was particularly heavy at Bernières and even more so at Courseulles. This small port at the mouth of the Seulles was indeed heavily defended. It was, however, in Saint-Aubin that the fighting was fiercest: It took a good part of the day to neutralize a 50 mm gun overlooking the beach and protected by field-fortifications (felled trees) blocking the narrow streets of the village. The village was only finally secured during the night.

This resistance led to congestion at the few beach exits. Hampered by the build-up of vehicles, Canadian troops still managed to advance deep inland. Tolled at 961 casualties, including 319 killed, they made remarkable progress on D-Day. The next day, however, their advancement was cut short northwest of Caen by the arrival of German armoured reinforcements.

[embed]https://www.youtube.com/watch?v=-e_KLuBoTug[/embed]

&nbsp;

Archives nationales du Canada / Le Mémorial de Caen

Juno Beach

Le Jour J, le 6 juin 1944, la 3e division canadienne du général Rod Keller reçut la mission de débarquer sur la plage portant le nom de code Juno, correspondant aux villes de Graye, Courseulles, Bernières et Saint-Aubin-sur-Mer.Certains événements prirent une mauvaise tournure ce matin-là : les bombardements navals préliminaires, par exemple, ne furent pas très efficaces et la mer démontée provoqua des retards. Par conséquent, la défense allemande, terrée dans ses bunkers, put offrir une solide résistance. De nombreuses barges de débarquement furent touchées par des tirs de canons ou endommagées par des obstacles sous-marins.Les unités d'assaut canadiennes finirent néanmoins par détruire les positions allemandes une par une avec le renfort de chars. Le combat fut particulièrement acharné à Bernières, et plus encore à Courseulles. Ce petit port à l'embouchure de la Seulles était effectivement lourdement défendu. Cependant, c'est à Saint-Aubin que le combat fut le plus violent : il fallut une bonne partie de la journée pour neutraliser un canon de 50 mm surplombant la plage et protégé par des fortifications de campagne (arbres abattus) qui bloquaient les rues étroites du village.Le village ne fut finalement sécurisé qu'au cours de la nuit. Cette résistance provoqua des encombrements aux sorties des plages. Freinées par l'accumulation de véhicules, les troupes canadiennes parvinrent malgré tout à s'enfoncer à l'intérieur des terres. Malgré 961 victimes, dont 319 morts, ces troupes firent une avancée remarquable le Jour J. Le jour suivant, cependant, leur avancée fut coupée nette au nord-ouest de Caen par l'arrivée des renforts armés allemands. W dniu D-Day, 6 czerwca 1944 r., 3. Kanadyjska Dywizja generała majora Roda Kellera otrzymała za zadanie wylądować na plaży o kryptonimie Juno, na wysokości miasteczek Graye, Courseulles, Bernières i Saint-Aubin-sur-Mer. Tego ranka sporo rzeczy nie poszło zgodnie z planem. Na przykład, ostrzał z morza okazał się niezbyt skuteczny, a sztorm na morzu powodował opóźnienia. W efekcie, broniący się Niemcy, skryci w bunkrach, mogli stawiać poważny opór. Wiele barek desantowych zostało trafionych ostrzałem artyleryjskim lub uszkodzonych na podwodnych przeszkodach. Mimo to, wsparte czołgami atakujące jednostki kanadyjskie likwidowały pozycje niemieckie jedna po drugiej. Szczególnie ciężkie walki toczono pod Bernières, a jeszcze cięższe pod Courseulles. Ten niewielki port przy ujściu rzeki Seulles był naprawdę silnie broniony. Jednakże najzacieklejsze walki miały miejsce w Saint-Aubin. Zneutralizowanie 50 mm działka obejmującego zasięgiem plażę i chronionego umocnieniami polowymi (ścięte drzewa), które blokowały najwęższe uliczki wsi, zajęło dobrą część dnia. Dopiero nocą wieś została ostatecznie opanowana. Opór spowodował powstawanie zatorów na kilku wyjściach z plaży. Mimo przeszkód w postaci spiętrzenia pojazdów, oddziałom kanadyjskim udało się wejść głęboko na ląd. Przy stratach rzędu 961 osób, w tym 319 zabitych, oddziały te pokonały godną podziwu trasę w dniu D-Day. Niestety, następnego dnia ich marsz został zatrzymany na północny zachód od Caen wskutek przybycia posiłków niemieckich w postaci oddziałów pancernych. Tijdens D-Day , op 6 juni 1944, kreeg de 3e Canadese Infanteriedivisie van generaal-majoor Rod Keller de opdracht te landen op het strand met de codenaam Juno, en op te rukken richting de steden Graye, Courseulles, Bernières and Saint-Aubin-sur-Mer. Een aantal zaken verliepen niet zo goed die ochtend: de bombardementen vanaf de schepen, voorafgaand aan de inval, waren niet zo effectief. En de ruwe zee veroorzaakte vertragingen bij de landingen. Hierdoor kon de Duitse verdediging, verscholen in bunkers, serieus weerstand bieden. Vele landingsvoertuigen werden door de artillerie geraakt of raakten beschadigd door obstakels onder water. De Canadese aanvalseenheden waren met de hulp van tanks desondanks succesvol in het een voor een opruimen van de Duitse stellingen. De gevechten rond Bernières waren bijzonder hevig, maar nog heviger was het rond Courseulles. Deze kleine haven aan de monding van de Seulles werd zwaar verdedigd. In Saint-Aubin waren de gevechten echter het hevigst: het kostte een groot deel van de dag om een 50 mm kanon, die het strand bestreek, uit te schakelen. De veldversterking was omgeven door gevelde bomen die de nauwe straten van het dorp blokkeerden. Pas tegen de nacht werd het dorp ingenomen. Deze tegenstand leidde tot een opstopping bij de spaarzame strandopgangen. Gehinderd door de files van voertuigen, slaagden de Canadese troepen er toch in ver landinwaarts door te dringen. Ten koste van 961 slachtoffers, waaronder 319 doden, boekten de Canadezen een opmerkelijke voortgang op D-Day. De opmars werd de volgende dag echter gestuit door de aankomst van Duitse gepantserde versterkingen ten noordwesten van Caen. Der sich von Graye-sur-Mer bis Saint-Aubin-sur-Mer erstreckende Juno Beach war der 3. kanadischen Infanteriedivision als Landungsküste zugewiesen worden. Am 6. Juni 1944, dem D-Day, konnten die kanadischen Truppen, trotz einiger Schwierigkeiten bei der Ausschaltung deutscher Verteidigungsposten und unter relativ hohen Verlusten, tief ins Landesinnere vorstoßen, bevor sie in der Nacht nordwestlich von Caen gestoppt wurden.
Am 6. Juni 1944, dem D-Day, wurde die 3. kanadische Division unter Generalmajor Rod Keller mit der Landung am Küstenabschnitt mit dem Decknamen Juno betraut, an dem die Städte Graye, Courseulles, Bernières und Saint-Aubin-sur-Mer liegen. An diesem Morgen lief nicht alles glatt. Das vorbereitende Bombardement beispielsweise war nicht sehr wirkungsvoll gewesen, und die stürmische See verursachte Verzögerungen. Die in ihren Bunkern verschanzten Deutschen konnten also noch heftigen Widerstand leisten. Viele Landungsboote wurden von Geschützfeuer getroffen oder durch Unterwasserhindernisse beschädigt. Dennoch gelang es den angreifenden kanadischen Soldaten, unterstützt von Panzern, die deutschen Stellungen nach und nach zu zerstören. Besonders erbittert waren die Gefechte in Bernières, und sogar noch heftiger in Courseulles. Dieser kleine Hafen an der Mündung der Seulles wurde verbissen verteidigt. Am erbittertsten waren die Kämpfe jedoch in Saint-Aubin. Es dauerte den Großteil des Tages, bis eine mit quer gelegten, die engen Straßen des Dorfes blockierenden Baumstämmen geschützte 50-mm Maschinengewehrstellung, die den Strand bestrich, außer Gefecht gesetzt war. Erst in der Nacht konnte die Ortschaft endgültig unter Kontrolle gebracht werden. Wegen dieses Widerstands stauten sich die nachrückenden Einheiten an den wenigen Ausgängen von der Küste. Trotz der Behinderungen durch den Fahrzeugstau konnten die kanadischen Truppen tief ins Hinterland vordringen und bemerkenswerte Geländegewinne erzielen. Sie hatten am D-Day 961 Opfer, darunter 319 Gefallene, zu verzeichnen. Am nächsten Tag wurde ihr Vormarsch nordwestlich von Caen durch das Eintreffen deutscher Verstärkungen in Form von Panzertruppen aufgehalten. Touristische Informationen In der Nähe von Saint-Aubin-sur-Mer, Digue Favreau, befindet sich ein Touristenbüro. Nel giorno del D-Day o sbarco in Normandia, il 6 giugno 1944, la 3a divisione canadese del maggior generale Rod Keller aveva il compito di sbarcare sulla spiaggia codificata Juno, corrispondente alle città di Graye, Courseulles, Bernières e Saint-Aubin-sur-Mer. Molte cose andarono storte quella mattina: i bombardamenti navali preliminari, per esempio, non furono molto efficaci, e il mare in tempesta causò ritardi. Di conseguenza, i difensori tedeschi, rintanati nei loro bunker, poterono opporre una seria resistenza. Molti mezzi da sbarco furono colpiti da colpi d'arma da fuoco o danneggiati da ostacoli subacquei. Le unità d'assalto canadesi riuscirono comunque, con il supporto dei carri armati, a distruggere le posizioni tedesche una alla volta. I combattimenti furono particolarmente pesanti a Bernières e ancora di più a Courseulles. Questo piccolo porto alla foce del Seulles era infatti pesantemente difeso. Fu tuttavia a Saint-Aubin che i combattimenti furono più accaniti: ci volle buona parte della giornata per neutralizzare un cannone da 50 mm che dominava la spiaggia ed era protetto da fortificazioni da campo (alberi abbattuti) che bloccavano le stradine del villaggio. Il villaggio venne infine messo in sicurezza solo durante la notte. Questa resistenza ha portato alla congestione delle poche uscite dalla spiaggia. Ostacolate dall'accumulo di veicoli, le truppe canadesi riuscirono comunque ad avanzare nell'entroterra. Con un bilancio di 961 vittime, di cui 319 uccisi, essi fecero notevoli progressi nel D-Day. Il giorno dopo, tuttavia, la loro avanzata fu interrotta a nord-ovest di Caen dall'arrivo dei rinforzi corazzati tedeschi. On D-Day, 6 June 1944, the 3rd Canadian Division of Major General Rod Keller was tasked with the mission to land on the beach coded Juno, corresponding to the towns of Graye, Courseulles, Bernières and Saint-Aubin-sur-Mer.Quite a few things went wrong that morning: the preliminary naval bombardments, for instance, were not very effective, and the stormy sea caused delays. Consequently, the German defenders, holed up in their bunkers, could offer serious resistance. Many landing crafts were hit by gunfire or damaged by underwater obstacles.The Canadian assault units nevertheless succeeded, with the support of tanks, to destroy the German positions one at a time. The fighting was particularly heavy at Bernières and even more so at Courseulles. This small port at the mouth of the Seulles was indeed heavily defended. It was, however, in Saint-Aubin that the fighting was fiercest: it took a good part of the day to neutralise a 50mm gun overlooking the beach and protected by field-fortifications (felled trees) blocking the narrow streets of the village.The village was only finally secured during the night. This resistance led to congestion at the few beach exits. Hampered by the build-up of vehicles, Canadian troops still managed to advance deep inland. Tolled at 961 casualties, including 319 killed, they made remarkable progress on D-Day. The next day, however, their advancement was cut short northwest of Caen by the arrival of German armoured reinforcements. <iframe class="ql-video" frameborder="0" allowfullscreen="true" src="https://www.youtube.com/embed/-e_KLuBoTug?showinfo=0"></iframe>

 Juno Beach Plaża Juno Juno Beach Juno Beach Juno Beach Juno Beach

The American Military Cemetery of Colleville-sur-Mer is the most famous war cemetery in Normandy. The long lines of white marble Latin Crosses and Stars of David symbolise the sacrifices that the Allied nations - and here in particular the United States of America - have made for our freedom.The cemetery is an exceptional site, not in the least because of its impressive location dominating Omaha Beach, where the Americans suffered their worst losses. Great care has been given to its aesthetic qualities. Many elements combine to make a lasting impression: the half circle of columns, the elaborate statuary, the great reflecting pond, and the immaculate park enclosing the graves of 9387 American soldiers who died on D-Day and in other confrontations thereafter during the Battle of Normandy.A semi-circular wall on the east side of the Memorial shows the names of 1557 soldiers missing in action, men whose bodies were not found or not identified. Large maps and commentaries in the loggias explain the Allied operations in Normandy and Northwestern Europe. A vantage point offers a panoramic view of Omaha Beach and an orientation table clarifies the strategic movements during the first days of the invasion.Since 2007 a visitor centre welcomes visitors and sheds light on the course of the battles. Since the visit of U.S. president Jimmy Carter in 1978, the cemetery is an obligatory stop for American presidents and is often referred to by the American press when the two countries' foreign policies clash. A second American Cemetery in Normandy is situated just outside the town of Saint James.

The impressive American Military Cemetery of Colleville-sur-Mer contains the remains of 9.387 American soldiers who fell during the Battle of Normandy. The cemetery reflects and honors the sacrifices that the USA made for the liberation of Europe. From this point one can overlook Omaha Beach, the deadliest landing beach of Operation Overlord.

The American Military Cemetery of Colleville-sur-Mer is the most famous war cemetery in Normandy. The long lines of white marble Latin crosses and stars of David symbolize the sacrifices that the Allied nations - and here in particular the United States of America - have made for our freedom. The cemetery is an exceptional site, not in the least because of its impressive location dominating Omaha Beach, where the Americans suffered their worst losses.

Great care has been given to its esthetic qualities. Many elements combine to make a lasting impression: the half circle of columns, the elaborate statuary, the great reflecting pond, and the immaculate park enclosing the graves of 9.387 American soldiers who died on D-Day and in other confrontations thereafter during the Battle of Normandy. A semi circular wall on the east side of the Memorial shows the names of 1.557 soldiers missing in action, men whose bodies were not found or not identified.

Large maps and commentaries in the loggias explain the Allied operations in Normandy and Northwestern Europe. A vantage point offers a panoramic view of Omaha Beach and an orientation table clarifies the strategic movements during the first days of the invasion. Since 2007 a visitor center welcomes visitors and sheds light on the course of the battles.
Since the visit of U.S. president Jimmy Carter in 1978, the cemetery is an obligatory stop for American presidents, and is often referred to by the American press when the two countries’ foreign policies clash. A second American Cemetery in Normandy is situated just outside the town of Saint James.

US Army

Normandy American Cemetery

Le cimetière américain de Colleville-sur-Mer est le plus célèbre cimetière militaire de Normandie. Les longues rangées de stèles de marbre blanc en forme de croix latine ou d'étoile de David symbolisent les sacrifices consentis par les pays alliés, et en particulier par les États-Unis, pour défendre notre liberté.Il s'agit d'un site exceptionnel, et pas seulement en raison de sa situation extraordinaire au-dessus de la plage d'Omaha Beach, sur laquelle les Américains ont subi leurs plus lourdes pertes. En effet, un grand soin a été porté à l'esthétique du lieu. De nombreux éléments rendent cette visite inoubliable : les colonnes disposées en demi-cercle, les détails des statues, le mémorial se reflétant dans le bassin, ou encore la pelouse impeccable où se trouvent les tombes de 9 387 soldats américains, tombés le Jour J ou lors des combats qui s'ensuivirent dans la Bataille de Normandie.Sur un mur en arc de cercle situé sur le côté est du mémorial figurent les noms de 1 557 soldats disparus au cours des combats, et dont les corps n'ont jamais pu être retrouvés ou identifiés. À l'intérieur du mémorial, d'immenses cartes accompagnées d'explications décrivent les différentes opérations des Alliés en Normandie et au nord-ouest de l'Europe. Un belvédère offre une vue panoramique sur la plage d'Omaha Beach, et les mouvements stratégiques des troupes au cours des premiers jours suivant le Débarquement sont illustrés sur une table d'orientation.Depuis 2007, le cimetière comprend également un centre d'accueil des visiteurs et offre un éclairage sur le déroulement des différentes batailles. Après la visite du président américain Jimmy Carter en 1978, le cimetière est devenu un passage obligé pour tous les présidents américains. La presse américaine y fait d'ailleurs souvent référence en cas de tensions entre la France et les États-Unis. Il existe par ailleurs un second cimetière militaire américain en Normandie, se trouvant juste à la sortie de la ville de Saint-James. Seiner ästhetischen Wirkung wurde besondere Aufmerksamkeit gewidmet. Viele Elemente verbinden sich zu einem bleibenden Eindruck: Die halbkreisförmige Säulenreihe, die kunstvolle Statue, das große Becken mit klarem Wasser, und der makellose Park, der die Gräber von 9.387 amerikanischen Soldaten umgibt, die am D-Day und bei den folgenden Gefechten der Schlacht um die Normandie ihr Leben ließen. Auf einer halbrunden Wand an der Ostseite des Mahnmals befinden sich die Namen von 1.557 vermissten Soldaten, deren Leichen entweder nicht gefunden oder nicht identifiziert werden konnten. Große Karten und Texte in den Loggien erläutern die Operationen der Alliierten in der Normandie und in Nordwesteuropa. Von einem Aussichtspunkt bietet sich dem Besucher ein weiter Blick über Omaha Beach, und auf einer Orientierungstafel werden die strategischen Bewegungen der Truppen in den ersten Tagen der Invasion erläutert. Seit 2007 begrüßt ein Besucherzentrum die Gäste und informiert über den Verlauf der Kämpfe. Seitdem US-Präsident Jimmy Carter den Friedhof 1978 besucht hat, ist ein Zwischenstopp hier Teil jedes Frankreichbesuchs eines amerikanischen Präsidenten, und die amerikanische Presse verweist gern auf ihn, wenn es zwischen beiden Ländern außenpolitische Unstimmigkeiten gibt. Ein zweiter amerikanischer Soldatenfriedhof in der Normandie befindet sich am Stadtrand von Saint-James. Amerykański Cmentarz Wojskowy w Colleville-sur-Mer jest najbardziej znanym cmentarzem wojennym w Normandii. Długie szeregi łacińskich krzyży i gwiazd Dawida z białego marmuru symbolizują ofiary złożone przez sprzymierzone narody – tutaj w szczególności przez Stany Zjednoczone Ameryki – po to, byśmy my mogli być wolni. Cmentarz jest miejscem wyjątkowym i to nie tylko dlatego, że dominuje nad Plażą Omaha, gdzie Amerykanie odnieśli najcięższe straty. Dołożono też starań, by nadać mu wartości estetyczne. Wiele elementów składa się na niezapomniane wrażenie: półokrąg kolumn, misterne elementy rzeźbiarskie, lustrzana tafla wspaniałego stawu i utrzymany w nienagannym stanie park zamykający groby 9.387 amerykańskich żołnierzy, którzy zginęli w dniu D-Day i podczas dalszych potyczek bitwy o Normandię. Na biegnącej półokręgiem od wschodniej strony miejsca pamięci ścianie widnieją nazwiska 1.557 żołnierzy zaginionych w walkach, mężczyzn, których ciał nie znaleziono lub nie zidentyfikowano. Duże mapy i komentarze w loggiach wyjaśniają przebieg operacji alianckich w Normandii i północno-zachodniej Europie. Z cmentarza rozciera się panoramiczny widok na Plażę Omaha, a tablica poglądowa pokazuje strategiczne posunięcia w pierwszych dniach inwazji. Od 2007 r. jest tu też punkt turystyczny, gdzie można uzyskać informacje o przebiegu bitew. Od czasu wizyty na cmentarzu prezydenta USA, Jimmy’ego Cartera w 1978 r. miejsce to wpisało się na listę obowiązkowych punktów programu przyjeżdżających amerykańskich prezydentów, często też amerykańska prasa nawiązuje doń, kiedy polityka zagraniczna obu krajów ściera się ze sobą. Drugi Cmentarz Amerykański w Normandii mieści się na rogatkach miasta Saint James. Il cimitero militare americano di Colleville-sur-Mer è il cimitero di guerra più famoso della Normandia. Le lunghe file di croci latine e stelle di Davide in marmo bianco simboleggiano i sacrifici che le nazioni alleate – e qui in modo particolare gli Stati Uniti d’America - hanno compiuto per la libertà. Il cimitero è un sito eccezionale, non solo per la sua posizione impressionante, che domina Utah Beach, dove gli americani ebbero gravi perdite.  Grande cura è stata riservata alle sue qualità estetiche. Molti elementi in combinazione rendono la visita un ricordo permanente: il colonnato a semicerchio, la statuaria elaborata, lo specchio d’acqua e il parco che contiene le tombe di 9.387 soldati americani che morirono durante il D-Day o in altri combattimenti della Battaglia di Normandia. Un muro semicircolare sulla parte est del memoriale porta i nomi di 1.557 soldati dispersi, di cui i corpi non sono stati trovati o identificati.  Grandi mappe e pannelli nelle logge spiegano le operazioni alleate in Normandia e nell’Europa nord-occidentale. Un punto di osservazione offre una vista panoramica di Omaha Beach e una tavola di orientamento spiega i movimenti strategici durante i primi giorni dell’invasione. Dal 2007, un centro visitatori accoglie i turisti e mette in luce il corso delle battaglie. Dalla visita del presidente americano Jimmy Carter nel 1978, il cimitero è una tappa obbligata per i presidenti americani, ed è spesso menzionato dalla stampa americana quando le politiche estere dei due paesi collidono. Un secondo cimitero americano in Normandia è situato poco fuori dalla città di Saint James. The American Military Cemetery of Colleville-sur-Mer is the most famous war cemetery in Normandy. The long lines of white marble Latin Crosses and Stars of David symbolise the sacrifices that the Allied nations - and here in particular the United States of America - have made for our freedom.The cemetery is an exceptional site, not in the least because of its impressive location dominating Omaha Beach, where the Americans suffered their worst losses. Great care has been given to its aesthetic qualities. Many elements combine to make a lasting impression: the half circle of columns, the elaborate statuary, the great reflecting pond, and the immaculate park enclosing the graves of 9387 American soldiers who died on D-Day and in other confrontations thereafter during the Battle of Normandy.A semi-circular wall on the east side of the Memorial shows the names of 1557 soldiers missing in action, men whose bodies were not found or not identified. Large maps and commentaries in the loggias explain the Allied operations in Normandy and Northwestern Europe. A vantage point offers a panoramic view of Omaha Beach and an orientation table clarifies the strategic movements during the first days of the invasion.Since 2007 a visitor centre welcomes visitors and sheds light on the course of the battles. Since the visit of U.S. president Jimmy Carter in 1978, the cemetery is an obligatory stop for American presidents and is often referred to by the American press when the two countries' foreign policies clash. A second American Cemetery in Normandy is situated just outside the town of Saint James.

 Le cimetière américain de Normandie Amerikanische Soldatenfriedhof in Colleville-sur-Mer Amerykański cmentarz w Normandii Amerikaanse Begraafplaats Normandie Cimitero Americano di Normandia Normandy American Cemetery

On D-Day, one of the missions of the 6th British Airborne Division was to destroy the German gun battery located in Merville. Indeed, the Allied intelligence services saw these four strongholds, located a few miles inland and armed with heavy guns, as a clear danger to the progress of Allied forces on Sword Beach.Lieutenant-colonel Terence Otway and his 9th Parachute Battalion were to carry out this daring and difficult mission. The 9th Battalion would have to attack the four strongholds in an area surrounded with barbed wire, strewn with land mines and machine gun nests. The attack knew many setbacks; the 750 paratroopers were dispersed and only 150 of them could gather up, and they had to do this nearly without their assault equipment. However, the assault was launched all the same.After half an hour of fierce fighting, the battery was taken. Nearly half of the British paratroopers were killed or wounded. Of the 130 German soldiers belonging to the 1716th Artillery Regiment, only one quarter survived. Once the strongholds were taken, it became clear that the intelligence services had overestimated the calibre of the cannon.A Franco-British partnership resulted in the opening of the Merville museum in 1983, located on the very spot where the battle took place. One of the four strongholds shelters a 100mm field howitzer identical to the one deployed in 1944. Inside the museum area, visitors can also admire a Dakota plane involved in the airborne assaults on 6 June 1944.

Just after midnight on 6 June 1944 a battalion of the 6th British Airborne Division was deployed to destroy the cannon of the German battery in Merville before they could harm the Allied forces landing on Sword Beach. The Franco-British museum located inside the battery highlights the merciless battle fought by the paratroopers.

On D-Day, one of the missions of the 6th British Airborne Division was to destroy the German gun battery located in Merville. Indeed, the Allied intelligence services saw these four strongholds, located a few miles inland and armed with heavy guns, as a clear danger to the progress of Allied forces on Sword Beach.

Lieutenant-colonel Terence Otway and his 9th Parachute Battalion were to carry out this daring and difficult mission. Indeed, the 9th Battalion would have to attack the four strongholds in an area surrounded with barbed wire, strewn with land mines and machine gun nests.

The attack knew many setbacks. The 750 paratroopers were dispersed and only 150 of them could gather up. They had to do nearly without their assault equipments. But, the assault was launched all the same. After half an hour of fierce fighting, the battery was taken. Nearly half of the British paratroopers were killed or wounded. Of the 130 German soldiers belonging to the 1716th Artillery Regiment, only one quarter survived. Once the strongholds were taken, it became clear that the intelligence services had overestimated the caliber of the cannon.

A Franco-British partnership resulted in the opening of the Merville museum in 1983. The museum is located on the very spot where the battle took place. One of the four strongholds shelters a 100 mm field howitzer identical to the one deployed in 1944. Inside the museum area, visitors can also admire a Dakota plane involved in the airborne assaults on 6 June 1944.

Library of Congress / Le Mémorial de Caen

Merville Battery Museum

Le Jour J, l'une des missions confiée à la 6e division aéroportée britannique fut de détruire la batterie de canon allemande située à Merville. En effet, pour les services d'intelligence alliés, ces quatre bastions, situés à quelques kilomètres à l'intérieur des terres et lourdement armés, représentaient un danger imminent pour l'avancée des forces alliées sur Sword Beach.Cette mission audacieuse et difficile revint au lieutenant-colonel Terence Otway et à son 9e bataillon de parachutistes. Les quatre bastions en question étaient situés dans une zone encerclée de fils barbelés et truffée de mines et de nids de mitrailleuses. Les assaillants essuyèrent de nombreux revers. Les 750 parachutistes furent dispersés et seuls 150 d'entre eux réussirent à se regrouper. Ils durent quasiment se passer de leurs matériels d'assaut. Mais, l'assaut fut lancé malgré tout.À l'issue d'une demi-heure de violent combat, la batterie fut capturée. Presque la moitié des parachutistes britanniques furent tués ou blessés. Parmi les 130 soldats allemands du 1716e régiment d'artillerie, seul un quart survécut. Une fois les bastions pris, on se rendit compte que les services d'intelligence avaient surestimé le calibre du canon.Un partenariat franco-britannique permit l'ouverture du musée de Merville en 1983. Le musée est situé à l'endroit où se déroula la bataille. L'un des quatre bastions abrite un obusier de 100 mm, identique à celui déployé en 1944. À l'intérieur du musée, les visiteurs peuvent également admirer un avion Dakota qui prit part aux assauts aéroportés du 6 juin 1944. Oberstleutnant Terence Otway und sein 9. Fallschirmjägerbataillon sollten diese risikoreiche und schwierige Aufgabe ausführen. Dazu musste das 9. Bataillon die vier Stellungen in einem von Stacheldraht umgebenen Gebiet, in dem sich zudem viele Landminen und Maschinengewehrnester befanden, angreifen. Bei dem Angriff gab es viele Rückschläge. Die 750 Fallschirmjäger wurden zerstreut, und nur 150 Soldaten konnten sich sammeln. Sie mussten es zwar fast ohne Kampfausrüstung schaffen, gingen aber trotzdem zum Angriff über. Nach erbittertem halbstündigen Kampf wurde die Batterie genommen. Fast die Hälfte der britischen Fallschirmjäger wurde getötet oder verwundet. Von den 130 deutschen Soldaten, die dem 1716. Artillerieregiment angehörten, überlebte nur ein Viertel. Nachdem die Stellungen eingenommen worden waren, zeigte sich, dass die Aufklärungskräfte das Kaliber des Geschützes überschätzt hatten. Aus der Eröffnung des Museums in Merville im Jahr 1983 entwickelte sich eine französisch-britische Partnerschaft. Das Museum befindet sich genau an der Stelle, wo das Gefecht stattfand. Eine der vier damaligen Stellungen beherbergt heute eine 100-mm Feldhaubitze, die mit derjenigen identisch ist, die 1944 dort stand. Im Museumsbereich kann der Besucher außerdem ein Dakota-Flugzeug sehen, das an den Fallschirmjägeraktionen am 6. Juni 1944 beteiligt war. W dniu D-Day jedną z misji 6 Brytyjskiej Dywizji Powietrznodesantowej było zniszczenie niemieckiej baterii dział w Merville. Alianckie służby wywiadowcze postrzegały te cztery ufortyfikowane punkty odległe o kilka mil od wybrzeża i uzbrojone w ciężkie karabiny jako wyraźne niebezpieczeństwo zagrażające przemieszczaniu się sił alianckich z plaży Sword. Podpułkownik Terence Otway i jego 9. Batalion Spadochronowy mieli przeprowadzić tą śmiałą i trudną misję. Była ona rzeczywiście trudna, jako że 9. Batalion musiał zaatakować cztery punkty w terenie otoczonym drutem kolczastym, usianym minami i gniazdami karabinów maszynowych. Atakowi towarzyszyło wiele przeciwności. 750 spadochroniarzy zostało rozrzuconych tak, że tylko 150 mogło się zebrać, musieli się obyć niemal bez całego sprzętu ofensywnego, a mimo to przypuścili atak. Po półgodzinnej zaciekłej walce bateria została zdobyta. Blisko połowa brytyjskich spadochroniarzy zginęła lub odniosła rany. Spośród 130 żołnierzy niemieckich należących do 1716. Pułku Artylerii przeżyła tylko jedna czwarta. Kiedy bastiony zajęto okazało się, że wywiad przecenił kaliber działa. Nawiązanie partnerstwa francusko-brytyjskiego zaowocowało otwarciem muzeum w Merville w 1983 r. Muzeum mieści się dokładnie w miejscu, gdzie rozegrała się bitwa. W jednym z czterech bunkrów znajduje się haubica polowa 100 mm, identyczna jak ta, którą zrzucono w 1944 r. Na terenie muzeum stoi również samolot Dakota, który brał udział w atakach z powietrza w dniu 6 czerwca 1944 r. Even na middernacht op 6 juni 1944 werd een bataljon van de 6e Britse Luchtlandingsdivisie ingezet om het kanon van de Duitse batterij van Merville te vernietigen. De geallieerde inlichtingendiensten zagen deze vier versterkingen, een paar kilometer landinwaarts en bewapend met zware kanonnen als een serieuze bedreiging voor de landingen op Sword Beach. Luitenant-kolonel Terence Otway en zijn 9th Parachute Battalion moesten deze gevaarlijke missie volbrengen. Het 9th Battalion moest de vier versterkingen aanvallen in een omgeving vol met prikkeldraad en bezaaid met mijnen en machinegeweernesten. De aanval kende vele tegenslagen. De 750 para’s waren verspreid neergekomen en enkel 150 van hen kon zich verzamelen. Ook moesten ze het stellen zonder aanvalsapparatuur. Maar de aanval ging gewoon door. Na een half uur van felle gevechten werd de batterij ingenomen. Bijna de helft van de Britse para’s was gedood of gewond. Van de 130 Duitse soldaten van het 1716e Artillerieregiment overleefden slechts een kwart. Toen de bolwerken waren ingenomen werd het duidelijk dat de inlichtingendiensten het kaliber van het kanon had overschat. Een Frans-Brits samenwerking resulteerde in de opening van het Merville museum in 1983. Het museum ligt op de plaats waar de slag plaats vond. Een van de vier versterkingen is bewapend met een 100 mm veld-howitzer identiek aan die werd gebruikt in 1944. Op het terrein staat ook een Dakota die was betrokken bij de luchtlandingen van D-Day. Toeristische informatie Ga voor meer informatie en de openingstijden naar: http://www.batterie-merville.com/?lang=nl Durante il D-Day, una delle missioni della Sesta divisione aviotrasportata britannica era distruggere la batteria tedesca situata a Merville. Infatti, i servizi di intelligence alleati avevano notato questi quattro luoghi fortificati situati alcune miglia all’interno e dotati di armi pesanti, che avrebbero rappresentato un chiaro pericolo per l’avanzata delle forze alleate su Sword Beach.  Il Tenente colonnello Terence Otway e il suo Nono battaglione di paracadutisti dovevano intraprendere questa missione difficile e pericolosa. Il Nono battaglione doveva attaccare i quattro fortini in un’area circondata da filo spinato, cosparsa di mine e nidi di mitragliatrici.  L'attacco ebbe molti intoppi. I 750 paracadutisti si sparsero e solo 150 di essi riuscirono a ritrovarsi. Dovettero combattere con praticamente nessun’arma da assalto, ma l’attacco venne comunque lanciato. Dopo mezz’ora di feroce combattimento, la batteria venne conquistata. Circa metà dei paracadutisti britannici fu uccisa o ferita. Dei 130 soldati appartenenti al 1716esimo reggimento di artiglieria tedesco, solo un quarto sopravvisse. Una volta che vennero presi i fortini, fu chiaro che i servizi di intelligence avevano sovrastimato il calibro dei cannoni.  Una collaborazione franco-tedesca ha prodotto l’apertura del museo di Merville nel 1983. Il museo è situato nel luogo esatto dove la battaglia ebbe luogo. Uno dei quattro fortini ospita un obice campale da 100 mm identico a quello usato nel 1944. All'interno dell’area museale, i visitatori possono anche ammirare un aereo Dakota coinvolto negli assalti aviotrasportati del 6 giugno 1944. On D-Day, one of the missions of the 6th British Airborne Division was to destroy the German gun battery located in Merville. Indeed, the Allied intelligence services saw these four strongholds, located a few miles inland and armed with heavy guns, as a clear danger to the progress of Allied forces on Sword Beach.Lieutenant-colonel Terence Otway and his 9th Parachute Battalion were to carry out this daring and difficult mission. The 9th Battalion would have to attack the four strongholds in an area surrounded with barbed wire, strewn with land mines and machine gun nests. The attack knew many setbacks; the 750 paratroopers were dispersed and only 150 of them could gather up, and they had to do this nearly without their assault equipment. However, the assault was launched all the same.After half an hour of fierce fighting, the battery was taken. Nearly half of the British paratroopers were killed or wounded. Of the 130 German soldiers belonging to the 1716th Artillery Regiment, only one quarter survived. Once the strongholds were taken, it became clear that the intelligence services had overestimated the calibre of the cannon.A Franco-British partnership resulted in the opening of the Merville museum in 1983, located on the very spot where the battle took place. One of the four strongholds shelters a 100mm field howitzer identical to the one deployed in 1944. Inside the museum area, visitors can also admire a Dakota plane involved in the airborne assaults on 6 June 1944.

 Musée de la batterie de Merville Museum der Geschützbatterie von Merville Muzeum Baterii Merville Merville Batterijmuseum Museo della batteria di Merville Merville Battery Museum

The 15th Scottish Infantry Division served for three years on the Western Front during the First World War. At the start of the Second World War in September 1939 it was remobilised in England. Here it remained until 1943 in training formation. On 14 June 1944 the 15th Scottish Division returned to French soil. Their first battle was Operation Epsom to outflank and seize the city of Caen. Serving under the command of General MacMillan, the Scottish Division took part in the attack to cross the river Odon. These were only their first days in action and the division already suffered heavy losses: about 2,700 casualties between 27 June and 2 July 1944. Nearly a third of the total infantry strength of the entire division. However, a corridor of 8 by 3 kilometres was pierced through German lines, named the ‘Scottish Corridor’. Known for their fighting spirit, the Scottish soldiers then launched a diversion from the Odon bridgehead in support of Operation Goodwood. On 15 July 1944, the town of Esquay was captured during the night. For about a month they fought at the foot of hill 112. Even though the hill was not captured, the battle distracted a German Panzer Division for a good while. On 23 July the 15th Division was ordered to advance towards Caumont-l'Éventé to relieve the 1st American Division. The 15th Scottish Infantry Division took part, in Operation Bluecoat (30 July - 4 August) advancing through hedgerows and bushes. After a week of bitter fighting around Estry, the division was granted time of rest to the South of Caen. The men resumed their progress towards the Seine, which they crossed on 27 August 1944 before they continued towards Belgium and the Netherlands.

On 14 June 1944, the 15th Scottish Infantry Division landed in Normandy on Sword Beach. On 26 June they fought on the front line, engaged in Operation Epsom to seize the city of Caen. Despite heavy losses, the men successfully participated in major Anglo-Canadian offensives in Normandy before fighting in Belgium and the Netherlands.

The 15th Scottish Infantry Division served for three years on the Western Front during the First World War. At the start of the Second World War in September 1939 it was remobilised in England. Here it remained until 1943 in training formation.

On 14 June 1944 the 15th Scottish Division returned to French soil. Their first battle was Operation Epsom to outflank and seize the city of Caen. Serving under the command of General MacMillan, the Scottish Division took part in the attack to cross the river Odon. These were only their first days in action and the division already suffered heavy losses: about 2,700 casualties between 27 June and 2 July 1944. Nearly a third of the total infantry strength of the entire division. However, a corridor of 8 by 3 kilometres was pierced through German lines, named the ‘Scottish Corridor’. Known for their fighting spirit, the Scottish soldiers then launched a diversion from the Odon bridgehead in support of Operation Goodwood. On 15 July 1944, the town of Esquay was captured during the night. For about a month they fought at the foot of hill 112. Even though the hill was not captured, the battle distracted a German Panzer Division for a good while.

On 23 July the 15th Division was ordered to advance towards Caumont-l'Éventé to relieve the 1st American Division. The 15th Scottish Infantry Division took part, in Operation Bluecoat (30 July - 4 August) advancing through hedgerows and bushes. After a week of bitter fighting around Estry, the division was granted time of rest to the South of Caen. The men resumed their progress towards the Seine, which they crossed on 27 August 1944 before they continued towards Belgium and the Netherlands.

Public domain

The 15th Scottish Infantry Division in Normandy

 La 15e division d'infanterie écossaise a servi sur le Front de l'Ouest pendant trois ans durant la Première Guerre mondiale. Au début de la Seconde Guerre mondiale, en septembre 1939, elle est à nouveau mobilisée en Angleterre, et y restera en formation jusqu'en 1943. Le 14 juin 1944, la 15e division écossaise revient sur le sol français. Sa première bataille sera l'Opération Epsom, qui a pour but d'encercler et de reprendre la ville de Caen. Sous le commandement du Général MacMillan, la division écossaise participe à l'offensive pour la traversée de la rivière Odon. Dès les premiers jours de son intervention, la division a déjà subi de lourdes pertes : environ 2 700 soldats tués ou blessés entre le 27 juin et le 2 juillet 1944, soit près d'un tiers de son effectif total. Mais elle réussit à ouvrir un couloir de 8 km sur 3 dans les lignes allemandes, surnommé « le couloir écossais ». Réputés pour leur combativité, les soldats écossais lancent alors une manœuvre de diversion sur la tête de pont de la rivière Odon en appui de l'Opération Goodwood. Dans la nuit du 15 juillet 1944, ils reprennent la ville d'Esquay. Pendant près d'un mois, ils combattent au pied de la colline 112. Et même si cette dernière n'est pas encore reprise, ces combats permettent de distraire une division Panzer allemande pendant quelque temps. Le 23 juillet, la 15e division reçoit l'ordre d'avancer vers Caumont-l'Éventé pour soulager la 1re division américaine. La 15e division d'infanterie écossaise participera à l'Opération Bluecoat (30 juillet - 4 août) en se frayant un chemin à travers les haies et bosquets qui parsèment la région. Et après une semaine de combats acharnés dans la région d'Estry, la division peut s'accorder un temps de repos au sud de Caen. Les hommes reprennent ensuite leur progression vers la Seine, qu'ils traverseront le 27 août 1944, avant de poursuivre leur route vers la Belgique et les Pays-Bas. 15 Szkocka Dywizja Piechoty została utworzona w Anglii we wrześniu 1939r. i pozostała tam do 1943r. jako formacja szkoleniowa. Chrzest bojowy przeszła podczas operacji Epsom w dniu 26 czerwca 1944r., w dwanaście dni po wylądowaniu na Plaży „Sword” 14 czerwca 1944r. i zaledwie dwa dni po przerzuceniu ostatnich partii jej wyposażenia. Pod dowództwem generała MacMillan, dywizja szkocka wzięła udział w ataku przez rzekę Odon. Były to ich pierwsze dni w akcji, toteż odnieśli poważne straty: między 27 czerwca a 2 lipca poległo 2.720 ludzi, ale „korytarz” wielkości 8 na 3 kilometry pomiędzy liniami niemieckimi, zwany „Szkockim Korytarzem” został przebity. Następnie, znani z ducha walki Szkoci podjęli działania dywersyjne (operacja Green Line) wspierając operację Goodwood (18-21 lipca) z przyczółka nad Odon. W dniu 15 lipca 1944, nocą, zdobyta została miejscowość Esquay. Przez około miesiąc Dywizja walczyła u stóp wzgórza 112. W dniu 23 lipca otrzymała rozkaz marszu ku Caumont-L’éventé, żeby przyjść w sukurs 1 Dywizji Amerykańskiej. Wraz z 2 Armią Brytyjską, 15 Dywizja Szkocka wzięła udział w operacji Bluecoat (30 lipca – 4 sierpnia) prowadząc natarcie w pociętym drzewami terenie pastwisk. Po tygodniu zaciętych walk wokół Estry dywizję zluzowano na południe od Caen. Po odpoczynku, oddziały wznowiły marsz na Sekwanę, którą przekroczyły w dniu 27 sierpnia 1944r. a następnie parły dalej na Belgię i Holandię. Op 14 juni 1944 landde de 15e Scottish Infantry Division in Normandië op Sword Beach. Op 26 juni vochten ze in de frontlinie, betrokken bij Operatie Epsom om de stad Caen te veroveren. Ondanks zware verliezen namen de mannen met succes deel aan grote Anglo-Canadese offensieven in Normandië voordat ze vochten in België en Nederland.
De 15e Schotse infanteriedivisie diende gedurende drie jaar aan het westfront tijdens de Eerste Wereldoorlog. Aan het begin van de Tweede Wereldoorlog in september 1939 werd het in Engeland herplaatst. Hier bleef het tot 1943 in trainingsformatie. Op 14 juni 1944 keerde de 15e Schotse divisie terug naar Franse bodem. Hun eerste gevecht was operatie Epsom om de stad Caen te overvleugelen en te veroveren. De Schotse divisie diende onder het commando van generaal MacMillan en nam deel aan de aanval op de rivier de Odon. Dit waren slechts hun eerste dagen in actie en de divisie had al zware verliezen geleden: ongeveer 2700 slachtoffers tussen 27 juni en 2 juli 1944. Bijna een derde van de totale infanteriesterkte van de hele divisie. Er werd echter een corridor van 8 bij 3 kilometer doorsneden door Duitse linies, de 'Scottish Corridor' genaamd. Bekend om hun vechtlust, lanceerden de Schotse soldaten vervolgens een afleiding van het bruggenhoofd van Odon ter ondersteuning van Operation Goodwood. Op 15 juli 1944 werd de stad Esquay 's nachts veroverd. Ongeveer een maand lang vochten ze aan de voet van heuvel 112. Op 23 juli kreeg de 15e Divisie opdracht om op te trekken naar Caumont-l'Éventé om de 1e Amerikaanse divisie te ontzetten. De 15e Scottish Infantry Division nam deel, in Operatie Bluecoat (30 juli - 4 augustus), op door hagen en struiken. Na een week van bittere gevechten rond Estry, kreeg de divisie rusttijd in het zuiden van Caen. De mannen hervatten hun voortgang naar de Seine, die ze op 27 augustus 1944 overstaken voordat ze verder gingen richting België en Nederland. Die 15. schottische Infanteriedivision kämpfte während des Ersten Weltkriegs drei Jahre lang an der Westfront und wurde zu Beginn des Zweiten Weltkriegs im September 1939 in England remobilisiert, wo sie bis 1943 in der Ausbildung verblieb. Am 14. Juni 1944 kehrte die 15. schottische Division auf französischen Boden zurück. Ihre ersten Kampfhandlungen fanden im Rahmen der Operation Epsom statt, deren Ziel die Einkesselung und Einnahme der Stadt Caen war. Unter dem Kommando von General MacMillan beteiligte sich die schottische Division am Angriff zur Überquerung des Odon und erlitt bereits während der ersten Gefechtstage schwere Verluste. So fielen zwischen dem 27. Juni und dem 2. Juli 1944 etwa 2.700 Mann – fast ein Drittel der Infanteristen in der gesamten Division. Dennoch gelang es, einen 8 x 3 Kilometer breiten »Schottischen Korridor« durch die deutschen Linien zu treiben. Bekannt für ihren Kampfgeist, unternahmen die schottischen Soldaten danach im Rahmen der Operation Goodwood ein Ablenkungsmanöver zum Schutz des Odon-Brückenkopfs. Am 15. Juli 1944 wurde die Stadt Esquay im Laufe der Nacht eingenommen. Im Anschluss kämpften die Männer einen Monat lang am Fuß der Cote 112. Auch wenn diese Höhe nicht eingenommen wurde, lenkten die Gefechte dennoch eine deutsche Panzerdivision beträchtliche Zeit ab. Am 23. Juli erhielt die 15. Division den Befehl, zur Entlastung der 1. amerikanischen Division auf Caumont-l'Éventé vorzurücken. Danach nahm sie an der Operation Bluecoat (30. Juli bis 4. August) teil, die sie durch unwegsames Gelände führte. Nach einer Woche erbitterter Kämpfe bei Estry erhielt die Division südlich von Caen eine Ruhepause, nach der die Männer ihren Vormarsch wieder aufnahmen und am 27. August 1944 die Seine überquerten, bevor sie weiter auf Belgien und die Niederlande vorrückten. The 15th Scottish Infantry Division served for three years on the Western Front during the First World War. At the start of the Second World War in September 1939 it was remobilised in England. Here it remained until 1943 in training formation. On 14 June 1944 the 15th Scottish Division returned to French soil. Their first battle was Operation Epsom to outflank and seize the city of Caen. Serving under the command of General MacMillan, the Scottish Division took part in the attack to cross the river Odon. These were only their first days in action and the division already suffered heavy losses: about 2,700 casualties between 27 June and 2 July 1944. Nearly a third of the total infantry strength of the entire division. However, a corridor of 8 by 3 kilometres was pierced through German lines, named the ‘Scottish Corridor’. Known for their fighting spirit, the Scottish soldiers then launched a diversion from the Odon bridgehead in support of Operation Goodwood. On 15 July 1944, the town of Esquay was captured during the night. For about a month they fought at the foot of hill 112. Even though the hill was not captured, the battle distracted a German Panzer Division for a good while. On 23 July the 15th Division was ordered to advance towards Caumont-l'Éventé to relieve the 1st American Division. The 15th Scottish Infantry Division took part, in Operation Bluecoat (30 July - 4 August) advancing through hedgerows and bushes. After a week of bitter fighting around Estry, the division was granted time of rest to the South of Caen. The men resumed their progress towards the Seine, which they crossed on 27 August 1944 before they continued towards Belgium and the Netherlands.

 La 15e division d'infanterie écossaise en Normandie 15 Szkocja Dywizja Piechoty w Normandii De 15e Scottish Infantry Division in Normandië Die 15. schottische Infanteriedivision in der Normandie The 15th Scottish Infantry Division in Normandy

In the early hours of 6 June 1944, three airborne divisions were launched to secure the flanks of the Allied landings on the beaches of Normandy. To the east, the British 6th Airborne Division under Major-General Richard Gale was dropped behind the German coastal defences, as part of Operation Tonga. The main objective of this operation was to gain control of the area between the Orne and Dives rivers. To begin with the parachutists had to capture two tactically important bridges crossing the Orne River and the Caen Canal. The bridges were taken after a few minutes of intensive fighting following the landing of five gliders close by. The next objective was to destroy a number of bridges over the Dives river in order to stop or delay possible German counter attacks. That night, thick clouds obstructed visibility for the pilots and a strong easterly wind scattered the paratroopers over a large area. However, the arrival of heavy equipment by gliders ran relatively well and the bridges were destroyed. Finally, the 6th Airborne Division had to neutralize the German artillery battery of Merville, a supposed threat to the British troops landing on Sword Beach at dawn. The battery was disabled after a fierce fighting resulting in a casualty rate of 50%. Despite unfavourable landings all the objectives of Operation Tonga had been achieved when day broke on 6 June, and around midday British units landed on Sword Beach joined up with the paratroopers at Bénouville. But Major General Gale’s 6th Airborne division paid a high price.

In the early hours of D-Day, the British 6th Airborne Division was dropped behind the German coastal defences. Its mission was to gain control of the area between the Orne and Dives rivers and to prevent German counter attacks against the Allied landings on the beaches of Normandy. Despite difficult conditions, its objectives were already achieved at dawn.

In the early hours of 6 June 1944, three airborne divisions were launched to secure the flanks of the Allied landings on the beaches of Normandy. To the east, the British 6th Airborne Division under Major-General Richard Gale was dropped behind the German coastal defences, as part of Operation Tonga. The main objective of this operation was to gain control of the area between the Orne and Dives rivers.

To begin with the parachutists had to capture two tactically important bridges crossing the Orne River and the Caen Canal. The bridges were taken after a few minutes of intensive fighting following the landing of five gliders close by.

The next objective was to destroy a number of bridges over the Dives river in order to stop or delay possible German counter attacks. That night, thick clouds obstructed visibility for the pilots and a strong easterly wind scattered the paratroopers over a large area. However, the arrival of heavy equipment by gliders ran relatively well and the bridges were destroyed.
Finally, the 6th Airborne Division had to neutralize the German artillery battery of Merville, a supposed threat to the British troops landing on Sword Beach at dawn. The battery was disabled after a fierce fighting resulting in a casualty rate of 50%.

Despite unfavourable landings all the objectives of Operation Tonga had been achieved when day broke on 6 June, and around midday British units landed on Sword Beach joined up with the paratroopers at Bénouville. But Major General Gale’s 6th Airborne division paid a high price.

Benoît Grimbert / Le Mémorial de Caen

The British Airlandings

 Aux premières heures du 6 juin 1944, trois divisions aéroportées furent larguées pour sécuriser les flancs du débarquement des Alliés sur les plages de Normandie. A l'est, la 6e division aéroportée britannique sous le commandement du général Richard Gale fut parachutée derrière les défenses côtières allemandes, dans le cadre de l'opération Tonga. Le principal objectif de cette opération consistait à prendre le contrôle de la zone située entre l'Orne et la Dives. Pour commencer, les parachutistes devaient s'emparer de deux ponts importants sur le plan tactique, traversant l'Orne et le canal de Caen. Les ponts furent saisis en quelques minutes de combat intensif après l'atterrissage de cinq planeurs à proximité. L'objectif suivant consistait à détruire un certain nombre de ponts sur la Dives afin d'interrompre ou de retarder d'éventuelles contre-attaques allemandes. Cette nuit-là, d'épais nuages réduisaient la visibilité des pilotes et un vent d'est puissant dispersa les parachutistes sur une zone étendue. Cependant, l'arrivée de matériel lourd par planeur se déroula plutôt bien et les ponts furent détruits. Enfin, la 6e division aéroportée devait neutraliser la batterie d'artillerie allemande de Merville, qui constituait une menace potentielle pour le débarquement des troupes britanniques sur la plage de Sword Beach à l'aube. La batterie fut mise hors d'état de nuire après un violent combat qui se solda par 50 % de pertes. Malgré des conditions de débarquement défavorables, tous les objectifs de l'opération Tonga avaient été atteints au lever du jour le 6 juin. Vers midi, les unités britanniques débarquées sur la plage de Sword Beach rejoignirent les parachutistes à Bénouville. Mais la 6e division aéroportée du général Gale paya un lourd tribut à cette opération. We wczesnych godzinach, w dniu 6 czerwca 1944 r., trzy dywizje powietrznodesantowe zostały zrzucone, aby zabezpieczyć flanki operacji lądowania aliantów na plażach Normandii. Od strony wschodniej, w ramach operacji Tonga, poza niemiecką linię obrony wybrzeża zrzucono 6. Brytyjską Dywizję Powietrznodesantową pod generałem majorem Richardem Gale. Głównym zadaniem operacji było przejąć kontrolę nad obszarem między rzekami Orne i Dives. Na początek, spadochroniarze mieli przechwycić dwa taktycznie istotne mosty: nad rzeką Orne i kanałem Caen. Mosty zdobyto po kilku minutach intensywnej walki po wylądowaniu w pobliżu pięciu szybowców. Następnym celem było zniszczyć szereg mostów nad rzeką Dives, aby uniemożliwić lub opóźnić ewentualne kontrataki niemieckie. Tej nocy gruba powłoka chmur ograniczyła widoczność pilotom, a silny wiatr wschodni porozrzucał spadochroniarzy na dużym obszarze. Niemniej, dostawa ciężkiego sprzętu szybowcami poszła relatywnie dobrze i mosty zniszczono. Wreszcie, 6. Dywizja Powietrznodesantowa miała zneutralizować niemiecką baterię artyleryjską w Merville, postrzeganą jako zagrożenie dla oddziałów brytyjskich lądujących świtem na plaży Sword. Baterię unieruchomiono po ciężkich bojach, w których straty w ludziach wyniosły 50%. Mimo niekorzystnego wylądowania, wszystkie zadania operacji Tonga zostały wykonane już o świcie 6 czerwca, a około południa jednostki brytyjskie wylądowały na plaży Sword i dołączyły do spadochroniarzy w Bénouville. 6. Dywizja Powietrznodesantowa generała majora Gale zapłaciła jednak wysoką cenę. Britse luchtlandingen
In de vroege uren van D-Day werd de Britse 6e Luchtlandingsdivisie gedropt achter de Duitse kustverdediging. De missie was om controle te krijgen over het gebied tussen de rivieren de Orne en Dives. Zo kon een tegenaanval door de Duitsers op de geallieerde landingen op de kusten van Normandië worden voorkomen. Ondanks moeilijke omstandigheden waren bij het ochtendgloren de doelen al bereikt.
In de vroege uren van 6 juni 1944 werden drie luchtlandingseenheden ingezet, om de flanken van de geallieerde troepen bij de landing op de stranden van Normandië te beschermen. In het oosten werd de Britse 6e Luchtlandingsdivisie onder bevel van generaal-majoor Richard Gale achter de Duitse kustverdediging gedropt, als onderdeel van operatie Tonga. Het belangrijkste doel van deze missie was controle te krijgen over het gebied tussen de rivieren de Orne en Dives. Als eerste moesten de parachutisten twee tactisch belangrijke bruggen over de Orne en het kanaal van Caen veroveren. De bruggen werden na enkele minuten van hevige strijd ingenomen, daarna volgde vlakbij de landing van vijf zweefvliegtuigen. Het volgende doel was de vernietiging van enkele bruggen over de rivier de Dives, om een eventuele tegenaanval door de Duitsers te stoppen of te vertragen. Die nacht ontnamen dikke wolken het zicht van de piloten en een straffe oostenwind had de para’s over een groot gebied verspreid. Gelukkig kwam het zware materieel, ingevlogen met de zweefvliegtuigen, goed aan en werden de bruggen opgeblazen. Als laatste diende de 6e Luchtlandingsdivisie de Duitse artilleriebatterij bij Merville uit te schakelen. Een veronderstelde bedreiging voor de Britse troepenlandingen op Sword Beach later in de ochtend. De batterij werd ontmanteld na felle gevechten, waarbij 50% van de Britse soldaten werd uitgeschakeld. Ondanks ongelukkige landingen werden alle doelen van operatie Tonga bij het ochtendgloren van 6 juni bereikt. In de middag voegden de Britse eenheden, geland op Sword Beach, zich bij de paratroepen bij Bénouville. Generaal majoor Gale's luchtlandingsdivisie had een hoge prijs betaald. In den ersten Stunden des 6. Juni 1944 wurden drei Luftlandedivisionen abgesetzt, um die Flanken der alliierten Landung an der Küste der Normandie abzusichern. Im Osten landete die 6. britische Luftlandedivision unter General Richard Gale als Teil der Operation Tonga hinter der deutschen Küstenverteidigung. Hauptziel war es, die Kontrolle über das Gebiet zwischen den Flüssen Orne und Dives zu erlangen. Anfangs mussten die Fallschirmjäger zwei strategisch wichtige Brücken über die Orne und den Caen Kanal einnehmen. Nach der Landung von fünf Lastenseglern wurden die Brücken trotz heftiger Gefechte innerhalb von Minuten besetzt. Als nächstes galt es, mehrere Brücken über die Dives zu zerstören, um deutsche Gegenangriffe zu stoppen oder zu verzögern. In dieser Nacht erschwerten dichte Wolken die Sicht der Piloten. Durch starken Ostwind wurden die Fallschirmjäger weit voneinander abgetrieben. Dennoch funktionierte das Absetzen schweren Materials vergleichsweise problemlos und die Brücken konnten zerstört werden. Schließlich musste die 6. Luftlandedivision noch die deutsche Artilleriestellung bei Merville zerstören, die für die am Sword Beach im Morgengrauen landenden Einheiten eine mögliche Bedrohung darstellte. Nach schweren Kämpfen, bei denen Verluste von 50 Prozent hingenommen werden mussten, wurde die Artilleriestellung neutralisiert. Trotz ungünstiger Umstände wurden also alle Ziele von Operation Tonga bis zum Tagesanbruch des 6. Juni erreicht. Gegen Mittag landeten dann britische Truppen am Küstenabschnitt Sword Beach und stieß zu den Fallschirmjägern in Bénouville vor. Dafür hatte General Gales 6. Luftlandedivision allerdings einen hohen Preis gezahlt. In the early hours of 6 June 1944, three airborne divisions were launched to secure the flanks of the Allied landings on the beaches of Normandy. To the east, the British 6th Airborne Division under Major-General Richard Gale was dropped behind the German coastal defences, as part of Operation Tonga. The main objective of this operation was to gain control of the area between the Orne and Dives rivers. To begin with the parachutists had to capture two tactically important bridges crossing the Orne River and the Caen Canal. The bridges were taken after a few minutes of intensive fighting following the landing of five gliders close by. The next objective was to destroy a number of bridges over the Dives river in order to stop or delay possible German counter attacks. That night, thick clouds obstructed visibility for the pilots and a strong easterly wind scattered the paratroopers over a large area. However, the arrival of heavy equipment by gliders ran relatively well and the bridges were destroyed. Finally, the 6th Airborne Division had to neutralize the German artillery battery of Merville, a supposed threat to the British troops landing on Sword Beach at dawn. The battery was disabled after a fierce fighting resulting in a casualty rate of 50%. Despite unfavourable landings all the objectives of Operation Tonga had been achieved when day broke on 6 June, and around midday British units landed on Sword Beach joined up with the paratroopers at Bénouville. But Major General Gale’s 6th Airborne division paid a high price.

 Le débarquement aérien britannique Lądowania Brytyjczyków Britse luchtlandingen Britische Luftlandeoperationen The British Airlandings

​​​The Bénouville and Ranville bridges were taken by Major Howard, whose three gliders landed within 100m of their objectives. Meanwhile, from 00:50, 2,000 paratroopers of the British 5th Brigade of General Poett were dropped on the other side of the canal and the River Orne, at Drop Zone N north of the village.The square church tower provided a useful night-time landmark for the paratroopers, who found themselves quickly isolated. Having managed to regroup at Ranville crossroads by blowing whistles and hunting horns, the survivors of the 5th Brigade positioned themselves around Ranville, Bas-de-ranville and Mariquet. Their mission was to uproot the many ‘Rommel’s asparagus’ (tall poles placed to damage Allied gliders and paratroopers) in the Drop Zone to protect the southern flank of the British 6th Airborne Division Brigade, then meet the commandos who landed a few hours later on Sword Beach.At 3:15 the main obstacle clearing was finished. Paratroopers of the 12th and 13th battalions had gradually surrounded the village from 2:30. Ranville was the first village liberated by British forces.An hour later, at Hom Castle (Ranville), General Gale Commander of the 6th Airborne chose to install his Command Post. From here he led the battle. He had been dropped by glider during the third assault wave bringing heavy equipment and his Division’s HQ. His jeep had been destroyed during landing, so he had made his way on foot, then horse (found along the way), to liberated Ranville. The castle Château Rohan-Chabot served as the headquarters of the 5th brigade.Early the next morning, Grenadiers of the 125th Regiment of Major von Luck’s German 21st Panzer clashed with the paratroopers and tried to recapture Ranville, before new orders sent them west of the River Orne, where English and Canadian troops had landed en masse.The British paratroopers who fell on 6 June and during the summer of 1944, and the French fallen, members of the Kieffer Commando that landed on 6 June, were first buried in the Ranville Communal Cemetery. They were later buried in a temporary plot arranged around the church and the bell tower.​Today, in front of the town hall and opposite the British Cemetery, stands a bust of General Gale. It pays tribute to the chief of the 6th Airborne and his 10,000 men who, on 6 June 1944, aided the liberation of the entire area and construction of the bridgehead of the Orne estuary.​​

​​Paratroopers from the 6th Airborne​ before their jump on Ranville

​Paratroopers from the 6th Airborne

​Bust of General Gale throne in front of the entrance of Ranville Town Hall.​

Bust of General Gale

énouville bridge taken by Major Howard’s men on June 6 at 00:20 a.m.​

​Pegasus Bridge, 7 June 1944

The Commander of the 6th Airborne photographed in front of the gate of Hom Castle​

​General Gale, Commander of the 6th Airborne

​​Ranville, the first village in Normandy to be liberated​

​​​The Bénouville and Ranville bridges were taken by Major Howard, whose three gliders landed within 100m of their objectives. Meanwhile, from 00:50, 2,000 paratroopers of the British 5th Brigade of General Poett were dropped on the other side of the canal and the River Orne, at Drop Zone N north of the village.The square church tower provided a useful night-time landmark for the paratroopers, who found themselves quickly isolated. Having managed to regroup at Ranville crossroads by blowing whistles and hunting horns, the survivors of the 5th Brigade positioned themselves around Ranville, Bas-de-ranville and Mariquet. Their mission was to uproot the many ‘Rommel’s asparagus’ (tall poles placed to damage Allied gliders and paratroopers) in the Drop Zone to protect the southern flank of the British 6th Airborne Division Brigade, then meet the commandos who landed a few hours later on Sword Beach.At 3:15 the main obstacle clearing was finished. Paratroopers of the 12th and 13th battalions had gradually surrounded the village from 2:30. Ranville was the first village liberated by British forces.An hour later, at Hom Castle (Ranville), General Gale Commander of the 6th Airborne chose to install his Command Post. From here he led the battle. He had been dropped by glider during the third assault wave bringing heavy equipment and his Division’s HQ. His jeep had been destroyed during landing, so he had made his way on foot, then horse (found along the way), to liberated Ranville. The castle Château Rohan-Chabot served as the headquarters of the 5th brigade.Early the next morning, Grenadiers of the 125th Regiment of Major von Luck’s German 21st Panzer clashed with the paratroopers and tried to recapture Ranville, before new orders sent them west of the River Orne, where English and Canadian troops had landed en masse.The British paratroopers who fell on 6 June and during the summer of 1944, and the French fallen, members of the Kieffer Commando that landed on 6 June, were first buried in the Ranville Communal Cemetery. They were later buried in a temporary plot arranged around the church and the bell tower.​Today, in front of the town hall and opposite the British Cemetery, stands a bust of General Gale. It pays tribute to the chief of the 6th Airborne and his 10,000 men who, on 6 June 1944, aided the liberation of the entire area and construction of the bridgehead of the Orne estuary.​​ Tandis que les ponts de Bénouville et de Ranville tombent entre les mains du major Howard, 2 000 paras de la 5e brigade britannique du Général Poett sont largués à partir de 0h50 de l’autre côté du canal et de l’Orne, sur la Drop Zone N au nord du village de Ranville. La tour carrée de l’église est un bon repère dans la nuit pour les paras qui se retrouvent rapidement isolés. Parvenant à se regrouper au carrefour de Ranville à coup de sifflet ou de cor de chasse, les rescapés de la 5e brigade se positionnent autour de Ranville, du Bas-de-Ranville et du Mariquet. Ils ont pour mission de déraciner les nombreuses asperges de Rommel présentes sur la Drop Zone, de protéger le flanc sud de la 6e Brigade Airborne Division, puis de venir aux contact des commandos qui débarqueront quelques heures plus tard sur Sword Beach. A 3h15 le dégagement des principaux obstacles terminé, le village est progressivement investi par les parachutistes des 12e et 13e bataillons à partir de 2h30 du matin, faisant ainsi de Ranville le premier village libéré par les Britanniques. C’est dans ce village, une heure plus tard, après avoir été déposé par planeur avec la troisième vague d’assaut, que le Général Gale, le commandant de la 6e Airborne choisit d’installer son PC, au château du Hom pour conduire la bataille. Privé de sa jeep détruite au moment de l’atterrissage de son planeur, c’est à pied, puis à cheval que Gale fera son entrée dans Ranville libérée.Au petit matin les grenadiers du 125e régiment de la 21e Panzer du major von Luck bousculent les troupes parachutistes et tentent de reprendre Ranville, avant que de nouveaux ordres ne les envoient à l’Ouest de l’Orne où Anglais et Canadiens ont débarqué en masse. C’est à Ranville, dans le cimetière communal puis dans un terrain provisoire disposé autour de l’église et du clocher que seront inhumés les parachutistes britanniques tombés le 6 juin et au cours de l’été 1944 mais aussi des Français, membres du Commando Kieffer ayant débarqué le 6 juin.Devant la mairie, face au cimetière britannique, un buste du Général Gale lui rend hommage ainsi qu’à ses 10 000 hommes qui contribuèrent le 6 juin 1944 à la libération de toute la zone et à la constitution de la tête de pont de l’estuaire de l’Orne. De bruggen van Bénouville en Ranville werden ingenomen door Major Howard, wiens drie zweefvliegtuigen binnen 100m van hun doelen landden. Ondertussen werden vanaf 00:50 2.000 parachutisten van de Britse 5de Brigade van generaal Poett gedropt aan de andere kant van het kanaal en de rivier de Orne, in Drop Zone N ten noorden van het dorp.De vierkante kerktoren vormde 's nachts een handig oriëntatiepunt voor de parachutisten, die al snel geïsoleerd raakten. Nadat ze erin geslaagd waren zich te hergroeperen op het kruispunt van Ranville door op fluitjes en jachthoorns te blazen, stelden de overlevenden van de 5de Brigade zich op rond Ranville, Bas-de-ranville en Mariquet. Hun missie was om de vele 'Rommel's asperges' (hoge palen die geplaatst waren om geallieerde zwevers en parachutisten te beschadigen) in de Drop Zone te ontwortelen om de zuidelijke flank van de Britse 6th Airborne Division Brigade te beschermen en vervolgens de commando's te ontmoeten die een paar uur later op Sword Beach landden.Om 3:15 was het opruimen van de belangrijkste obstakels voltooid. Parachutisten van het 12de en 13de bataljon hadden het dorp vanaf 2:30 geleidelijk omsingeld. Ranville was het eerste dorp dat door Britse troepen werd bevrijd.Een uur later, bij Hom Castle (Ranville), koos generaal Gale commandant van de 6th Airborne om zijn commandopost te installeren. Van hieruit leidde hij de strijd. Hij was met een zweefvliegtuig gedropt tijdens de derde aanvalsgolf en bracht zware uitrusting en het hoofdkwartier van zijn divisie mee. Zijn jeep was tijdens de landing vernield, dus had hij zich te voet een weg gebaand, daarna te paard (onderweg gevonden), naar het bevrijde Ranville. Het kasteel Château Rohan-Chabot diende als hoofdkwartier van de 5de brigade.De volgende ochtend vroeg raakten Grenadiers van het 125ste Regiment van Major von Luck's Duitse 21st Panzer slaags met de parachutisten en probeerden Ranville te heroveren, voordat nieuwe orders hen ten westen van de rivier de Orne stuurden, waar Engelse en Canadese troepen massaal geland waren.De Britse parachutisten die op 6 juni en tijdens de zomer van 1944 sneuvelden en de Franse gesneuvelden, leden van het Kieffer Commando dat op 6 juni landde, werden eerst begraven op de Ranville Communal Cemetery. Later werden ze begraven in een tijdelijk graf rond de kerk en de klokkentoren.Tegenwoordig staat er voor het gemeentehuis en tegenover de Britse begraafplaats een buste van generaal Gale. Het is een eerbetoon aan de chef van de 6th Airborne en zijn 10.000 mannen die op 6 juni 1944 hielpen bij de bevrijding van het hele gebied en de bouw van het bruggenhoofd bij de monding van de Orne.

 Ranville, premier village libéré en Normandie ​​Ranville, the first village in Normandy to be liberated​ Ranville, het eerste dorp in Normandië dat werd bevrijd

​​Made up of a handful of Resistance fighters alongside young volunteers, Scamaroni Company took an active part in the liberation of Caen. The name pays homage to the Corsican Resistance fighter, Fred Scamaroni, former Chief of Staff of Calvados prefect between 1937 and 1939. In 1943, following arrest by Italian political police, Scamaroni died by suicide in Ajaccio, choosing death rather than risk speaking under torture.Léonard Gille, president of the Departmental Committee of the Liberation, commanded the Company with about fifty volunteers. They crossed front lines to transmit civilian and military intelligence to the Allies, established links with Resistance fighters in the Cinglais and Bocage areas and carried out sabotage against German troops behind the lines.On 9 July 1944, the Scamaroni Company supported the Canadian 3rd Infantry Division entering Caen city. That day in their presence, the French flag was first raised in the Lycée Malherbe square, alongside allied troops and the civil authorities. The “Marseillaise” (French National Anthem) was played and sung for the first time in four years.As soon as the left bank was liberated, the members of the Scamaroni Company took part in cleaning up the ruined districts, numerous patrols in no man’s land, and later in the attacks on the right bank of the River Orne, still held by German forces. Several Resistance fighters were killed during these patrols and fighting: Lieutenant Chatelain and Robert Castel fell in Caen, and Captain Poinlanne in Lisieux.​The Scamaroni Company participated in the liberation of Fleury-sur-Orne, and on the morning of 19 July helped Canadian troops to clean up the Vaucelles neighbourhood and the vicinity of the Colombelles steel plant. That afternoon, Caen was entirely liberated.​The next day, the Departmental Committee of Liberation met officially for the first time. Their tasks were to assist the new prefect of Calvados, and to appoint a provisional Mayor (this was before the creation, in September 1944, of the Special Delegation of the city of Caen who administered the city until the next elections). The Scamaroni company then ceased to exist.On 23 September 1944, General De Gaulle ordered that the FFI troops be incorporated into the regular troops to continue the fighting. Some “Scamaroni fighters” did not wait for this order to join the Leclerc division fighting in the Orne. From August to September 1944, many volunteers from Caen and Normandy enlisted to continue fighting after Normandy’s liberation. &nbsp;

​​The main leaders of the Scamaroni Company after the Liberation of Caen : Goguel, Dumis, Gille, Duchez.​​

The main leaders of the Scamaroni Company after the Liberation of Caen​

​Portrait of Resistance leader Léonard Gille​

​A patrol of the Scamaroni Company in the ruins of Caen, July 1944​.

​Scamaroni Company patrol

​The FFI of Caen photographed at Place Monseigneur-des-Hameaux, Caen, 10 July 1940​.

​Caen, 10 July 1944

​​The Scamaroni Company and the Liberation of Caen​

​​Made up of a handful of Resistance fighters alongside young volunteers, Scamaroni Company took an active part in the liberation of Caen. The name pays homage to the Corsican Resistance fighter, Fred Scamaroni, former Chief of Staff of Calvados prefect between 1937 and 1939. In 1943, following arrest by Italian political police, Scamaroni died by suicide in Ajaccio, choosing death rather than risk speaking under torture.Léonard Gille, president of the Departmental Committee of the Liberation, commanded the Company with about fifty volunteers. They crossed front lines to transmit civilian and military intelligence to the Allies, established links with Resistance fighters in the Cinglais and Bocage areas and carried out sabotage against German troops behind the lines.On 9 July 1944, the Scamaroni Company supported the Canadian 3rd Infantry Division entering Caen city. That day in their presence, the French flag was first raised in the Lycée Malherbe square, alongside allied troops and the civil authorities. The “Marseillaise” (French National Anthem) was played and sung for the first time in four years.As soon as the left bank was liberated, the members of the Scamaroni Company took part in cleaning up the ruined districts, numerous patrols in no man’s land, and later in the attacks on the right bank of the River Orne, still held by German forces. Several Resistance fighters were killed during these patrols and fighting: Lieutenant Chatelain and Robert Castel fell in Caen, and Captain Poinlanne in Lisieux.​The Scamaroni Company participated in the liberation of Fleury-sur-Orne, and on the morning of 19 July helped Canadian troops to clean up the Vaucelles neighbourhood and the vicinity of the Colombelles steel plant. That afternoon, Caen was entirely liberated.​The next day, the Departmental Committee of Liberation met officially for the first time. Their tasks were to assist the new prefect of Calvados, and to appoint a provisional Mayor (this was before the creation, in September 1944, of the Special Delegation of the city of Caen who administered the city until the next elections). The Scamaroni company then ceased to exist.On 23 September 1944, General De Gaulle ordered that the FFI troops be incorporated into the regular troops to continue the fighting. Some “Scamaroni fighters” did not wait for this order to join the Leclerc division fighting in the Orne. From August to September 1944, many volunteers from Caen and Normandy enlisted to continue fighting after Normandy’s liberation. &nbsp; Constituée par une poignée de résistants sortis de la clandestinité auxquels se sont joints de jeunes volontaires, cette unité prend une part active à la libération de Caen. Son nom rend hommage au résistant corse Fred Scamaroni, ancien chef du cabinet du préfet du Calvados entre 1937 et 1939 et qui s’est suicidé à Ajaccio en 1943 pour ne pas parler sous la torture après avoir été arrêté par la police politique italienne.Léonard Gille, président du Comité Départemental de la Libération a pris le commandement de la compagnie constituée d’une cinquantaine de volontaires.Ces derniers transmettent aux Alliés des renseignements civils et militaires, établissent des liaisons avec les résistants du Cinglais et du Bocage, et mènent des actions de sabotage contre les troupes allemandes en arrière des lignes. Ils épaulent la 3e division d’infanterie canadienne lors de son entrée dans la ville le 9 juillet 1944. Ce jour-là, en présence de la compagnie Scamaroni, a lieu le premier lever des couleurs françaises au Lycée Malherbe, devant les troupes alliées et les autorités civiles.Après la libération de la rive gauche le 9 juillet, les membres de la Scamaroni prennent part au nettoyage des quartiers en ruine, aux nombreuses patrouilles dans le no man’s land, puis à des incursions sur la rive droite de l’Orne encore tenue par les Allemands. Plusieurs résistants sont tués lors de ces patrouilles et des combats : le lieutenant Chatelain et Robert Castel à Caen, le capitaine Poinlanne à Lisieux.La Scamaroni participe à la libération de Fleury-sur-Orne, puis au matin du 19 juillet, aide les Canadiens à nettoyer le quartier de Vaucelles et les abords de l’usine sidérurgique de Colombelles. Dans l’après-midi du 19 juillet 1944, Caen est totalement libérée.Le lendemain, le comité départemental de Libération se réunit pour la première fois au grand jour avec pour tâche d’assister le nouveau préfet du Calvados, de faire nommer un maire provisoire, avant la création en septembre 1944 de la délégation spéciale de la ville de Caen chargée d’administrer la ville jusqu’aux prochaines élections.La compagnie Scamaroni cesse alors d’exister.Le 23 septembre 1944, le général de Gaulle ordonne que les troupes FFI soient incorporées aux troupes régulières pour continuer les combats. Certains combattants de la Scamaroni n’ont pas attendu cet ordre pour rejoindre la division Leclerc qui se bat dans l’Orne. De août à septembre 1944 de nombreux volontaires caennais et normands s’y engagent pour poursuivre les combats une fois la Normandie libérée. Scamaroni Company bestond uit een handvol verzetsstrijders en jonge vrijwilligers en nam actief deel aan de bevrijding van Caen. De naam is een eerbetoon aan de Corsicaanse verzetsstrijder Fred Scamaroni, voormalig stafchef van de prefect van Calvados tussen 1937 en 1939. In 1943, na een arrestatie door de Italiaanse politieke politie, stierf Scamaroni door zelfmoord in Ajaccio. Hij verkoos de dood boven het risico te spreken onder marteling.Léonard Gille, voorzitter van het Departementale Comité van de Bevrijding, voerde het bevel over de compagnie met ongeveer vijftig vrijwilligers. Ze staken de frontlinies over om civiele en militaire inlichtingen door te geven aan de Geallieerden, legden contacten met verzetsstrijders in de Cinglais en Bocage gebieden en voerden sabotage uit tegen Duitse troepen achter de linies.Op 9 juli 1944 ondersteunde de Scamaroni Company de Canadese 3de Infanteriedivisie bij het binnenvallen van de stad Caen. Die dag werd in hun aanwezigheid de Franse vlag voor het eerst gehesen op het Lycée Malherbe plein, samen met geallieerde troepen en de burgerlijke autoriteiten. De "Marseillaise" (het Franse volkslied) werd voor het eerst in vier jaar gespeeld en gezongen.Zodra de linkeroever bevrijd was, namen de leden van de Compagnie Scamaroni deel aan het opruimen van de verwoeste wijken, talrijke patrouilles in niemandsland en later aan de aanvallen op de rechteroever van de Orne, die nog steeds in handen was van Duitse troepen. Verschillende verzetsstrijders werden gedood tijdens deze patrouilles en gevechten: Luitenant Chatelain en Robert Castel sneuvelden in Caen en kapitein Poinlanne in Lisieux.De Scamaroni Company nam deel aan de bevrijding van Fleury-sur-Orne en hielp in de ochtend van 19 juli de Canadese troepen bij het opruimen van de wijk Vaucelles en de omgeving van de staalfabriek Colombelles. Die middag werd Caen volledig bevrijd.De volgende dag kwam het Departementale Comité voor de Bevrijding voor het eerst officieel bijeen. Hun taken waren het assisteren van de nieuwe prefect van Calvados en het aanstellen van een voorlopige burgemeester (dit was vóór de oprichting, in september 1944, van de Speciale Delegatie van de stad Caen die de stad bestuurde tot de volgende verkiezingen). Het bedrijf Scamaroni hield toen op te bestaan.Op 23 september 1944 gaf generaal De Gaulle opdracht om de FFI-troepen op te nemen in de reguliere troepen om de gevechten voort te zetten. Sommige "Scamaroni-strijders" wachtten dit bevel niet af en sloten zich aan bij de Leclerc-divisie die in de Orne vocht. Van augustus tot september 1944 meldden veel vrijwilligers uit Caen en Normandië zich aan om door te vechten na de bevrijding van Normandië.

 La compagnie Scamaroni et la libération de Caen ​​The Scamaroni Company and the Liberation of Caen​ De Scamaroni-compagnie en de bevrijding van Caen

Utah Beach was the codename for D-Day’s westernmost landing beach. Here the U.S. 4th Infantry Division came ashore with the task of establishing a bridgehead at the base of the Cotentin peninsula. This was an important assignment in the effort to seize the deep-water port of Cherbourg as quickly as possible.Five hours before the first seaborne landings, U.S. airborne troops were dropped behind the coastal defences. Fighting their way towards the beach, they cleared the enemy positions that threatened the Allied exit from the beaches. The paratroopers managed to prevent any significant counterattacks.The German strongpoint on the beach of La Madeleine was composed of various shelters and bunkers, a grenade launcher and four canons assigned to cover an antitank zone. These modest defences could not withstand the terrible air and naval bombardments of D-Day. They offered little resistance to the American assault forces, even though many units landed nearly 2000 metres to the southeast from the original plan.At the end of the day, the assault was a total success, with relatively few American casualties. Because the Germans had destroyed almost all port facilities along the Atlantic coast, the beaches had to take over their crucial logistic role. From June to November 1944, an almost endless stream of men and supplies were brought in via Utah Beach.On 11 November 1944 a monument was dedicated to the 1st Engineer Special Brigade on the site of the La Madeleine strongpoint, making it the first war memorial established on the landing beaches. <iframe class="ql-video" frameborder="0" allowfullscreen="true" src="https://www.youtube.com/embed/lW7WZoL5kcE?showinfo=0"></iframe>

Utah Beach was the codename of D-Day’s westernmost landing beach. Here the U.S. 4th Infantry Division came ashore. The Utah Beach landing was quite successful, partially thanks to the Airborne troops who prevented any significant counterattacks against the landing area.

Utah Beach was the codename for D-Day’s westernmost landing beach. Here the U.S. 4th Infantry Division came ashore with the task of establishing a bridgehead at the base of the Cotentin peninsula. This was an important assignment in the effort to seize the deep-water port of Cherbourg as quickly as possible.

Five hours before the first seaborne landings, U.S. airborne troops were dropped behind the coastal defences. Fighting their way towards the beach, they cleared the enemy positions that threatened the Allied exit from the beaches. The paratroopers managed to prevent any significant counterattacks.

The German strongpoint on the beach of La Madeleine was composed of various shelters and bunkers, a grenade launcher and four canons assigned to cover an antitank zone. These modest defences could not withstand the terrible air and naval bombardments of D-Day. They offered little resistance to the American assault forces, even though many units landed nearly 2.000 meters to the southeast from the original plan. At the end of the day, the assault was a total success, with relatively few American casualties.

Because the Germans had destroyed almost all port facilities along the Atlantic coast, the beaches had to take over their crucial logistic role. From June to November 1944, an almost endless stream of men and supplies were brought in via Utah Beach. On 11 November 1944 a monument was dedicated to the 1st Engineer Special Brigade on the site of the La Madeleine strongpoint, making it the first war memorial established on the landing beaches.

[embed]https://www.youtube.com/watch?v=lW7WZoL5kcE[/embed]

Utah Beach

Le nom de code Utah Beach fut attribué à la plage de débarquement la plus à l'ouest du Jour J. C'est là que la 4e division d'infanterie américaine accosta, avec pour mission d'établir une tête de pont à la base de la péninsule du Cotentin. Il s'agissait d'une mission importante en vue de capturer le port en eaux profondes de Cherbourg le plus vite possible.Cinq heures avant les premiers débarquements maritimes, les troupes aéroportées américaines furent parachutées derrière les défenses côtières. Pour se frayer un chemin jusqu'à la plage, elles éliminèrent les positions ennemies qui menaçaient la sortie des Alliés débarqués sur les plages. Les parachutistes réussirent à empêcher toute contre-attaque majeure.Le bastion allemand situé sur la plage de La Madeleine était composé de divers abris et bunkers, d'un lance-grenade et de quatre canons destinés à couvrir une zone antichar. Ces défenses modestes succombèrent aux intenses bombardements navals et aériens du Jour J. Elles ne résistèrent pas très longtemps aux forces d'assaut américaines, même si de nombreuses unités atterrirent quasiment 2 000 mètres au sud-ouest de la zone initialement prévue.En fin de journée, l'assaut fut un succès total, avec relativement peu de pertes côté américain. Comme les Allemands avaient détruit presque toutes les installations portuaires le long de la côte Atlantique, les plages jouèrent un rôle crucial sur le plan logistique. De juin à novembre 1944, les hommes et matériels furent acheminés via Utah Beach de manière quasiment ininterrompue. Le 11 novembre 1944, un monument fut dédié à la 1ère brigade spéciale du génie sur le site du bastion de La Madeleine, premier mémorial de guerre établi sur les plages du débarquement. Utah Beach war der Deckname für den am weitesten westlich gelegenen Landungsstrand am 6. Juni 1944, dem D-Day. An diesem Küstenabschnitt ging die 4. US-Infanteriedivision an Land. Der Vorstoß am Utah Beach war recht erfolgreich - auch dank der amerikanischen Landungstruppen, die ernsthafte deutsche Gegenangriffe verhinderten. Zadaniem 4. Dywizji Piechoty USA było zdobycie przyczółka u podstawy półwyspu Cotentin. Było to szczególnie ważne wobec planowanej próby możliwie jak najszybszego zdobycia głębokowodnego portu w Cherbourgu. Na pięć godzin przed pierwszym lądowaniem z morza za linie obrony wybrzeża zrzucono amerykańskie oddziały powietrznodesantowe. Torując sobie drogę do plaży zlikwidowały one stanowiska nieprzyjaciela, które zagrażały wyjściu aliantów z plaż. Spadochroniarzom udało się zapobiec wszelkim większym kontratakom. Na niemiecki punkt obrony na plaży przy La Madeleine składały się różne schrony i bunkry, a strefy przeciwczołgowej bronił granatnik i cztery działa. Te skromne siły nie mogły sprostać ciężkiemu bombardowaniu z morza i powietrza w dniu D-Day. Niemcy stawili mierny opór wobec nacierających sił amerykańskich, mimo że wiele jednostek wylądowało niemal 2.000 metrów na południowy zachód od pierwotnie planowanego miejsca. Z końcem dnia natarcie zakończyło się całkowitym sukcesem przy relatywnie niewielkiej liczbie ofiar wśród Amerykanów. Ponieważ Niemcy zniszczyli niemal wszystkie urządzenia portowe wzdłuż wybrzeża Atlantyku, plaże musiały przejąć ich kluczową logistyczną rolę. Od czerwca do listopada 1944 r. przez plażę Utah przechodził niemal nieprzerwany strumień ludzi i zapasów. W dniu 11 listopada 1944 r. na miejscu punktu obrony La Madeleine wzniesiono pomnik dedykowany 1. Specjalnej Brygadzie Inżynieryjnej, który stał się pierwszym wojennym miejscem pamięci, powstałym na plażach lądowania. Utah Beach was de codenaam voor het meest westelijke landingsstrand van D-Day. Hier kwam de Amerikaanse 4th Infantry Division aan land met de opdracht een bruggenhoofd te vestigen aan de voet van het schiereiland Cotentin. Vijf uur voor de eerste landing over zee werden Amerikaanse luchtlandingstroepen gedropt achter de kustverdediging. Vechtend naar het strand ruimden ze de vijandelijke posities op die de geallieerde uitgang van de stranden bedreigden. De parachutisten slaagden erin significante tegenaanvallen te voorkomen.Het Duitse bolwerk op het strand van La Madeleine bestond uit verschillende schuilplaatsen en bunkers, een granaatwerper en vier kanonnen die een antitankzone moesten dekken. Deze bescheiden verdediging was niet bestand tegen de verschrikkelijke lucht- en zeebombardementen van D-Day. Ze boden weinig weerstand aan de Amerikaanse aanvalstroepen, ook al landden veel eenheden bijna 2000 meter ten zuidoosten van het oorspronkelijke plan.Aan het eind van de dag was de aanval een totaal succes, met relatief weinig Amerikaanse slachtoffers. Omdat de Duitsers bijna alle havenfaciliteiten langs de Atlantische kust hadden vernietigd, moesten de stranden hun cruciale logistieke rol overnemen. Van juni tot november 1944 werd een bijna eindeloze stroom mannen en voorraden aangevoerd via Utah Beach.Op 11 november 1944 werd een monument gewijd aan de 1st Engineer Special Brigade op de plaats van het bolwerk La Madeleine, waardoor dit het eerste oorlogsmonument werd dat op de landingsstranden werd opgericht. <iframe src="https://www.youtube.com/embed/lW7WZoL5kcE?showinfo=0" frameborder="0"></iframe> Utah Beach era il nome in codice della spiaggia di sbarco più occidentale del D-Day. Qui la 4a Divisione di Fanteria degli Stati Uniti sbarcò con il compito di stabilire una testa di ponte alla base della penisola di Cotentin. Questo era un compito importante nello sforzo di prendere il porto di Cherbourg, dalle acque profonde, il più rapidamente possibile. Cinque ore prima del primo sbarco, le truppe aviotrasportate statunitensi furono lanciate dietro le difese costiere. Combattendo verso la spiaggia, eliminarono le posizioni nemiche che minacciavano l'uscita alleata dalle spiagge. I paracadutisti riuscirono a prevenire qualsiasi contrattacco significativo. Il punto di forza tedesco sulla spiaggia di La Madeleine era composto da vari rifugi e bunker, un lanciagranate e quattro cannoni assegnati a coprire una zona anticarro. Queste modeste difese non potevano resistere ai terribili bombardamenti aerei e navali del D-Day. Offrirono poca resistenza alle forze d'assalto americane, anche se molte unità sbarcarono quasi 2.000 metri a sud-est rispetto al piano originale. Alla fine della giornata, l'assalto fu un successo totale, con relativamente poche perdite americane. Poiché le forze tedesche avevano distrutto quasi tutte le strutture portuali lungo la costa atlantica, le spiagge dovettero assumere il loro cruciale ruolo logistico. Da giugno a novembre 1944, un flusso quasi infinito di uomini e rifornimenti fu portato attraverso Utah Beach. L'11 novembre 1944 un monumento fu dedicato alla 1st Engineer Special Brigade sul sito del punto di forza La Madeleine, rendendolo il primo memoriale di guerra istituito sulle spiagge dello sbarco. Utah Beach was the codename for D-Day’s westernmost landing beach. Here the U.S. 4th Infantry Division came ashore with the task of establishing a bridgehead at the base of the Cotentin peninsula. This was an important assignment in the effort to seize the deep-water port of Cherbourg as quickly as possible.Five hours before the first seaborne landings, U.S. airborne troops were dropped behind the coastal defences. Fighting their way towards the beach, they cleared the enemy positions that threatened the Allied exit from the beaches. The paratroopers managed to prevent any significant counterattacks.The German strongpoint on the beach of La Madeleine was composed of various shelters and bunkers, a grenade launcher and four canons assigned to cover an antitank zone. These modest defences could not withstand the terrible air and naval bombardments of D-Day. They offered little resistance to the American assault forces, even though many units landed nearly 2000 metres to the southeast from the original plan.At the end of the day, the assault was a total success, with relatively few American casualties. Because the Germans had destroyed almost all port facilities along the Atlantic coast, the beaches had to take over their crucial logistic role. From June to November 1944, an almost endless stream of men and supplies were brought in via Utah Beach.On 11 November 1944 a monument was dedicated to the 1st Engineer Special Brigade on the site of the La Madeleine strongpoint, making it the first war memorial established on the landing beaches. <iframe class="ql-video" frameborder="0" allowfullscreen="true" src="https://www.youtube.com/embed/lW7WZoL5kcE?showinfo=0"></iframe>

 Utah Beach Utah Beach Plaża Utah Utah Beach Utah Beach Utah Beach

The 50th British Infantry Division led by Major General Douglas Graham had been seasoned in the North African campaign. On D-Day, Gold was the code name for the beach that was assigned to this division, located between Ver-sur-Mer and Asnelles on the Normandy coast.The battlefield was made up of flat areas interrupted by sand dunes that concealed vast swamps. The topography made this landing easier than the ones on Omaha Beach and Juno Beach. The former was too steep while the latter, as it was urbanised, forced the Canadian troops to fight in the village streets. The German strategists considered Gold an unlikely landing beach, for this reason the defences were relatively weak.The German heavy artillery batteries, located slightly further inland, were swiftly and effectively bombarded by ships and by planes. The first British soldiers set foot on Gold Beach at 07:25. Even though the operations went fairly well, they had to overcome fierce resistance in the area called La Rivière, between the landing beach and the village of Ver-sur-Mer.Another unit, which landed almost unopposed east of Asnelles, had to deal with a German strongpoint at Le Hamel. The British troops managed to take that stronghold by the end of the day with the support of tanks. In the meantime, additional units had landed and gone further inland. They accomplished the farthest advance on D-Day of all Allied seaborne forces. This swift move made it possible to take Arromanches in the evening and, the day after, the town of Bayeux, which fell into British hands almost undamaged.<iframe class="ql-video" frameborder="0" allowfullscreen="true" src="https://www.youtube.com/embed/-e_KLuBoTug?showinfo=0"></iframe>

On D-Day, Gold was the code name for the beach where the 50th British Infantry Division was to land. It was located between Ver-sur-Mer and Asnelles on the Normandy coast. Despite fierce resistance from some German strongholds, the 50th Division accomplished the farthest breakthrough inland of all Allied seaborne forces, as it came close to Bayeux that same day.

The 50th British Infantry Division led by Major General Douglas Graham had been seasoned in the North African campaign. On D-Day, Gold was the code name for the beach that was assigned to this division. It was located between Ver-sur-mer and Asnelles on the Normandy coast.

The battlefield was made up of flat areas interrupted by sand dunes which concealed vast swamps. The topography made this landing easier than the ones on Omaha Beach and Juno Beach. The former was too steep while the latter, as it was urbanized, forced the Canadian troops to fight in the village streets.

The German strategists considered Gold an unlikely landing beach. For this reason the defences were relatively weak. The German heavy artillery batteries, located slightly further inland, were swiftly and effectively bombarded by ships and by planes.

The first British soldiers set foot on Gold Beach at 07:25. Even though the operations went fairly well, they had to overcome fierce resistance in the area called La Rivière, between the landing beach and the village of Ver-sur-Mer. Another unit, which landed almost unopposed east of Asnelles, had to deal with a German strongpoint at Le Hamel. The British troops managed to take that stronghold by the end of the day with the support of tanks. In the meantime, additional units had landed and gone further inland. They accomplished the farthest advance on D-Day of all Allied seaborne forces. This swift move made it possible to take Arromanches in the evening and, the day after, the town of Bayeux which fell into British hands almost undamaged.

[embed]https://www.youtube.com/watch?v=-e_KLuBoTug[/embed]

Door No 5 Army Film & Photographic Unit, Midgley (Sgt) [Public domain], via Wikimedia Commons

By No 5 Army Film & Photographic Unit, Midgley (Sgt) [Public domain], via Wikimedia Commons

Gold Beach

Gold Beach war der Codename für den Küstenabschnitt, an dem die 50. britische Infanteriedivision am 6. Juni 1944 landen sollte. Er befand sich zwischen Ver-sur-Mer und Asnelles in der Normandie. Trotz erbitterten Widerstands einiger deutscher Verteidigungsstellungen gelang der 50. Infanteriedivision der größte Landgewinn von allen alliierten Landungsverbänden, nämlich bis kurz vor Bayeux. 50. Brytyjska Dywizja Piechoty po dowództwem generała majora Douglasa Grahama miała za sobą doświadczenie z kampanii północno-afrykańskiej. W dniu D-Day, Gold przyjęto za kryptonim przydzielonej dywizji plaży. Rozciągała się ona między Ver-sur-mer a Asnelles na wybrzeżu normandzkim. Polem bitwy były płaskie odcinki lądu, poprzecinane wydmami piaskowymi, które skrywały szerokie bagna. Topografia uczyniła to miejsce lądowania łatwiejsze niż na plażach Omaha i Juno. Pierwsza z nich była zbyt stroma, natomiast druga, w terenie zurbanizowanym, zmusiła oddziały kanadyjskie do walk w zabudowie wioski. Niemieccy stratedzy uważali Gold za mało prawdopodobne miejsce lądowania. Dlatego obrona była tu relatywnie słaba. Niemieckie baterie ciężkich dział, zlokalizowane nieco bardziej w głąb lądu, zostały szybko i sprawnie zbombardowane ostrzałem ze statków i samolotów. Pierwsi żołnierze brytyjscy stanęli na plaży Gold o godzinie 07:25. Mimo, iż operacje przebiegały całkiem dobrze, musieli przełamać zacięty opór na obszarze zwanym La Rivière, między plażą lądowania a wioską Ver-sur-Mer. Inna jednostka, która wylądowała niemal bez przeszkód na wschód od Asnelles, musiała zmierzyć się z obsadzonym przez Niemców punktem obrony w Le Hamel. Oddziały brytyjskie, wspierane czołgami, zdołały zająć punkt do końca dnia. W międzyczasie wylądowały dalsze jednostki, które wdarły się dalej w głąb lądu. Tu w dniu D-Day osiągnięto największy postęp ze wszystkich morskich jednostek desantowych aliantów. Szybki marsz umożliwił zajęcie Arromanches wieczorem tego dnia, a następnego dnia miasto Bayeux znalazło się w rękach brytyjskich niemal nietknięte. De 50e Britse Infanteriedivisie, geleid door generaal-majoor Douglas Graham, was gehard tijdens de Noord-Afrikaanse veldtocht. Gedurende D-Day was Gold de codenaam voor het strand dat was toegewezen aan deze divisie. Het strand lag aan de kust van Normandië tussen Ver-sur-Mer en Asnelles. Het slagveld bestond uit vlak land, onderbroken door zandduinen waarin moerasland lag verborgen. Dit landschap maakte de landing eenvoudiger dan die op Omaha beach en Juno beach. Bij de eerste was het terrein te steil, terwijl bij de tweede, een bewoond gebied, de Canadese troepen gedwongen waren om in dorpsstraten te vechten. De Duitse strategen dachten dat Gold een weinig voor de hand liggende locatie voor een landing was. De verdediging was daarom relatief zwak. De Duitse zware artillerie lag iets verder landinwaarts en werd snel en effectief gebombardeerd door schepen en vliegtuigen. De eerste Britse soldaten landden om 07:25 op Gold Beach. Hoewel de operatie redelijk goed verliep hadden de soldaten felle tegenstand te overwinnen in een gebied genaamd La Rivière, gelegen tussen de landingsplaats en het dorp Ver-sur-Mer. Een andere eenheid, bijna ongehinderd geland ten oosten van Asnelles, kreeg te maken met een Duits bolwerk in Le Hamel. De Britse troepen wisten met hulp van tanks aan het einde van de dag deze versterking te slechtten. Ondertussen waren extra troepen geland en verder landinwaarts getrokken. Van de geallieerde landingstroepen boekten zij de meeste voortgang op D-Day. Deze snelle manoeuvre maakte het mogelijk om ’s avonds Arromanches te ontzetten. Een dag later viel de stad Bayeux vrijwel onbeschadigd in Britse handen. Toeristische informatie The Gold Beach museum in Ver-sur-Mer tells the story of the British landing in this area. Adress: 2 Place Amiral Byrd, Ver-sur-Mer. (http://www.goldbeachmusee.fr/) La 50ª Divisione di fanteria britannica guidata dal maggior generale Douglas Graham era stata addestrata nella campagna del Nord Africa. Durante il D-Day, Gold era il nome in codice della spiaggia assegnata a questa divisione. Era situata tra Ver-sur-mer e Asnelles sulla costa della Normandia. Il campo di battaglia era costituito da zone pianeggianti interrotte da dune di sabbia che nascondevano vaste paludi. La topografia rese questo sbarco più facile di quelli di Omaha Beach e Juno Beach. La prima era troppo ripida mentre la seconda, essendo urbanizzata, costringeva le truppe canadesi a combattere nelle strade dei villaggi. Gli strateghi tedeschi consideravano Gold una spiaggia da sbarco improbabile. Per questo motivo le difese erano relativamente deboli. Le batterie di artiglieria pesante tedesca, situate un po' più all'interno, furono rapidamente ed efficacemente bombardate dalle navi e dagli aerei. I primi soldati britannici misero piede su Gold Beach alle 07:25. Anche se le operazioni andarono abbastanza bene, dovettero superare una feroce resistenza nella zona chiamata La Rivière, tra la spiaggia di sbarco e il villaggio di Ver-sur-Mer. Un'altra unità, sbarcata quasi senza opposizione ad est di Asnelles, dovette affrontare un punto di forza tedesco a Le Hamel. Le truppe britanniche riuscirono a prendere quel caposaldo entro la fine della giornata con l'appoggio dei carri armati. Nel frattempo, altre unità erano sbarcate e si erano spinte più all'interno. Compirono l'avanzata più ampia di tutte le forze alleate. Questa mossa rapida permise di prendere Arromanches in serata e, il giorno dopo, la città di Bayeux che cadde in mani britanniche quasi senza danni. The 50th British Infantry Division led by Major General Douglas Graham had been seasoned in the North African campaign. On D-Day, Gold was the code name for the beach that was assigned to this division, located between Ver-sur-Mer and Asnelles on the Normandy coast.The battlefield was made up of flat areas interrupted by sand dunes that concealed vast swamps. The topography made this landing easier than the ones on Omaha Beach and Juno Beach. The former was too steep while the latter, as it was urbanised, forced the Canadian troops to fight in the village streets. The German strategists considered Gold an unlikely landing beach, for this reason the defences were relatively weak.The German heavy artillery batteries, located slightly further inland, were swiftly and effectively bombarded by ships and by planes. The first British soldiers set foot on Gold Beach at 07:25. Even though the operations went fairly well, they had to overcome fierce resistance in the area called La Rivière, between the landing beach and the village of Ver-sur-Mer.Another unit, which landed almost unopposed east of Asnelles, had to deal with a German strongpoint at Le Hamel. The British troops managed to take that stronghold by the end of the day with the support of tanks. In the meantime, additional units had landed and gone further inland. They accomplished the farthest advance on D-Day of all Allied seaborne forces. This swift move made it possible to take Arromanches in the evening and, the day after, the town of Bayeux, which fell into British hands almost undamaged.<iframe class="ql-video" frameborder="0" allowfullscreen="true" src="https://www.youtube.com/embed/-e_KLuBoTug?showinfo=0"></iframe>

 Gold Beach Gold Beach Plaża Gold Gold Beach Gold Beach Gold Beach

By late 1942, the Germans had installed an artillery battery at Pointe du Hoc, a prominent cliff overlooking the English Channel. Composed of six 155mm guns positioned in open concrete gun pits (later under casemates), this battery was able to cover the beaches that had been selected for the landing of American troops; Utah Beach to the west and Omaha Beach to the east.Aware of the threat, the Allies bombed the battery many times before the landing. However, in order to ensure its complete destruction, they entrusted the task of scaling the cliff, seizing the fortifications and disabling the guns to the 2nd US Ranger battalion commanded by Lieutenant Colonel James Earl Rudder.On the morning of D-Day after a perilous ascent with rope ladders and grappling hooks, the U.S. commandos clashed with German gunners in a bloody battle. Once victorious, the Rangers were astonished to find the gun bunkers empty and the guns missing. They appeared to have been recently moved by the Germans. After a short search the Rangers found them hidden in a sunken road nearby...Since 1979, the conservation of this site, threatened by the erosion of the cliff, has been assigned to the American Battle Monuments Commission. Considerable work has been undertaken to allow the public to visit this historical site. Amid a lunar landscape caused by bombs and large calibre shells, one can distinguish many concrete buildings: shelters for staff, anti-aircraft artillery positions, bunkers and cannon and ammunition pits.On the top of the fortifications, at the edge of the cliff, an impressive memorial offers a splendid view of the coast. A Visitor centre stands at the entry of the site, which has free access.&nbsp;The Musée des Rangers at Grandcamp-Maisy presents artefacts and documents on the 2nd Rangers Battalion. <iframe class="ql-video" frameborder="0" allowfullscreen="true" src="https://www.youtube.com/embed/1wiRbRsxJPU?showinfo=0"></iframe>

Pointe du Hoc is a high point between two of the five D-Day landing beaches, Utah and Omaha. It is renowned for the daring assault conducted on 6 June 1944 by the 2nd U.S. Ranger Battalion in an effort to neutralize the German artillery battery there.

By late 1942, the Germans had installed an artillery battery at Pointe du Hoc, a prominent cliff overlooking the English Channel. Composed of six 155 mm guns positioned in open concrete gun pits (later under casemates), this battery was able to cover the beaches that had been selected for the landing of American troops; Utah Beach to the west and Omaha Beach to the east. Aware of the threat, the Allies bombed the battery many times before the landing. However, in order to ensure its complete destruction, they entrusted to the 2nd US Ranger battalion commanded by Lieutenant Colonel James Earl Rudder the task of scaling the cliff, seizing the fortifications and disabling the guns.

On the morning of D-Day after a perilous ascent with rope ladders and grappling hooks, the U.S. commandos clashed with German gunners in a bloody battle. Once victorious, the Rangers were astonished to find the gun bunkers empty and the guns missing. They appeared to be recently moved by the Germans. After a short search the Rangers found them hidden in a sunken road nearby...

Since 1979, the conservation of this site, threatened by the erosion of the cliff, has been assigned to the American Battle Monuments Commission. Considerable work has been undertaken to allow the public to visit this historical site. Amid a lunar landscape caused by bombs and large calibre shells, one can distinguish many concrete buildings: shelters for staff, anti-aircraft artillery positions, bunkers and cannon and ammunition pits. On the top of the fortifications, at the edge of the cliff, an impressive memorial offers a splendid view of the coast.

&nbsp;

Tourist information

A Visitor center stands at the entry of the site. Free access. The Musée des Rangers at Grandcamp-Maisy presents artefacts and documents on the 2nd Rangers Battalion.

[embed]https://www.youtube.com/watch?v=1wiRbRsxJPU[/embed]

NARA / Le Mémorial de Caen

Calvados Tourisme

Pointe du Hoc

Fin 1942, les Allemands avaient installé une batterie d'artillerie à la Pointe du Hoc, un front de falaise surplombant la Manche. Équipée de six canons de 155 mm positionnés dans des trous à canons en béton ouverts (puis sous des casemates), cette batterie était en mesure de couvrir les plages qui avaient été sélectionnées pour le débarquement des troupes américaines : Utah Beach à l'ouest et Omaha Beach à l'est. Conscients de la menace, les Alliés bombardèrent la batterie à plusieurs reprises avant le débarquement. Cependant, afin de garantir sa complète destruction, ils confièrent au 2e bataillon de Rangers américains commandé par le lieutenant-colonel James Earl Rudder, la mission d'escalader la falaise, de s'emparer des fortifications et de désarmer les canons. Dans la matinée du Jour J, après une ascension périlleuse à l'aide d'échelles en corde et de grappins, les commandos américains s'opposèrent aux artilleurs allemands dans une bataille sanglante. Une fois victorieux, les Rangers furent surpris de découvrir des bunkers vides et démunis de canons. Ils avaient été déplacés par les Allemands peu de temps avant. Après quelques recherches, les Rangers les retrouvèrent cachés sur une route voisine en contrebas... Depuis 1979, la conservation de ce site, menacé par l'érosion de la falaise, est confiée à l'American Battle Monuments Commission. Un travail considérable a été réalisé pour permettre au public de visiter ce site historique. Dans un paysage devenu lunaire à cause des bombes et obus de gros calibre, il est possible de distinguer de nombreux édifices en béton : abris pour l'état-major, positions d'artillerie antiaériennes, bunkers et trous à canons et munitions. Au-dessus des fortifications, sur le bord de la falaise, un mémorial impressionnant offre une vue splendide sur la côte. Pointe du Hoc ist ein hoch gelegener Steilküstenabschnitt zwischen zwei der fünf am D-Day benutzten Landungszonen, nämlich Utah Beach und Omaha Beach. Er wurde dadurch bekannt, dass das 2. US Ranger Battalion am 6. Juni 1944 einen kühnen Angriff zur Neutralisierung der dort befindlichen deutschen Artilleriegeschützstellung führte. Do końca 1942 r. Niemcy zainstalowali baterię dział na wzniesionym nad Kanałem La Manche klifie Pointe du Hoc. Bateria złożona z sześciu dział 155 mm, umiejscowionych w betonowych, otwartych gniazdach armatnich (później w kazamatach), była w stanie pokryć ogniem plaże wybrane na lądowanie oddziałów amerykańskich, a więc plażę Utah na zachód i plażę Omaha na wschód. Świadomi zagrożenia, alianci bombardowali baterię wielokrotnie przed lądowaniem. Jednakże, aby zapewnić całkowite jej zniszczenie, powierzyli 2. Amerykańskiemu Batalionowi Rangersów pod wodzą podpułkownika Jamesa Earl Ruddera zadanie wspięcia się na klif, zajęcia fortyfikacji i rozbrojenia dział. Rankiem w dniu D-Day, po arcyniebezpiecznej wspinaczce po drabinach linowych i hakach, komandosi amerykańscy starli się z niemieckimi artylerzystami w krwawej bitwie. Zwyciężywszy, Rangersi stanęli jak wryci, ponieważ stwierdzili, że bunkry artyleryjskie są puste, a dział nie ma. Wyglądało to tak, jakby Niemcy dopiero co je wycofali. Po krótkich poszukiwaniach Rangersi znaleźli je ukryte nieopodal w przełomie drogi. Od 1979 r. utrzymanie miejsca zagrożonego erozją klifu powierzono Komisji ds. Amerykańskich Pomników Bitewnych. Podjęto prace zakrojone na znaczną skalę, żeby pozwolić turystom na odwiedzanie historycznego miejsca. W księżycowym krajobrazie lejów po bombach i pocisków dużego kalibru można zauważyć wiele betonowych budowli: schrony dla obsady, pozycje dział przeciwlotniczych, bunkry i gniazda dział i amunicji. Leżące na szczycie fortyfikacji, na krawędzi klifu miejsce pamięci otwiera wspaniały widok na wybrzeże. Eind 1942 hadden de Duitsers een artilleriebatterij geïnstalleerd bij Pointe du Hoc, een prominente klif met uitzicht over het Kanaal. Samengesteld uit zes 155mm kanonnen in open betonnen geschuts kuilen (later onder kazematten), kon deze batterij de stranden bestrijken die waren uitgekozen voor de landing van de Amerikaanse troepen; Utah Beach in het westen en Omaha Beach in het oosten.De geallieerden waren zich bewust van de dreiging en bombardeerden de batterij vele malen voor de landing. Maar om zeker te zijn van de volledige vernietiging, vertrouwden ze de taak van het beklimmen van de klif, het in beslag nemen van de vestingwerken en het uitschakelen van de kanonnen toe aan het 2e US Ranger bataljon onder bevel van luitenant-kolonel James Earl Rudder.Op de ochtend van D-Day, na een hachelijke beklimming met touwladders en enterhaken, kwamen de Amerikaanse commando's in een bloedig gevecht tegenover de Duitse kanonniers te staan. Eenmaal zegevierend zagen de Rangers tot hun verbazing dat de geschutsbunkers leeg waren en de kanonnen ontbraken. Ze leken onlangs door de Duitsers verplaatst te zijn. Na een korte zoektocht vonden de Rangers ze verborgen in een verzonken weg vlakbij...Sinds 1979 is het behoud van deze site, die bedreigd werd door de erosie van de klif, toegewezen aan de American Battle Monuments Commission. Er is veel werk verricht om het publiek in staat te stellen deze historische plek te bezoeken. Te midden van een maanlandschap, veroorzaakt door bommen en granaten van groot kaliber, zijn vele betonnen gebouwen te onderscheiden: schuilplaatsen voor het personeel, luchtafweergeschutposities, bunkers en kanon- en munitieputten.Op de top van de vestingwerken, aan de rand van de klif, biedt een indrukwekkend gedenkteken een prachtig uitzicht op de kust. Een bezoekerscentrum staat bij de ingang van de site, die gratis toegankelijk is. Het Musée des Rangers in Grandcamp-Maisy presenteert kunstvoorwerpen en documenten over het 2e Rangersbataljon. Alla fine del 1942, le forze tedesche avevano installato una batteria di artiglieria a Pointe du Hoc, una scogliera prominente che domina il Canale della Manica. Composta da sei cannoni da 155 mm posizionati in fosse di cemento aperte (in seguito, casematte), questa batteria era in grado di coprire le spiagge che erano state scelte per lo sbarco delle truppe americane: Utah Beach a ovest e Omaha Beach a est. Consapevoli della minaccia, gli alleati bombardarono la batteria molte volte prima dello sbarco. Tuttavia, per assicurarsi la sua completa distruzione, affidarono al 2° battaglione Ranger degli Stati Uniti comandato dal tenente colonnello James Earl Rudder il compito di scalare la scogliera, prendere le fortificazioni e disabilitare i cannoni. La mattina del D-Day, dopo una pericolosa scalata con scale di corda e rampini, i commando statunitensi si scontrarono con i cannonieri tedeschi in una sanguinosa battaglia. Una volta vittoriosi, i Rangers furono stupiti di trovare i bunker delle armi vuoti e i cannoni mancanti. Sembrava che fossero stati spostati di recente dai tedeschi. Dopo una breve ricerca i Rangers li trovarono nascosti in una strada incassata nelle vicinanze... Dal 1979, la conservazione di questo sito, minacciato dall'erosione della scogliera, è stata assegnata alla American Battle Monuments Commission. Un lavoro considerevole è stato intrapreso per permettere al pubblico di visitare questo sito storico. In un paesaggio lunare causato da bombe e proiettili di grosso calibro, si possono distinguere molti edifici in cemento: rifugi per il personale, postazioni di artiglieria antiaerea, bunker e fosse per cannoni e munizioni. In cima alle fortificazioni, sul bordo della scogliera, un impressionante monumento commemorativo offre una splendida vista sulla costa.&nbsp;Informazioni turistiche Un centro visitatori si trova all'entrata del sito. Accesso libero. Il Musée des Rangers a Grandcamp-Maisy presenta manufatti e documenti sul 2° Battaglione Rangers. By late 1942, the Germans had installed an artillery battery at Pointe du Hoc, a prominent cliff overlooking the English Channel. Composed of six 155mm guns positioned in open concrete gun pits (later under casemates), this battery was able to cover the beaches that had been selected for the landing of American troops; Utah Beach to the west and Omaha Beach to the east.Aware of the threat, the Allies bombed the battery many times before the landing. However, in order to ensure its complete destruction, they entrusted the task of scaling the cliff, seizing the fortifications and disabling the guns to the 2nd US Ranger battalion commanded by Lieutenant Colonel James Earl Rudder.On the morning of D-Day after a perilous ascent with rope ladders and grappling hooks, the U.S. commandos clashed with German gunners in a bloody battle. Once victorious, the Rangers were astonished to find the gun bunkers empty and the guns missing. They appeared to have been recently moved by the Germans. After a short search the Rangers found them hidden in a sunken road nearby...Since 1979, the conservation of this site, threatened by the erosion of the cliff, has been assigned to the American Battle Monuments Commission. Considerable work has been undertaken to allow the public to visit this historical site. Amid a lunar landscape caused by bombs and large calibre shells, one can distinguish many concrete buildings: shelters for staff, anti-aircraft artillery positions, bunkers and cannon and ammunition pits.On the top of the fortifications, at the edge of the cliff, an impressive memorial offers a splendid view of the coast. A Visitor centre stands at the entry of the site, which has free access.&nbsp;The Musée des Rangers at Grandcamp-Maisy presents artefacts and documents on the 2nd Rangers Battalion. <iframe class="ql-video" frameborder="0" allowfullscreen="true" src="https://www.youtube.com/embed/1wiRbRsxJPU?showinfo=0"></iframe>

 Pointe du Hoc Pointe du Hoc Pointe du Hoc Pointe du Hoc Pointe du Hoc Pointe du Hoc

Sword was the code-name for the easternmost of the five landing beaches in Normandy. The stakes were high, the aim to protect the left flank of the Allied bridgehead in Normandy, in liaison with the 6th Airborne Division which had landed between the Orne and Dives rivers. Jointly they were supposed to seize the strategically important city of Caen, fifteen kilometres from Sword beach. The assault was led by the 3rd British Infantry Division, reinforced by the commandos of the 1st and 4th Special Service Brigades and supported by specially adapted tanks.The sector of Sword Beach stretched from Langrune to Ouistreham. Once landed, the commandos neutralised the German strongpoints by attacking them from both sides. The landing on Sword Beach was largely successful. After clearing Ouistreham of hostile units, the 1st Special Service Brigade was able to join the paratroopers at Bénouville and settle on the east bank of the Orne.However, the commandos who had to assure the connection with the Canadian troops landed on Juno Beach, couldn’t make it on the evening of 6 June. They were attacked by the 21st German Panzer Division. Following the loss of 50 of their tanks, the Germans abandoned their positions. Congestion on the beaches and determined resistance by some German strongpoints further inland prevented the British from capturing Caen on 6 June as they had hoped. In the end, more than a month of fighting was necessary to complete the liberation of the city on 9 July 1944.Today there are several sites and items of interest in the Hermanville area. In Hermanville-Plage, a ‘Centaur’ tank that engaged in support of the Royal Marines Commandos stands near the intersection of the rue du Dr Turgis and Rue Amiral Wietzel. Near Hermanville-Bourg a British military cemetery with 1005 graves is located, and the German “Hillman” Strongpoint at Colleville-Montgomery is also interesting to visit.<iframe class="ql-video" frameborder="0" allowfullscreen="true" src="https://www.youtube.com/embed/-e_KLuBoTug?showinfo=0"></iframe>

Sword was the code-name for the easternmost of the five landing beaches in Normandy. Reinforced by commandos and supported by specially adapted tanks, the 3rd British Infantry Division landed here. The men were to gather up with the 6th Airborne Division and capture Caen. This last objective was finally achieved a month later on 9 July.

Sword was the code-name for the easternmost of the five landing beaches in Normandy. The stakes were high. The aim was to protect the left flank of the Allied bridgehead in Normandy, in liaison with the 6th Airborne Division which had landed between the Orne and Dives rivers. Jointly they were supposed to seize the strategically important city of Caen, fifteen kilometres from Sword beach.

The assault was led by the 3rd British Infantry Division, reinforced by the commandos of the 1st and 4th Special Service Brigades and supported by specially adapted tanks. The sector of Sword Beach stretched from Langrune to Ouistreham. Once landed, the commandos neutralized the German strongpoints by attacking them from both sides.

The landing on Sword Beach was largely successful. After clearing Ouistreham of hostile units, the 1st Special Service Brigade was able to join the paratroopers at Bénouville and settle on the east bank of the Orne. Nevertheless, the commandos who had to assure the connection with the Canadian troops landed on Juno Beach, couldn’t make it on the evening of 6 June. They were attacked by the 21st German Panzer Division. After the Germans lost 50 of their tanks, they abandoned their positions.

Congestion on the beaches and determined resistance by some German strongpoints further inland, prevented the British from capturing Caen on 6 June as they had hoped. Eventually more than a month of fighting was necessary to complete the liberation of the city on 9 July 1944.

&nbsp;

Tourist information

There are several sites and items of interest In the Hermanville area. In Hermanville-Plage, a ‘Centaur’ tank which engaged in support of the Royal Marines Commandos stands near the intersection of the rue du Dr Turgis and Rue Amiral Wietzel. Near Hermanville-Bourg a British military cemetery with 1.005 graves is located. The German “Hillman” Strongpoint at Colleville-Montgomery is also interesting to visit.

[embed]https://www.youtube.com/watch?v=-e_KLuBoTug[/embed]

By No 5 Army Film & Photographic Unit, Wilkes (Sgt) [Public domain], via Wikimedia Commons

By Knight (Capt), No 5 Army Film & Photographic Unit [Public domain], via Wikimedia Commons

Sword Beach

Sword était le nom de code de la plage la plus à l'est des cinq plages du débarquement en Normandie. Les enjeux étaient considérables. L'objectif était de protéger le flanc gauche de la tête de pont des Alliés en Normandie, avec l'aide de la 6e division aéroportée qui avait atterri entre l'Orne et la Dives. Ensemble, les deux divisions étaient censées s'emparer de la ville de Caen, d'une importance stratégique, à quinze kilomètres de Sword Beach. L'assaut fut mené par la 3e division d'infanterie britannique, avec le renfort des commandos de la 1ère et de la 4e brigades de service spécial, et le soutien de chars spécialement adaptés.Le secteur de Sword Beach s'étendait de Langrune à Ouistreham. Une fois à terre, les commandos neutralisèrent les bastions allemands en les attaquant des deux côtés. Le débarquement sur Sword Beach connut un franc succès. Après avoir éliminé les unités hostiles de Ouistreham, la 1ère brigade de service spécial fut en mesure de rejoindre les parachutistes à Bénouville et de s'établir sur la rive est de l'Orne.Néanmoins, les commandos qui devaient assurer la jonction avec les troupes canadiennes débarquées sur Juno Beach n'y parvinrent pas le soir du 6 juin. Ils furent attaqués par la 21e division Panzer allemande. Après avoir perdu 50 de leurs chars, les Allemands abandonnèrent leurs positions. L'encombrement sur les plages et la résistance opiniâtre de certains bastions allemands plus à l'intérieur des terres empêchèrent les Britanniques de capturer Caen le 6 juin comme ils l'espéraient. Plus d'un mois de combat fut finalement nécessaire pour libérer la ville le 9 juillet 1944.<iframe class="ql-video" allowfullscreen="true" src="https://www.youtube.com/embed/-e_KLuBoTug?showinfo=0" frameborder="0"></iframe> Sword war der Codename für den östlichsten der fünf Landungsstrände in der Normandie. Es stand viel auf dem Spiel, denn es galt, die linke Flanke des alliierten Brückenkopfes in der Normandie zu schützen, in Verbindung mit der 6. Gemeinsam sollten sie die strategisch wichtige Stadt Caen, fünfzehn Kilometer vom Sword Beach entfernt, einnehmen. Der Angriff wurde von der 3. britischen Infanteriedivision angeführt, die durch die Kommandos der 1. und 4. Special Service Brigades verstärkt und von speziell ausgerüsteten Panzern unterstützt wurde.Der Sektor des Sword Beach erstreckte sich von Langrune bis Ouistreham. Nach der Landung neutralisierten die Kommandos die deutschen Stellungen, indem sie sie von beiden Seiten angriffen. Die Landung am Sword Beach verlief weitgehend erfolgreich. Nachdem Ouistreham von feindlichen Einheiten gesäubert worden war, konnte sich die 1. Special Service Brigade den Fallschirmjägern in Bénouville anschließen und sich am Ostufer der Orne niederlassen.Die Kommandos, die die Verbindung mit den am Juno Beach gelandeten kanadischen Truppen sicherstellen sollten, schafften es jedoch am Abend des 6. Juni nicht. Sie wurden von der 21. deutschen Panzerdivision angegriffen. Nach dem Verlust von 50 ihrer Panzer gaben die Deutschen ihre Stellungen auf. Die Überlastung der Strände und der entschlossene Widerstand einiger deutscher Stellungen im Landesinneren verhinderten, dass die Briten Caen am 6. Juni wie erhofft einnehmen konnten. Am Ende waren mehr als ein Monat Kämpfe nötig, um die Befreiung der Stadt am 9. Juli 1944 zu vollenden.Heute gibt es in der Umgebung von Hermanville mehrere Sehenswürdigkeiten und Objekte von Interesse. In Hermanville-Plage steht an der Kreuzung der Rue du Dr. Turgis und der Rue Amiral Wietzel ein 'Centaur'-Panzer, der zur Unterstützung der Royal Marines Commandos eingesetzt wurde. In der Nähe von Hermanville-Bourg befindet sich ein britischer Soldatenfriedhof mit 1005 Gräbern, und auch der deutsche Stützpunkt "Hillman" in Colleville-Montgomery ist einen Besuch wert.<iframe class="ql-video" allowfullscreen="true" src="https://www.youtube.com/embed/-e_KLuBoTug?showinfo=0" frameborder="0"></iframe> „Sword” był kryptonimem najdalej na wschód wysuniętej spośród wszystkich stref lądowania w Normandii. Stawka była wysoka. Zadaniem lądujących tu sił była ochrona lewej flanki przyczółku alianckiego w Normandii we współpracy z 6. Dywizją Powietrznodesantową, która wylądowała między rzekami Orne i Dives. Wspólnie siły te miały zająć strategicznie ważne miasto Caen, piętnaście kilometrów od plaży Sword. Natarcie prowadziła 3. Brytyjska Dywizja Piechoty wzmocniona przez komandosów z 1. i 4. Brygady Służb Specjalnych i wspierana przez specjalnie adaptowane czołgi. Sektor plaży Sword ciągnął się od Langrune do Ouistreham. Po wylądowaniu komandosi zneutralizowali stanowiska obrony niemieckiej atakując je z dwóch stron. Lądowanie na plaży Sword zakończyło się w większości powodzeniem. Po wyparciu wrogich jednostek z Ouistreham, 1. Brygadzie Służb Specjalnych udało się połączyć ze spadochroniarzami pod Bénouville i zająć pozycję na wschodnim brzegu rzeki Orne. Jednakże, komandosi, którzy mieli zapewnić połączenie z oddziałami kanadyjskimi lądującymi na plaży Juno, nie mogli spełnić zadania wieczorem 6 czerwca. Zostali zaatakowanie przez 21 Niemiecką Dywizję Pancerną. Dopiero po utracie 50 czołgów Niemcy wycofali się. Tłok na plażach i zdecydowany opór ze strony niektórych niemieckich punktów obrony dalej w głąb lądu uniemożliwiły Brytyjczykom zajęcie Caen w dniu 6 czerwca, na co mieli nadzieję. Ostatecznie, wyzwolenie miasta kosztowało ponad miesiąc walk, a uzyskano je 9 lipca 1944 r.<iframe class="ql-video" allowfullscreen="true" src="https://www.youtube.com/embed/-e_KLuBoTug?showinfo=0" frameborder="0"></iframe> Sword was de codenaam voor het meest oostelijke van de vijf landingsstranden in Normandië. De inzet was hoog, het doel was om de linkerflank van het geallieerde bruggenhoofd in Normandië te beschermen, in samenwerking met de 6de Airborne Divisie die geland was tussen de rivieren Orne en Dives. Gezamenlijk moesten ze de strategisch belangrijke stad Caen innemen, vijftien kilometer van Sword Beach. De aanval werd geleid door de 3rd British Infantry Division, versterkt door de commando's van de 1st en 4th Special Service Brigades en ondersteund door speciaal aangepaste tanks.De sector van Sword Beach strekte zich uit van Langrune tot Ouistreham. Eenmaal geland neutraliseerden de commando's de Duitse bolwerken door ze van beide kanten aan te vallen. De landing op Sword Beach was grotendeels succesvol. Nadat Ouistreham was ontruimd van vijandelijke eenheden, kon de 1st Special Service Brigade zich bij de parachutisten bij Bénouville voegen en zich op de oostelijke oever van de Orne vestigen.De commando's die de verbinding moesten verzekeren met de Canadese troepen die op Juno Beach landden, haalden dat echter niet op de avond van 6 juni. Ze werden aangevallen door de 21ste Duitse Panzerdivision. Na het verlies van 50 van hun tanks, gaven de Duitsers hun posities op. De opstoppingen op de stranden en de vastberaden weerstand van enkele Duitse bolwerken verder landinwaarts verhinderden dat de Britten op 6 juni Caen konden veroveren zoals ze gehoopt hadden. Uiteindelijk waren er meer dan een maand van gevechten nodig om de bevrijding van de stad op 9 juli 1944 te voltooien.Vandaag de dag zijn er verschillende bezienswaardigheden in de omgeving van Hermanville. In Hermanville-Plage staat bij de kruising van de Rue du Dr. Turgis en de Rue Amiral Wietzel een 'Centaur' tank die dienst deed ter ondersteuning van de Royal Marines Commandos. Bij Hermanville-Bourg ligt een Britse militaire begraafplaats met 1005 graven en het Duitse 'Hillman' bolwerk bij Colleville-Montgomery is ook interessant om te bezoeken. Sword era il nome in codice della più orientale delle cinque spiagge dello sbarco in Normandia. La posta in gioco era alta. L'obiettivo era quello di proteggere il fianco sinistro della testa di ponte alleata in Normandia, in collegamento con la 6a Divisione Aviotrasportata che era sbarcata tra i fiumi Orne e Dives. Insieme dovevano conquistare la città di Caen, strategicamente importante, a quindici chilometri dalla spiaggia di Sword. L'assalto fu guidato dalla 3ª Divisione di fanteria britannica, rinforzata dai commandos della 1ª e 4ª Brigata di servizio speciale e sostenuta da carri armati appositamente adattati.Il settore di Sword Beach si estendeva da Langrune a Ouistreham. Una volta sbarcati, i commando neutralizzarono i punti di forza tedeschi attaccandoli da entrambi i lati. Lo sbarco a Sword Beach fu un grande successo. Dopo aver liberato Ouistreham dalle unità nemiche, la 1st Special Service Brigade fu in grado di unirsi ai paracadutisti a Bénouville e stabilirsi sulla riva orientale dell'Orne. Tuttavia, i commando che dovevano assicurare il collegamento con le truppe canadesi sbarcate a Juno Beach, non riuscirono nel loro compito la sera del 6 giugno.Furono attaccati dalla 21a divisione Panzer tedesca. Dopo che le forze tedesche persero 50 dei loro carri armati, abbandonarono le loro posizioni. La congestione sulle spiagge e la resistenza determinata di alcuni punti di forza tedeschi più all'interno impedirono agli inglesi di catturare Caen il 6 giugno come avevano sperato. Alla fine fu necessario più di un mese di combattimenti per completare la liberazione della città il 9 luglio 1944.<iframe class="ql-video" allowfullscreen="true" src="https://www.youtube.com/embed/-e_KLuBoTug?showinfo=0" frameborder="0"></iframe> Sword was the code-name for the easternmost of the five landing beaches in Normandy. The stakes were high, the aim to protect the left flank of the Allied bridgehead in Normandy, in liaison with the 6th Airborne Division which had landed between the Orne and Dives rivers. Jointly they were supposed to seize the strategically important city of Caen, fifteen kilometres from Sword beach. The assault was led by the 3rd British Infantry Division, reinforced by the commandos of the 1st and 4th Special Service Brigades and supported by specially adapted tanks.The sector of Sword Beach stretched from Langrune to Ouistreham. Once landed, the commandos neutralised the German strongpoints by attacking them from both sides. The landing on Sword Beach was largely successful. After clearing Ouistreham of hostile units, the 1st Special Service Brigade was able to join the paratroopers at Bénouville and settle on the east bank of the Orne.However, the commandos who had to assure the connection with the Canadian troops landed on Juno Beach, couldn’t make it on the evening of 6 June. They were attacked by the 21st German Panzer Division. Following the loss of 50 of their tanks, the Germans abandoned their positions. Congestion on the beaches and determined resistance by some German strongpoints further inland prevented the British from capturing Caen on 6 June as they had hoped. In the end, more than a month of fighting was necessary to complete the liberation of the city on 9 July 1944.Today there are several sites and items of interest in the Hermanville area. In Hermanville-Plage, a ‘Centaur’ tank that engaged in support of the Royal Marines Commandos stands near the intersection of the rue du Dr Turgis and Rue Amiral Wietzel. Near Hermanville-Bourg a British military cemetery with 1005 graves is located, and the German “Hillman” Strongpoint at Colleville-Montgomery is also interesting to visit.<iframe src="https://www.youtube.com/embed/-e_KLuBoTug?showinfo=0" frameborder="0" class="ql-video"></iframe>

 Sword Beach Sword Beach Plaża Sword Sword Beach Sword Beach Sword Beach

While planning the invasion of Normandy (Operation Overlord), the Allied Command considered it absolutely necessary to have deep-water ports in order to dispatch reinforcements to the continent. However, the Canadian assault against Dieppe on 19 August 1942 had shown how thoroughly the German command had fortified these ports. They could not be captured without significant loss of lives and in the process, the port facilities would be reduced to ruins.The solution found by the Allied staff was to manufacture the components for two artificial ports in Britain, to be towed across the Channel and assembled on site. One of them was planned off the American landing zone called Omaha Beach, (Vierville-sur-Mer), codenamed ‘Mulberry A’, the second (‘Mulberry B’) at Arromanches, off Gold Beach, a British landing zone.The 50th British Infantry Division that landed there on 6 June, captured Arromanches that same evening. The next day, construction began by sinking old ships to form a breakwater. On 14 June, the first floating road was operational. However, a storm swept through the Channel from 19 to 22 June, damaging the ports.‘Mulberry A’ turned out to be completely unusable. Some of its surviving elements were used to repair ‘Mulberry B’, which was not as heavily damaged. In total, 529000 tons of supplies came through Arromanches until its closure on 19 November 1944. It was a remarkable feat of technological prowess, but in retrospect, the endeavour proved to be unnecessary and very costly. The Allies managed to land more men, vehicles and goods via a number of small Normandy ports, and even more directly onto the beaches.

While preparing for Operation Overlord, the Allied strategists decided to build two artificial, pre-fabricated ports in Normandy. These were considered essential for bringing reinforcements and equipment to the Continent. The remains of the port of Arromanches are still visible today as silent witnesses to this bold gamble and stunning technical achievement.

While planning the invasion of Normandy (Operation Overlord), the Allied Command considered it absolutely necessary to have deep-water ports in order to dispatch reinforcements to the continent. However, the Canadian assault against Dieppe on 19 August 1942 had shown how thoroughly the German command had fortified these ports. They could not be captured without significant loss of lives and in the process the port facilities would be reduced to ruins.

The solution found by the Allied staff was to manufacture the components for two artificial ports in Britain, to be towed across the Channel and assembled on site. One of them was planned off the American landing zone called Omaha Beach, (Vierville-sur-Mer), codenamed ‘Mulberry A’, the second (‘Mulberry B’) at Arromanches, off Gold Beach, a British landing zone. The 50th British Infantry Division that landed there on 6 June, captured Arromanches that same evening. The next day, construction began by sinking old ships to form a breakwater. On 14 June, the first floating road was operational. However, a storm swept through the Channel from 19 to 22 June, damaging the ports. ‘Mulberry A’ turned out to be completely unusable. Some of its surviving elements were used to repair ‘Mulberry B’, which was not as heavily damaged.

In total, 529.000 tons of supplies came through Arromanches until its closure on 19 November 1944. It was a remarkable feat of technological prowess, but in retrospect the endeavour proved to be unnecessary and very costly. The Allies managed to land more men, vehicles and goods via a number of small Normandy ports, and even more directly onto the beaches.

CDT 14

Sylvain Guichard

The artificial harbour of Arromanches

Lors de la préparation du débarquement en Normandie (qui constituait l'opération Overlord), les commandants alliés estimèrent qu'il était absolument nécessaire de disposer de ports en eau profonde pour pouvoir envoyer des renforts sur le continent. Cependant, l'attaque des forces canadiennes à Dieppe le 19 août 1942 avait montré à quel point l'Allemagne avait renforcé la défense de ces ports. Ils ne pourraient pas être repris sans devoir payer un lourd tribut, et de tels combats entraîneraient la destruction des infrastructures portuaires.La solution trouvée par les Alliés fut donc de réunir les composants permettant la création de deux ports artificiels au Royaume-Uni, puis de les assembler sur place, de l'autre côté de la Manche. Le premier devait permettre l'arrivée des troupes américaines sur la plage d'Omaha Beach (à Vierville-sur-Mer) et portait le nom de code « Mulberry A ». Le second devait quant à lui permettre l'arrivée des troupes britanniques sur la plage de Gold Beach (à Arromanches) et portait le nom de code « Mulberry B ».La 50e division d'infanterie britannique, qui débarqua le 6 juin, reprit la ville d'Arromanches le soir même. Le lendemain, de vieux navires furent coulés pour débuter la construction du port artificiel. Le 14 juin, la première route flottante était opérationnelle. Toutefois, une tempête s'abattit sur la Manche entre le 19 et le 22 juin, entraînant des dégâts importants sur les ports artificiels.Le « Mulberry A » n'y résista pas et devint complètement inutilisable. Les éléments pouvant être récupérés furent utilisés pour réparer le « Mulberry B », qui avait subi moins de dommages. Au total, 529 000 tonnes d'équipements furent déchargées à Arromanches jusqu'à la cessation de son activité le 19 novembre 1944. Il s'agissait d'une prouesse technique remarquable, mais cet effort se révéla a posteriori très coûteux et pas vraiment nécessaire. En effet, les Alliés parvinrent à faire débarquer plus d'hommes, de véhicules et d'équipements via des petits ports situés en Normandie, et encore davantage directement sur les plages... In Vorbereitung der Operation Overlord entschieden die alliierten Strategen, dass zwei vorgefertigte, künstliche Häfen in der Normandie gebraucht würden. Sie galten als unverzichtbar für den Transport von Verstärkung und Ausrüstung auf das Festland. Die Überreste des Hafens von Arromanches sind heute noch als stille Zeugen dieser beeindruckenden technischen Leistung zu sehen. Planując inwazję w Normandii (operacja Overlord), dowództwo sił sprzymierzonych stwierdziło, że absolutną koniecznością jest mieć do dyspozycji głębokowodne porty, aby móc przerzucać posiłki na kontynent. Jednakże, kanadyjski atak na Dieppe w dniu 19 sierpnia 1942 r. pokazał, jak drobiazgowo niemieckie dowództwo ufortyfikowało porty. Nie było mowy o tym, żeby je przechwycić bez poważnych strat w ludziach, a poza tym w toku walk same urządzenia portowe ległyby w gruzach. Rozwiązanie wypracowane przez sztab aliancki polegało na wyprodukowaniu na terenie Wielkiej Brytanii prefabrykowanych elementów dwóch sztucznych portów, które zostały następnie przeholowane na drugą stronę Kanału La Manche i zmontowane na miejscu. Jeden z dwóch portów został przewidziany tuż obok amerykańskiej strefy lądowania, zwanej Plażą Omaha (w Vierville-sur-Mer) o kryptonimie „Mulberry A”, zaś drugi („Mulberry B”) w Arromanches obok Plaży Gold będącej brytyjską strefą lądowania. 50. Brytyjska Dywizja Piechoty, która wylądowała tam w dniu 6 czerwca, przechwyciła Arromanches tego samego wieczora. Następnego dnia uruchomiono budowę, a rozpoczęto ją od zatopienia starych wraków. W dniu 14 czerwca pierwszy pomost pontonowy był gotowy. Jednakże, między 19 a 22 czerwca nad Kanałem przeszedł sztorm uszkadzając porty. Okazał się, że „Mulberry A” nie nadaje się w ogóle do użytku. Wybrane pozostałe po nim elementy spożytkowano do naprawy „Mulberry B”, który nie doznał równie ciężkich uszkodzeń. Łącznie, do momentu zamknięcia w dniu 19 listopada 1944 r., przez Arromanches przerzucono 529.000 ton zaopatrzenia. Było to znakomite osiągnięcie umiejętności technicznych, ale patrząc retrospektywnie wysiłek okazał się niepotrzebny i zbyt kosztowny. Ostatecznie, aliantom udało się przerzucić więcej ludzi, sprzętu i oprowiantowania przez szereg małych portów w Normandii, a nawet bezpośrednio z plaż... Gedurende de planning van de invasie van Normandië (Operatie Overlord) vond de geallieerde militaire staf het absoluut noodzakelijk om over diepwaterhavens te beschikken. Alleen zo konden de nodige versterkingen naar het continent komen. Maar de Canadese proef-aanval op Dieppe op 19 augustus 1942, had laten zien hoe zwaar de Duitsers deze havens hadden versterkt. Die konden niet worden veroverd zonder een aanzienlijk verlies van levens, terwijl van de havens alleen ruïnes zouden overblijven. De oplossing van de geallieerden was om in Groot-Brittannië onderdelen voor twee kunstmatige havens te vervaardigen, over het Kanaal te slepen en ter plekke te monteren. Eén haven was gepland in de Amerikaanse landingszone genaamd Omaha Beach (Vierville-sur-Mer), codenaam 'Mulberry A', de tweede ('Mulberry B') in Arromanches bij Gold Beach, de Britse landingszone. De 50e Britse Infanteriedivisie die hier landde op 6 juni, veroverde Arromanches diezelfde avond. De volgende dag begon de bouw met het afzinken van oude schepen. Op 14 juni was de eerste drijvende weg operationeel. Maar van 19 tot 22 juni raasde een storm door het Kanaal en beschadigde de havens. Mulberry A bleek volledig onbruikbaar. Sommige van de resterende elementen werden hergebruikt voor het repareren van Mulberry B, die niet zo zwaar was beschadigd. In totaal kwam 529.000 ton goederen door de haven van Arromanches, tot aan de sluiting op 19 november 1944. Een opmerkelijke prestatie van technologisch vernuft. Maar achteraf gezien was de hele onderneming eigenlijk niet nodig. De geallieerden waren er namelijk in geslaagd om meer mensen, voertuigen en goederen op het vasteland te krijgen via een aantal kleine Normandische havens en zelfs direct via de stranden... Toeristische informatie Betaald parkeren (€ 3,-). Vanaf de parkeerplaats rijdt er in het hoogseizoen een gratis toeristentrein naar het centrum. Er is ook een voetpad, maar dat is een flinke klim. Bij de panoramatafel bevindt zich het Arromanches Museum 360’. Hier kun je een 20 minuten durende HD film zien op 9 schermen over de slag om Normandië. While planning the invasion of Normandy (Operation Overlord), the Allied Command considered it absolutely necessary to have deep-water ports in order to dispatch reinforcements to the continent. However, the Canadian assault against Dieppe on 19 August 1942 had shown how thoroughly the German command had fortified these ports. They could not be captured without significant loss of lives and in the process, the port facilities would be reduced to ruins.The solution found by the Allied staff was to manufacture the components for two artificial ports in Britain, to be towed across the Channel and assembled on site. One of them was planned off the American landing zone called Omaha Beach, (Vierville-sur-Mer), codenamed ‘Mulberry A’, the second (‘Mulberry B’) at Arromanches, off Gold Beach, a British landing zone.The 50th British Infantry Division that landed there on 6 June, captured Arromanches that same evening. The next day, construction began by sinking old ships to form a breakwater. On 14 June, the first floating road was operational. However, a storm swept through the Channel from 19 to 22 June, damaging the ports.‘Mulberry A’ turned out to be completely unusable. Some of its surviving elements were used to repair ‘Mulberry B’, which was not as heavily damaged. In total, 529000 tons of supplies came through Arromanches until its closure on 19 November 1944. It was a remarkable feat of technological prowess, but in retrospect, the endeavour proved to be unnecessary and very costly. The Allies managed to land more men, vehicles and goods via a number of small Normandy ports, and even more directly onto the beaches.

 Port artificiel d’Arromanches Der künstliche Hafen von Arromanches Sztuczny port w zatoce Arromanches De kunstmatige haven van Arromanches  The artificial harbour of Arromanches

Les Braves Memorial Monument can be found on the centre of Omaha Beach in Normandy, France. The monument consists of three elements: ‘The Wings of Hope’, ‘Rise, Freedom!’ and ‘The Wings of Fraternity’. An explanation of the monument stands  on the Boulevard of Omaha Beach. <iframe class="ql-video" frameborder="0" allowfullscreen="true" src="https://www.youtube.com/embed/LKMlaf-EcWU?showinfo=0"></iframe>

Les Braves Memorial Monument can be found on the centre of Omaha Beach in Normandy, France. The monument consists of three elements: ‘The Wings of Hope’, ‘Rise, Freedom!’ and ‘The Wings of Fraternity’. An explanation of the monument stands  on the Boulevard of Omaha Beach.

[embed]https://www.youtube.com/watch?v=LKMlaf-EcWU[/embed]

Dynamosquito via Flickr


Dennis Jarvis via Wiki Commons

Appaloosa via Flickr

Les Braves Omaha Beach Memorial

Monument Memorial Les Braves is te vinden in het centrum van Omaha Beach in Normandië, Frankrijk. Het monument bestaat uit drie elementen: 'The of Hope', 'Rise, Freedom!' En 'The Wings of Fraternity'. Een verklaring van het monument staat op vleugels aan de boulevard van Omaha Beach. Pomnik Les Braves na plaży Omaha znajduje się pośrodku plaży Omaha we francuskiej Normandii. Pomnik składa się z trzech elementów: „Skrzydła nadziei”, „Wzleć, Wolności!” oraz ”Braterskie skrzydła”. Dodatkowe informacje dotyczące pomnika są umieszczone na bulwarze przy plaży Omaha. Das Les Braves Omaha Beach Memorial befindet sich im Zentrum des Omaha Beach. Es setzt sich aus drei Elementen zusammen: „The Wings of Hope“ (Flügel der Hoffnung), „Rise, Freedom!“ (Erhebe dich, Freiheit!) und „The Wings of Fraternity“ (Flügel der Brüderlichkeit). Am Boulevard von Omaha Beach gibt es eine Informationstafel zur Erläuterung des Denkmals. Le monument commémoratif Les Braves se dresse au centre de la plage normande Omaha Beach, en France. Cet ensemble monumental est composé de trois sculptures : « Les ailes de l’espoir », « Debout la liberté ! » et « Les ailes de la Fraternité ». Une description du monument est affichée sur le boulevard longeant la plage. Les Braves Memorial Monument can be found on the centre of Omaha Beach in Normandy, France. The monument consists of three elements: ‘The Wings of Hope’, ‘Rise, Freedom!’ and ‘The Wings of Fraternity’. An explanation of the monument stands  on the Boulevard of Omaha Beach. <iframe class="ql-video" frameborder="0" allowfullscreen="true" src="https://www.youtube.com/embed/LKMlaf-EcWU?showinfo=0"></iframe>

 Monument Memorial Les Braves Pomnik Les Braves na Plaży Omaha Denkmal „Les Braves“ am Omaha Beach Monument Les Braves d'Omaha Beach Les Braves Omaha Beach Memorial

Shortly after midnight on 6 June 1944, D-Day began with the landing of American and British airborne troops on French soil. The 82nd and 101st U.S. Airborne Divisions were tasked to establish a bridgehead on the Western flank of the Allied assault. 13.348 paratroopers jumped from 821 Douglas C-47 planes, while 4.400 soldiers were transported in gliders. Their mission was to back up the landing of the American infantry troops at Utah Beach and to help them take Cherbourg as fast as possible. To start with, the 82nd Division led by General Matthew B. Ridgway was to take Sainte-Mère-Église, a village on the main road linking Caen to Cherbourg, which was a likely route for a German counterattack. The paratroopers also blew up a number of bridges to prevent German reinforcements coming in from the south, and to establish strategic bridgeheads for further military operations. The 101st airborne division under General Maxwell D. Taylor had to secure a safe exit from the landing beaches. Units of this division also conducted raids against inland targets like the German gun battery located in Saint-Martin-de-Varreville and a number of bridges leading to Carentan. As the transport aircraft and the gliders closed in on the French coast, scouts marked out six drop zones with beacons and lights. This approach was successful in only one of these zones: most paratroopers landed outside the designated areas. Confusion thus prevailed as the different units could not gather up. Still, the two U.S. airborne divisions were able to accomplish most of their missions. Most importantly, Sainte-Mère-Église was liberated in the early hours of 6 June. In the afternoon the Germans managed a counterattack, but the lightly armed airborne troops held out until the next day when they were reinforced by tanks from nearby Utah Beach.

Shortly after midnight on 6 June 1944, D-Day began with the landing of American and British airborne troops on French soil. Two U.S. Airborne Divisions were tasked to establish a bridgehead in the sector of Sainte-Mère-Église, to back up the landing of the U.S. infantry on Utah Beach.

Shortly after midnight on 6 June 1944, D-Day began with the landing of American and British airborne troops on French soil. The 82nd and 101st U.S. Airborne Divisions were tasked to establish a bridgehead on the Western flank of the Allied assault. 13.348 paratroopers jumped from 821 Douglas C-47 planes, while 4.400 soldiers were transported in gliders. Their mission was to back up the landing of the American infantry troops at Utah Beach and to help them take Cherbourg as fast as possible.

To start with, the 82nd Division led by General Matthew B. Ridgway was to take Sainte-Mère-Église, a village on the main road linking Caen to Cherbourg, which was a likely route for a German counterattack. The paratroopers also blew up a number of bridges to prevent German reinforcements coming in from the south, and to establish strategic bridgeheads for further military operations.

The 101st airborne division under General Maxwell D. Taylor had to secure a safe exit from the landing beaches. Units of this division also conducted raids against inland targets like the German gun battery located in Saint-Martin-de-Varreville and a number of bridges leading to Carentan.

As the transport aircraft and the gliders closed in on the French coast, scouts marked out six drop zones with beacons and lights. This approach was successful in only one of these zones: most paratroopers landed outside the designated areas. Confusion thus prevailed as the different units could not gather up. Still, the two U.S. airborne divisions were able to accomplish most of their missions. Most importantly, Sainte-Mère-Église was liberated in the early hours of 6 June. In the afternoon the Germans managed a counterattack, but the lightly armed airborne troops held out until the next day when they were reinforced by tanks from nearby Utah Beach.

The U.S. Airlandings in Normandy

 Peu après minuit le 6 juin 1944, le Jour J débuta avec l'atterrissage des troupes aéroportées américaines et britanniques sur le sol français. Les 82e et 101e divisions aéroportées américaines reçurent la mission d'établir une tête de pont sur le flanc ouest de l'assaut des Alliés. 13 348 parachutistes furent largués de 821 avions Douglas C-47, tandis que 4 400 soldats furent transportés en planeurs. Leur mission consistait à sécuriser le débarquement des troupes d'infanterie américaines sur Utah Beach et de les aider à s'emparer de Cherbourg le plus vite possible. Pour commencer, la 82e division, sous le commandement du général Matthew B. Ridgway, devait s'emparer de Sainte-Mère-Église, un village situé sur la route principale reliant Caen à Cherbourg et menacé d'une contre-attaque allemande. Les parachutistes firent également exploser un certain nombre de ponts pour freiner les renforts allemands en provenance du sud et établir des têtes de pont stratégiques pour des opérations militaires ultérieures. La 101e division aéroportée sous le commandement du général Maxwell D. Taylor devait sécuriser la sortie des plages du débarquement. Les unités de cette division entreprirent également des raids contre les défenses intérieures telles que la batterie de canons allemande située à Saint-Martin-de-Varreville et un certain nombre de ponts sur la route de Carentan. Les éclaireurs balisèrent six zones de parachutage à l'aide de phares et de lumières pour les aéronefs de transport et les planeurs qui approchaient de la côte française. Cette méthode ne fut efficace que sur l'une des zones : la plupart des parachutistes atterrirent hors des zones balisées. Les différentes unités ne parvenant pas à se rassembler, une certaine confusion régna. Néanmoins, les deux divisions aéroportées américaines parvinrent à accomplir la plupart de leurs missions. Plus important encore, Sainte-Mère-Église fut libérée aux premières heures du 6 juin. Dans l'après-midi, les Allemands lancèrent une contre-attaque, mais les troupes aéroportées légèrement armées parvinrent à résister jusqu'à l'arrivée, le lendemain, de chars de renfort en provenance de la plage voisine, Utah Beach. Krótko po północy, w dniu 6 czerwca 1944 r., rozpoczęła się operacja D-Day, a jej pierwszą fazą było lądowanie amerykańskich i brytyjskich oddziałów powietrznodesantowych na ziemi francuskiej. 82. i 101. Dywizja Powietrznodesantowa USA otrzymała za zadanie utworzyć przyczółek na zachodniej flance linii natarcia aliantów. 13.348 spadochroniarzy przewiozło 821 samolotów Douglas C-47, zaś 4.400 żołnierzy przetransportowano szybowcami. Ich misją było wesprzeć lądowanie oddziałów piechoty amerykańskiej na plaży Utah i pomóc jej jak najszybciej zająć Cherbourg. Na początku, 82. Dywizja pod dowództwem generała Matthew B. Ridgway’a miała zająć Sainte-Mère-Église, wioskę na głównej drodze z Caen do Cherbourga, która wyznaczała prawdopodobną trasę kontrataku niemieckiego. Spadochroniarze wysadzili też szereg mostów, aby zapobiec dostarczeniu posiłków Niemcom z południa i założyć strategiczne przyczółki do dalszych operacji militarnych. 101. Dywizja Powietrznodesantowa pod dowództwem generała Maxwella D. Taylora miała zapewnić bezpieczne wyjście z plaż lądowania. Jednostki tej dywizji przeprowadzały też wypady w głąb lądu na cele takie jak niemiecka bateria dział w Saint-Martin-de-Varreville i szereg mostów wiodących do Carentan. Ponieważ wszystkie samoloty transportowe i szybowce zmierzały na francuskie wybrzeże, zwiadowcy wyznaczyli sześć stref zrzutu punktami sygnalizacyjnymi i świetlnymi. Podejście to sprawdziło się tylko w jednej ze stref, natomiast większość spadochroniarzy lądowała poza wyznaczonymi obszarami. Powstało zamieszanie, ponieważ poszczególne jednostki nie mogły się zebrać. Mimo to, dwie amerykańskie dywizje powietrznodesantowe były w stanie wykonać większość postawionych przed nimi zadań. Co ważniejsze, we wczesnych godzinach 6 czerwca wyzwolono Sainte-Mère-Église. Po południu Niemcom udało się przypuścić kontratak, ale lekko uzbrojeni spadochroniarze utrzymali pozycje do następnego dnia, kiedy to wsparły ich czołgi z pobliskiej plaży Utah. Even na middernacht op 6 juni 1944 begon D-Day met luchtlandingen van Amerikaanse en Britse para’s op Frans grondgebied. Twee Amerikaanse luchtlandingsdivisies hadden de opdracht een bruggenhoofd bij Sainte-Mère-Église te vestigen om de landingen van de Amerikaanse infanterie op Utah Beach te dekken.
Even na middernacht op 6 juni 1944 begon D-Day met de luchtlandingen van Amerikaanse en Britse para’s op Frans grondgebied. De 82e en de 101e Amerikaanse luchtlandingsdivisies hadden de opdracht een bruggenhoofd te vestigen op de westflank van de geallieerde aanval. 13.348 para’s sprongen uit 821 Douglas C-47 vliegtuigen terwijl 4.400 soldaten landden met zweefvliegtuigen. Hun opdracht was om de landingen van de Amerikaanse infanterie op Utah Beach te dekken en gezamelijk zo snel mogelijk Cherbourg in te nemen. De 82e Divisie onder leiding van generaal Matthew B. Ridgway moest Sainte-Mère-Église veroveren, een dorp op de hoofdweg tussen Caen en Cherbourg. Dit was de meest waarschijnlijke weg voor een Duitse tegenaanval. De para’s bliezen een aantal bruggen op om te voorkomen dat de Duitsers versterkingen vanuit het zuiden zouden aanrukken en ze vestigden op een aantal strategische punten een bruggenhoofd voor latere acties. De 101e Luchtlandingsdivisie onder leiding van generaal Maxwell D. Taylor moest de uitgangen van de landingsstranden veilig stellen. Ook moesten ze doelen landinwaarts aanvallen, zoals de Duitse geschutsbatterij bij Saint-Martin-de-Varreville en een aantal bruggen richting Carentan. Om de naderende transport- en zweefvliegtuigen de weg te wijzen, hadden scouts de zes landingsplaatsen gemarkeerd met lichtbakens. Deze aanpak werkte maar op één plek. De meeste para’s landden ver buiten hun toegewezen zone. Het resultaat was een grote verwarring, omdat de eenheden elkaar niet konden vinden. Toch wisten de twee Amerikaanse divisies de meeste van hun doelen te bereiken. Het belangrijkste was de bevrijding van Sainte-Mère-Église vroeg in de ochtend. In de middag begonnen de Duitsers de verwachte tegenaanval, die door de licht bewapende luchtlandingstroepen werd afgeslagen. De volgende dag werden ze bijgestaan door de tanks die geland waren op Utah Beach. Am 6. Juni 1944, kurz nach Mitternacht, begann mit der Landung amerikanischer und britischer Luftlandeeinheiten auf französischem Gebiet der D-Day. Zwei amerikanische Luftlandedivisionen sollten einen Brückenkopf im Gebiet von Sainte-Mère-Église errichten, um die Landung der US-Infanterie am Küstenabschnitt Utah Beach zu sichern.
Am 6. Juni 1944, kurz nach Mitternacht, landeten amerikanische und britische Luftlandeeinheiten auf französischem Gebiet: der D-Day hatte begonnen. Die 82. und die 101. US-Luftlandedivisionen hatten den Auftrag, einen Brückenkopf an der Westflanke des alliierten Angriffs zu errichten. 13.348 Fallschirmjäger sprangen aus 821 Douglas C-47 Flugzeugen ab, 4.400 Soldaten wurden in Lastenseglern herangeflogen. Sie sollten die Landung amerikanischer Infanterieeinheiten am Küstenabschnitt Utah Beach sichern und diese dabei unterstützen, Cherbourg so schnell wie möglich einzunehmen. Die 82. Division unter dem Befehl von General Matthew B. Ridgway sollte nach Sainte-Mère-Église, eine Ortschaft an der Hauptstraße zwischen Caen und Cherbourg, vorstoßen, denn aus dieser Richtung musste man Gegenangriffe der Deutschen erwarten. Die Fallschirmjäger sprengten außerdem einige Brücken, um von Süden her anrückende deutsche Verstärkungen zu stoppen und strategische Brückenköpfe für weitere Operationen zu errichten. Die 101. Luftlandedivision unter General Maxwell D. Taylor musste das sichere Ausbrechen von den Landungsstränden gewährleisten. Einige Einheiten der Division führten auch Überraschungsangriffe gegen Ziele tiefer im Land, wie die deutsche Artillerie-Stellung in Saint-Martin-de-Varreville und einige Brücken auf der Straße nach Carentan. Als die Transportflugzeuge und Lastensegler sich der französischen Küste näherten, markierten Aufklärer mit Lichtern und Signalfeuern sechs Landezonen, was allerdings nur in einer Zone erfolgreich war, denn die meisten Fallschirmjäger landeten außerhalb der für sie vorgesehenen Sektoren. Da die Soldaten Probleme hatten, ihre Einheiten zu finden, kam es zu einiger Verwirrung. Trotzdem gelang es den beiden Luftlandedivisionen, die meisten ihrer Ziele zu erreichen. Am wichtigsten war, dass Sainte-Mère-Église in den frühen Morgenstunden des 6. Juni befreit wurde. Am Nachmittag starteten deutsche Einheiten zwar einen Gegenangriff, doch die Fallschirmjäger, obwohl nur leicht bewaffnet, hielten die Stellung, bis ihnen am Tag darauf vom nahegelegenen Utah Beach anrückende Panzereinheiten zu Hilfe kamen. Touristische Informationen Am Marktplatz von Sainte-Mère-Église befindet sich ein Tourismusbüro. Shortly after midnight on 6 June 1944, D-Day began with the landing of American and British airborne troops on French soil. The 82nd and 101st U.S. Airborne Divisions were tasked to establish a bridgehead on the Western flank of the Allied assault. 13.348 paratroopers jumped from 821 Douglas C-47 planes, while 4.400 soldiers were transported in gliders. Their mission was to back up the landing of the American infantry troops at Utah Beach and to help them take Cherbourg as fast as possible. To start with, the 82nd Division led by General Matthew B. Ridgway was to take Sainte-Mère-Église, a village on the main road linking Caen to Cherbourg, which was a likely route for a German counterattack. The paratroopers also blew up a number of bridges to prevent German reinforcements coming in from the south, and to establish strategic bridgeheads for further military operations. The 101st airborne division under General Maxwell D. Taylor had to secure a safe exit from the landing beaches. Units of this division also conducted raids against inland targets like the German gun battery located in Saint-Martin-de-Varreville and a number of bridges leading to Carentan. As the transport aircraft and the gliders closed in on the French coast, scouts marked out six drop zones with beacons and lights. This approach was successful in only one of these zones: most paratroopers landed outside the designated areas. Confusion thus prevailed as the different units could not gather up. Still, the two U.S. airborne divisions were able to accomplish most of their missions. Most importantly, Sainte-Mère-Église was liberated in the early hours of 6 June. In the afternoon the Germans managed a counterattack, but the lightly armed airborne troops held out until the next day when they were reinforced by tanks from nearby Utah Beach.

 Le débarquement aérien américain en Normandie Lądowania Amerykanów w Normandii De Amerikaanse luchtlandingen in Normandië Die Luftlandeoperation der US-Streitkräfte in der Normandie The U.S. Airlandings in Normandy

During the occupation of France, the German Navy set up a huge 4 x 210 mm gun battery in Crisbecq, a small village located in the Saint-Marcouf district. This battery represented a real danger for the ships transporting American troops to the Utah Beach landing areas. For that reason it was heavily bombarded by Allied aircraft in the early days of spring 1944, as well as in the night of 5 June.However, the battery suffered little damage and on the morning of 6 June it opened fire on the Allied naval forces. In the ensuing artillery battle the fleet soon got the upper hand. Then, German forces aimed their remaining operational cannon towards the Utah Beach seashores. In the morning of 7 June, many American soldiers from the 22nd Infantry Regiment (4th Division) died in a vain attempt to take the German position. The 400 German soldiers commanded by the Oberleutnant zur See (naval lieutenant) Walter Ohmsen stubbornly resisted the assaults of the American ground troops and paratroopers. The German garrison finally withdrew on the night of 11 June.Since 2004, a museum located on the site of the German battery has been open to the public. Inside, visitors can discover a number of fortified buildings, typical of the Atlantic Wall shelters which could accommodate soldiers, anti-aircraft cannon, machine guns, but also a kitchen or a nursery. Though the guns have been removed, visitors can discover a wealth of war items, weapons and uniforms enabling them to visualise the living conditions of German soldiers before the Allied landings.

The Saint-Marcouf (or Crisbecq) artillery battery played a major role during the D-Day landings on 6 June 1944, as it challenged the Allied fleet in front of Utah Beach and offered resistance to the progress of American forces. The museum enables visitors to discover how the defence of the German army along the ‘Atlantic Wall’ was organised.

During the occupation of France, the German Navy set up a huge 4 x 210 mm gun battery in Crisbecq, a small village located in the Saint-Marcouf district.

This battery represented a real danger for the ships transporting American troops to the Utah Beach landing areas. For that reason it was heavily bombarded by Allied aircraft in the early days of spring 1944, as well as in the night of 5 June.

Yet, the battery suffered little damage and, in the morning of 6 June, it opened fire on the Allied naval forces. In the ensuing artillery battle the fleet soon got the upper hand.
Then, German forces aimed their remaining operational cannon towards the Utah Beach seashores. In the morning of 7 June, many American soldiers from the 22nd Infantry Regiment (4th Division) died in a vain attempt to take the German position.

The 400 German soldiers commanded by the Oberleutnant zur See (naval lieutenant) Walter Ohmsen stubbornly resisted the assaults of the American ground troops and paratroopers. The German garrison finally withdrew in the night of 11 June.

Since 2004, a museum located on the site of the German battery has been open to the public. Inside, visitors will discover a number of fortified buildings, typical of the Atlantic Wall shelters which could accommodate soldiers, anti-aircraft cannon, machine guns, but also a kitchen or a nursery.

Though the guns have been removed, visitors can discover a wealth of war items, weapons and uniforms enabling them to visualize the living conditions of German soldiers before the Allied landings.

Services américains d'information / Le Mémorial de Caen

The Crisbecq Battery Museum

Pendant l'occupation en France, la marine allemande établit une batterie conséquente de 4 canons de 210 mm à Crisbecq, petit hameau situé dans la commune de Saint-Marcouf. Cette batterie constituait un réel danger pour les bateaux transportant les troupes américaines vers les zones de débarquement d’Utah Beach. C'est pour cette raison qu'elle fut lourdement bombardée par les avions alliés aux premiers jours du printemps 1944, ainsi que dans la nuit du 5 juin.Cependant, la batterie subit peu de dommages et, dans la matinée du 6 juin, elle ouvrit le feu sur les forces navales alliées. Dans la bataille d'artillerie qui suivit, la flotte prit rapidement le dessus. C'est pourquoi les forces allemandes dirigèrent leur dernier canon opérationnel sur le littoral d’Utah Beach. Dans la matinée du 7 juin, de nombreux soldats américains du 22e régiment d'infanterie (4e division) moururent après une vaine tentative pour prendre la position allemande. Les 400 soldats allemands sous le commandement du Oberleutnant zur See (lieutenant de vaisseau) Walter Ohmsen résistèrent obstinément aux assauts des troupes au sol et des parachutistes américains. La garnison allemande se retira finalement dans la nuit du 11 juin.Depuis 2004, un musée situé sur le site de la batterie allemande est ouvert au public. À l'intérieur, les visiteurs peuvent découvrir un certain nombre de constructions fortifiées, typiques des abris du Mur de l'Atlantique qui pouvaient accueillir soldats, canons antiaériens, mitrailleuses, mais également une cuisine ou une infirmerie. Malgré le retrait des canons, les visiteurs peuvent découvrir une panoplie de matériels de guerre, d'armes et d'uniformes, et ainsi découvrir les conditions de vie des soldats allemands avant le débarquement des Alliés. Da sie für die Schiffe, die amerikanische Truppen zu den Landungsgebieten am Küstenabschnitt Utah Beach transportieren sollten, eine große Gefahr darstellte, wurde sie im Frühjahr 1944 und in der Nacht zum 5. Juni Ziel schwerer alliierter Luftangriffe. Die dabei zugefügten Schäden bleiben aber gering, so dass die alliierte Marine am Morgen des 6. Juni von dort unter Beschuss genommen werden konnte. Im darauf folgenden Artilleriegefecht gewannen die Schiffgeschütze der Flotte bald die Oberhand. Die letzte noch einsatzfähige Kanone richteten die Deutschen schließlich auf die Küste am Utah Beach. Am Morgen des 7. Juni starben viele amerikanische Soldaten des 22. Infanterieregiments (4. Division) beim vergeblichen Versuch, die deutsche Stellung zu nehmen. Die 400 deutschen Soldaten unter dem Befehl von Oberleutnant zur See Walter Ohmsen schlugen die Angriffe der amerikanischen Bodentruppen und Fallschirmjäger immer wieder zurück. In der Nacht des 11. Juni zog sich die deutsche Garnison schließlich zurück. Seit 2004 befindet sich ein der Öffentlichkeit zugängliches Museum auf dem Gelände der ehemaligen Geschützstellung. Hier können die Besucher mehrere befestigte, für die Bunker am Atlantikwall typische Gebäude sehen, in denen die Soldaten untergebracht und die mit Fliegerabwehrgeschützen und Maschinengewehren, aber auch einer Küche und einer Krankenstation, ausgerüstet waren. Auch wenn die Geschütze entfernt worden sind, findet der Besucher dort eine große Zahl von Kriegsmaterial, Waffen und Uniformen vor, anhand derer er sich ein Bild von den Lebensbedingungen der deutschen Soldaten vor der Landung der Alliierten machen kann. W okresie okupacji Francji, niemiecka marynarka wojenna wzniosła baterię olbrzymich dział 4 x 210 mm w Crisbecq, małej wiosce w okręgu Saint-Marcouf. Bateria ta była poważnym zagrożeniem dla statków transportujących oddziały amerykańskie do miejsc lądowania na plaży Utah. Z tego powodu na początku wiosny 1944 r., a także nocą 5 czerwca, była intensywnie bombardowana przez lotnictwo alianckie. Mimo to, sama bateria ucierpiała niewiele, a rankiem 6 czerwca otworzyła ogień na morskie siły sprzymierzone. W bitwie artyleryjskiej, która się w ten sposób wywiązała, flota wkrótce odniosła zwycięstwo. Wówczas, siły niemieckie wycelowały pozostałe sprawne jeszcze działa na samą plażę Utah. Rankiem 7 czerwca wielu żołnierzy amerykańskich z 22. Pułku Piechoty (4. Dywizja) zginęło podejmując nieskuteczne próby opanowania pozycji niemieckiej. 400 żołnierzy niemieckich pod komendą Oberleutnant zur See (porucznika marynarki wojennej) Waltera Ohmsena uparcie odpierało ataki amerykańskich sił lądowych i spadochronowych. Garnizon niemiecki wycofał się w końcu w nocy 11 czerwca. Od 2004 r. istnieje tu otwarte do zwiedzania muzeum mieszczące się w obiektach niemieckiej baterii. Tam, zwiedzający odkryją szereg ufortyfikowanych konstrukcji, typowych schronów Wału Atlantyckiego, które mogły mieścić kwatery żołnierskie, pomieszczenia działka przeciwlotniczego, karabinów maszynowych, a także kuchnię lub salę chorych. Choć same działa usunięto, zwiedzający odkryją ogromne bogactwo artefaktów wojennych, broni i mundurów, które umożliwią im wyobrażenie sobie warunków bytowania niemieckich żołnierzy przed lądowaniem aliantów. Tijdens de bezetting van Frankrijk bouwde de Duitse marine een grote 4 x 210 mm kanonstelling in Crisbecq, een klein dorp in het Saint-Marcouf district. Deze batterij was een serieus gevaar voor de schepen die Amerikaanse troepen naar Utah Beach brachten. Om die rede werd het zwaar gebombardeerd in de lente van 1944 en in de nacht van 5 juni. Hoewel de batterij licht was beschadigd opende het die ochtend van 6 juni het vuur op de geallieerde vloot. In het daarop volgende artillerieduel kreeg de vloot snel de overhand. Toen richtten de Duitse eenheden hun enig overgebleven kanon op de stranden van Utah Beach. In de morgen van 7 juni stierven een groot aantal soldaten van het Amerikaanse 22e Infanterieregiment (4e Divisie) in een vergeefse poging de Duitse versterking in te nemen. De 400 Duitse soldaten onder leiding van Oberleutnant zur See (marine- luitenant) Walter Ohmsen boden koppig weerstand tegen de aanvallen van de grondtroepen en para’s. Het Duitse garnizoen trok zich uiteindelijk terug op 11 juni. Sinds 2004 is er op de plaats van de batterij een museum. Hier ontdekken de bezoekers een aantal versterkte gebouwen, typerend voor de Atlantic Wall-bunkers, die onderdak boden aan soldaten, kanonnen, machinegeweren, maar ook een keuken en een ziekenboeg. Hoewel de kanonnen zijn verdwenen, kunnen de bezoekers een keur aan wapens en uniformen aantreffen die een beeld geven van de Duitse soldaten voor de geallieerde landing. Toeristische informatie Ga voor meer informatie en de openingstijden naar: http://www.batterie-marcouf.com Durante l’occupazione della Francia, la marina tedesca creò un’enorme batteria di 4 x 210 mm a Crisbecq, un piccolo paese nel distretto di Saint-Marcouf.  Questa batteria poteva rappresentare un vero pericolo per le navi che trasportavano le truppe americane verso le zone di sbarco di Utah Beach. Per questo motivo, essa fu pesantemente bombardata da aerei alleati nella primavera del 1944 e nella notte del 5 giugno.  Tuttavia, la batteria non fu molto danneggiata e, nel mattino dei 6 giugno, aprì il fuoco sulle forze navali alleate. Nella seguente battaglia di artiglieria, la flotta ebbe la meglio. In seguito, le forze tedesche puntarono i loro cannoni rimanenti verso la spiaggia di Utah Beach. Il mattino del 7 giugno, molti soldati americani del 22esimo Reggimento di fanteria (Quarta divisione) morirono nel tentativo di conquistare la posizione tedesca.   I 400 soldati tedeschi comandati dal Luogotenente della Marina Walter Ohmsen resistettero strenuamente agli assalti delle truppe di terra e dei paracadutisti americani. La guarnigione tedesca si ritirò infine nella notte dell’11 giugno.  Nel 2004 è stato aperto un museo situato nel luogo della batteria tedesca. Al suo interno, i visitatori possono scoprire un numero di edifici fortificati, tipici del Vallo Atlantico, ma anche una cucina e un’infermeria.  Anche se le armi sono state rimosse, i visitatori possono vedere una grande quantità di cimeli di guerra, armi e uniformi che permettono di immaginare le condizioni di vita dei soldati tedeschi prima degli sbarchi alleati. During the occupation of France, the German Navy set up a huge 4 x 210 mm gun battery in Crisbecq, a small village located in the Saint-Marcouf district. This battery represented a real danger for the ships transporting American troops to the Utah Beach landing areas. For that reason it was heavily bombarded by Allied aircraft in the early days of spring 1944, as well as in the night of 5 June.However, the battery suffered little damage and on the morning of 6 June it opened fire on the Allied naval forces. In the ensuing artillery battle the fleet soon got the upper hand. Then, German forces aimed their remaining operational cannon towards the Utah Beach seashores. In the morning of 7 June, many American soldiers from the 22nd Infantry Regiment (4th Division) died in a vain attempt to take the German position. The 400 German soldiers commanded by the Oberleutnant zur See (naval lieutenant) Walter Ohmsen stubbornly resisted the assaults of the American ground troops and paratroopers. The German garrison finally withdrew on the night of 11 June.Since 2004, a museum located on the site of the German battery has been open to the public. Inside, visitors can discover a number of fortified buildings, typical of the Atlantic Wall shelters which could accommodate soldiers, anti-aircraft cannon, machine guns, but also a kitchen or a nursery. Though the guns have been removed, visitors can discover a wealth of war items, weapons and uniforms enabling them to visualise the living conditions of German soldiers before the Allied landings.

 Musée de la Batterie de Crisbecq Batterie von Crisbecq Muzeum Baterii Crisbecq Het Crisbecq-batterijmuseum Il Museo della Batteria di Crisbecq The Crisbecq Battery Museum

Discover remembrance sites

Discover more sites

Memorial Pegasus

D-Day Experience / Dead Man's Corner Museum

Bayeux British Military Cemetery

Overlord Museum

Civilians at War Museum

Omaha Beach

The Airborne Museum Sainte-Mère-Église

Mémorial de Caen Museum

La Fière Bridge and Monument Iron Mike

Juno Beach

Normandy American Cemetery

Merville Battery Museum

The 15th Scottish Infantry Division in Normandy

The British Airlandings

Ranville, the first village in Normandy to be liberated

The Scamaroni Company and the Liberation of Caen

Utah Beach

Gold Beach

Pointe du Hoc

Sword Beach

The artificial harbour of Arromanches

Les Braves Omaha Beach Memorial

The U.S. Airlandings in Normandy

The Crisbecq Battery Museum

Discover remembrance sites

Discover more sites

Memorial Pegasus

D-Day Experience / Dead Man's Corner Museum

Bayeux British Military Cemetery

Overlord Museum

Civilians at War Museum

Omaha Beach

The Airborne Museum Sainte-Mère-Église

Mémorial de Caen Museum

La Fière Bridge and Monument Iron Mike

Juno Beach

Normandy American Cemetery

Merville Battery Museum

The 15th Scottish Infantry Division in Normandy

The British Airlandings

​​Ranville, the first village in Normandy to be liberated​

​​The Scamaroni Company and the Liberation of Caen​

Utah Beach

Gold Beach

Pointe du Hoc

Sword Beach

The artificial harbour of Arromanches

Les Braves Omaha Beach Memorial

The U.S. Airlandings in Normandy

The Crisbecq Battery Museum

Ranville, the first village in Normandy to be liberated

The Scamaroni Company and the Liberation of Caen